De belangrijke les die we van Maarten Luther kunnen leren.

(2017) Het is 500 jaar geleden dat Maarten Luther zijn beroemde 95 stellingen op de deur van de slotkerk te Wittenberg spijkerde. Een gebeurtenis die de wereld van die tijd veranderde. Hoe is hij daar zo toe gekomen? Wel, een aantal gebeurtenissen hebben daar aan bijgedragen.

Bijvoorbeeld, Maarten Luther had na zijn intrede in het klooster een bedevaart gemaakt naar Rome en toen de bekende Pilatus-trap beklommen. Men noemde deze trap de heilige trap, omdat dit de trap geweest zou zijn die Jezus heeft beklommen, nadat Hij gegeseld was en voor Pilatus moest verschijnen. Men had deze trap helemaal vanuit Jeruzalem naar Rome gebracht. De toenmalige Paus verkondigde, dat ieder die deze trap op zijn knieën opklom, een aflaat ontving. Dat wil zeggen dat men dan van God kwijtschelding ontving voor al zijn begane zonden.

Luther had die trap dus ook beklommen op zijn knieën, in zijn zoektocht naar geloofszekerheid. Maar de pijn in zijn knieën bracht hem niet de zekerheid dat zijn zonden nu vergeven waren en daar begon de verandering. God liet hem zien dat we Gods genade nodig hadden en dat we bij God niets kunnen bereiken door eigen prestatie. Ook wij hebben Gods genade elke dag weer opnieuw nodig.

Hebben we de les geleerd?
Helaas, nog steeds leeft er een hardnekkige gedachte, onder veel christenen, dat we op de één of andere manier, zelf iets moeten presteren om God in beweging te krijgen. We denken soms, dat ‘lang’ bidden en vooral ‘heel lang’ vasten, door God extra wordt beloond. Hoe langer je het volhoudt, liefst tot je aan het eind van je krachten bent, hoe fijner God dat vindt. En ook, uren in de Bijbel lezen heeft meer effect dan iedere dag 10 minuten, of in de nacht bidden heeft meer uitwerking bij de Heer, dan gewoon maar overdag en zo zijn er nog meer voorbeelden. Maar feitelijk zijn dit alleen onze eigen gedachten en zeker niet Gods gedachten. Het is ook een vorm van zelfkastijding, we worden als het ware weer onder een soort wet geplaatst en dat terwijl Jezus ons er nu juist van had bevrijd.

Mensen komen daardoor soms in een enorme kramp terecht, omdat men het gevoel heeft het nooit goed genoeg te doen. Daarom gaat men nog meer dingen doen, in een poging om God gunstig jegens ons te stemmen. Nog maar meer bidden, nog meer in de Bijbel gaan lezen, aan nog meer evangelische activiteiten mee doen, terwijl we het al zo druk hebben. Want we denken, dat is de manier om gezegend te worden door de Heer en vooral ook om uiteindelijk heiliger of geestelijker worden.

Heel vaak horen we van mensen die met een nood of probleem naar ons toe komen: “ja maar ik bid altijd al zoveel” of “ik ben altijd zo trouw aanwezig op de bidstonden van de gemeente” of “ik heb al zoveel jaar trouw mijn tiende gegeven aan God”. Ze willen daar feitelijk mee zeggen, “ik heb erg mijn best gedaan Heer en daarom is het niet eerlijk dat U me nog niet hebt geholpen”. Maar ja, als we er even over nadenken dan kan men zich ook afvragen, waarom onze prestaties indruk zouden moeten maken op God. We hebben niets verdient bij God en we kunnen niets verdienen. Al bidden we 12 uur per dag en vasten we ieder week minste twee of drie dagen, God is ons niets verschuldigd. Dat is ook niet nodig, want Jezus heeft de volle prijs voor ons betaald aan het kruis, voor alles wat we nodig zouden hebben. Daarom, alles wat God ons geeft is niets meer of minder dan genade.

Zelfheiliging.
Door al deze dingen te doen zal God ons beslist niet ‘meer’ zegenen als anderen en je wordt er ook niet heiliger van, feitelijk ben je gewoon op de weg van zelfheiliging. Voor een christen is de weg van zelfheiliging, een zeer vermoeiende weg vol frustraties, omdat we vrijwel zeker steeds weer mislukken. Zelfheiliging betekent dat we steeds moeite doen om foutloos te zijn en als het niet lukt dan hanteren we figuurlijk gesproken, de zweep voor ons zelf in plaats dat we rekenen op de genade van God.

Zelfheiliging is feitelijk een vorm van zelfkastijding, dus je denkt heiliger te worden door jezelf dingen te ontzeggen. Tot op de dag van vandaag zijn er nog mensen die denken doormiddel van zelfkastijding heiliger te kunnen worden en zo God te kunnen behagen. Dat kan ook op allerlei moderne manieren en ik geef even wat voorbeelden.

  • Je durft geen televisie te kijken en ook niet naar informatieve programma’s, want je bent bang met wereldse dingen in aanraking te komen.
  • Je leest geen enkel ander boek dan de Bijbel, want alle andere boeken beschouw je hoe dan ook als zonde. Je mag dus gewoon geen plezier hebben in een ander boek.
  • Je voelt je al gauw schuldig als je naar een film kijk, vooral als het geen christelijk film is.
  • Je denkt dat alleen bidden acceptabel is voor God, als je het doe op je knieën. Want het moet ook lichamelijke moeite kosten, pijn doen, anders heeft het voor God geen waarde.
  • Een prediker van het evangelie, mag niet teveel grappen maken, maar zeker niet op zondag tijdens de wekelijkse kerkdienst.
  • Je moet altijd naar de samenkomsten, ook als je vermoeit thuis komt van je werk en feitelijk alleen maar wil uitrusten, etc. etc..

Vasten.
Christenen die de Heer liefhebben, kunnen soms behoefte hebben aan een periode van vasten. Daarvoor kunnen allerlei redenen zijn en natuurlijk is daar niets op tegen, behalve… als vasten een soort zelfkastijding wordt. Dat is vooral het geval als het periodiek wordt, dus zonder echte reden en men zich zelfs schuldig gaat voelen als het een keer niet gebeurd. Sommige christenen zijn zo misleidt daarin, dat men denkt dat vasten een manier is om heiliger of geestelijker te worden. Dat betekent dan tegelijk, dat alle christenen die niet vasten, direct al minder geestelijk of heiliger zouden zijn. Maar deze gedachte is onjuist en heeft meer met de schijnheiligheid van de Schriftgeleerden in Jezus dagen te maken (Mat.6:16).

Bidden in de nacht.
Er zijn meer misleidingen op dit vlak. Er zijn christenen die menen dat het noodzakelijk is om in de nacht te bidden. Kennelijk leeft men in de veronderstelling dat God in de nacht beter naar ons zal luisteren dan overdag. Natuurlijk kan God ons leiden in nachtelijke gebeden. Soms zijn er moeilijke omstandigheden die maken dat we de slaap niet kunnen vatten en we de nachtelijke uren nodig hebben om te bidden. Jezus bad ook in de nacht (Luc.6:12) en vergeet niet dat Hij een onmenselijk zware taak voor zich had om de mensheid te verlossen van de macht van de zonden. Maar… men wordt niet heiliger of zelfs vromer door ’s nachts te bidden, dit is een misleiding van de satan.

Veel kennis en langer bidden.
We worden ook niet heiliger door veel te weten uit de Bijbel of vele uren per dag te bidden. Natuurlijk is het goed en zelfs noodzakelijk, om tijd voor gebed te nemen. Maar nergens lees ik in de Bijbel dat ik heiliger wordt door steeds langer te bidden. Sommige mensen hebben gedacht als een kloosterling te moeten leven om heiliger te worden, maar ook dat is een leugen van de duivel. De zonden houdt beslist niet op bij de kloostermuren, ook daar zal de satan ons aanvallen en kunnen we in verleiding komen om te zondigen.

U kunt het niet zelf.
De gedachte dat een mens, ‘zichzelf’ zou kunnen verbeteren, dus door menselijke kracht inspanning, is vals en komt van de grote verleider, de satan. Als u het nog niet ontdekt heeft zult u het spoedig ontdekken, het is zeker dat al onze pogingen om heiliger te worden, op niets zullen uitlopen. Het gevolg zal alleen maar zijn, frustraties, teleurstellingen en zelfverwijten. De apostel Paulus kon het ook niet zelf, hij zegt in Rom.7:18-25 : “Zo vind ik dan deze regel: als ik het goede wens te doen, is het kwade bij mij aanwezig; want naar de inwendige mens verlustig ik mij in de wet Gods, maar in mijn leden zie ik een andere wet, die strijd voert tegen de wet van mijn verstand en mij tot krijgsgevangene maakt van de wet der zonde, die in mijn leden is. Ik, ellendig mens! Wie zal mij verlossen uit het lichaam dezes doods? Gode zij dank door Jezus Christus, onze Here!”

We moeten leren dat de wettische weg van zelfheiliging, ons altijd tot mislukkingen veroordeeld. Dat desondanks velen toch deze weg kiezen ligt hieraan, dat het toch ook weer het eigen-ik streelt. Iedere verandering ten goede, zien we als een prestatie van ons en daardoor wordt ons eergevoel gestreeld, maar ook dat is zonde. Mensen, die deze dwaalweg in te slaan, zijn feitelijk nog niet voldoende doordrongen van het feit dat we absoluut geen kracht in ons bezitten, om onszelf zodanig blijvend te verbeteren dat we acceptabel worden voor God. De Heer wist dat allang en daarom juist zond Hij zijn Zoon Jezus Christus naar deze wereld om voor onze zonden te sterven en ons met God te verzoenen. Het kruis toont ons het volgende:

  • het laat ons zien, onze absolute onmacht om onszelf van de zonden te bevrijden. We kunnen het niet zelf, we hebben de Heer erbij nodig. Iemand zei eens, het zondigen zit ons a.h.w. van nature in het bloed. Als we het toch zelf gekund hadden, dan zou Jezus offer zinloos geweest zijn, we konden het dan immers zelf.
  • het kruis laat ons ook zien, de almacht van de God die we dienen, die de macht van zonden, d.w.z. de drang tot zondigen, aan het kruis wist te vernietigen. We lagen a.h.w. aan de ketting bij de satan, maar Jezus heeft onze ketting op het kruis losgebroken.
  • het kruis is ook de hoop voor elke zondaar, want omdat wij mogen deelhebben aan Jezus overwinning over de zonden (Rom.8:37), hoeven we niet langer slaven te zijn van de zonden en kunnen we in Zijn kracht de zonden overwinnen. Zonder het kruis zou er geen hoop geweest zijn, we zouden voor altijd slaven van de zonden blijven.

We hebben in Jezus deel aan Zijn heiligheid.
God heeft ons in Jezus feitelijk al gerechtvaardigt, ons leven is namelijk met Christus verborgen in God (Kol.3:3). Zoals de hand van het kind verborgen is in de holte van de hand van de ouders. Hij ziet ons dus in Jezus, we hebben daardoor deelgekregen aan Zijn heiligheid, omdat God ons beoordeeld op de gerechtigheid van Christus (1 Kor.1:30). Van welke kant God ons bekijk, Hij ziet ons IN Zijn Zoon. Om die reden zal God ons ook niet meer veroordelen vanwege onze zonden, maar worden we vrijgesproken, ondanks dat we schuldig waren (Rom.8:1). Onze enige strijd is alleen, om IN Jezus te blijven, d.w.z. in verbondenheid met Hem, zoals de rank verbonden is met de wijnstok (Joh.15). Luister, wat er ook voor een goeds in ons tot stand zal komen, het is nooit onze prestatie al doen we nog zo ons best, maar het is altijd het werk van God in ons, de levenssappen komen immers van de wijnstok en niet van de rank zelf.

Heiliging is geen prestatie maar een vrucht.
Voor veel mensen is het een openbaring om te gaan inzien dat heiligheid niet een prestatie is, maar een vrucht. De Bijbel leert in Rom.6:22, 23 “Maar thans, vrijgemaakt van de zonde en in de dienst van God gekomen, hebt gij tot vrucht uw heiliging en als einde het eeuwige leven”. Zoals een rank geen grote krachtinspanning hoeft te plegen, om een vruchten voort te brengen, zo is het met een wederom geboren kind van God. Als we maar verbonden zijn met Jezus, dan zullen we zonder meer de vrucht van heiliging voortbrengen.

Dus door dagelijks tijd te nemen om de Heer Jezus te zoeken in gebed en het onderzoeken van de Bijbel, zal ons leven een verandering moeten ondergaan (Lees ook 2 Kor.3:18). We leren steeds meer onze voldoening in Jezus te vinden en als we de rijkdom in Christus hebben gevonden, zullen we ophouden deze ergens anders te zoeken, we hebben de bron van echt geluk gevonden. Daar aan het kruis is de werkelijke genezing voor onze ziel tot stand gebracht, genezing die in de diepste lagen van ons wezen doordringt. We hoeven het alleen maar te aanvaarden en vanuit de overgave aan Zijn volbracht werk, te gaan leven. Wat een rust, niet ik maar Hij doet het in mij”.

Laten we onszelf niets wijsmaken. Zonder de levenskracht van de Geest van God, kunnen we niets; in ieder geval niets wat geestelijk gezien betekenis heeft. Alleen Jezus kan water in wijn veranderen. Wij kunnen in het gunstigste geval de waterflessen met wijnetiketten voorzien. Dat heet etikettenbedrog! Heiliging met vleselijke middelen is niets anders dan etikettenbedrog! Een uiterlijk hervormd christen is nog geen geestelijke christen. Hij lijkt veel meer op een heel mooi geetiketteerde fles met een verkeerde inhoud.

Zelfheiliging kan daarom nooit de oplossing van onze problemen zijn. Ons ‘zelf’ is ook aangetast door de zonde. Als de wortel verkeerd is, hoe kunnen dan de vruchten goed zijn? (Mat.12:33) De Bijbel zegt ons dat we de oude mens moeten afleggen en dat zijn ook de zgn. “goede” werken. God wil ons ik-leven verbreken, zodat het Christus-leven de ruimte krijgt. Zijn wapen is het Woord van God, dat in Jer.23:29 zegt: “Is niet mijn Woord zo: als een vuur, luidt het Woord des Heren, of als een hamer, die een steenrots vermorzelt?”

Alleen het Woord van God kan onder de leiding van de Heilige Geest, de harde schaal van ons ik verbreken. Geen zelfheiliging, maar zelfverloochening staat op het programma van God (Luk. 9:23-25). In de mate waarin we daartoe bereid zijn, kunnen de krachten vrijkomen die een verdere groei in heiliging mogelijk maken, “tot we allen de eenheid des geloofs en de volle kennis van de Zoon van God bereikt hebben, de manlijke rijpheid, de maat der wasdom der volheid in Christus.” (Ef. 4:13)

Doorpraten, stuur mij een email, u krijgt altijd antwoord: klik hier

Advertenties

Over HH

Our desire is to preach the gospel of God's love in different ways. Also we would like to help other people, if you are in trouble or you need advice.
Dit bericht werd geplaatst in Bijbelstudies, Diversen, Evangelie, Hoogmoed en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s