Vasten, hoe doen we dat en… is het nog nodig? Wat zegt de Bijbel?

door Henk Herbold

Nog meer studies over Bijbelse onderwerpen: www.evangelisch-nieuws.nl

Vooral in de periode vlak voor Pasen, horen we onder christenen nog wel eens over vasten. Men wil zich dan extra concentreren op het lijden van de Heer Jezus. Uiteraard is het al een grote zegen als het verlangen bij ons opkomt, om iets te doen om de sleur van iedere dag te doorbreken en tijd te gaan reserveren voor gebed en het lezen van de lijdensgeschiedenis. Maar natuurlijk hoeft dat niet per definitie alleen te gebeuren in de lijdensweken, maar het kan op elk moment van het jaar.

Maar… wat bedoelen we feitelijk met vasten?
Bij vasten denken we in de eerste plaats aan het geheel of gedeeltelijk onthouden van voedsel en drank. In ieder geval zijn de eventuele maaltijden dan sober. Dit kan ons helpen om meer tijd vrij te maken voor gebed en ons beter op de Heer te concentreren.
Helaas, niet iedereen kan dat en het is beslist waar dat er allerlei lichamelijke redenen kunnen zijn waarom mensen moeilijk aan deze manier van vasten mee kunnen doen. Men is echt geen minder christen, minder gelovig of minder geestelijk, als men niet kan of wil vasten, God rekent ons er zeker niet op af. God zal onze gebeden ook niet sneller verhoren als we vasten, we krijgen in ieder geval in die zin geen beloning van God, omdat we vasten. Al vasten we een maand en bidden we in de nacht, toch zal God ons niet belonen op grond van deze prestatie. God zal even goed naar ons horen als we gewoon eten en ’s nachts slapen. Als de Heer ons iets geeft, dan is dat alleen maar omdat Hij ons liefheeft en Hij ons genadig wil zijn vanwege het offer van Jezus aan het kruis.

Het doel van vasten heeft zeker niets te maken met het leveren van een soort uitputtingsslag, om te kijken hoe lang we het wel volhouden zonder voedsel. Nog erger wordt het als we er mee te koop gaan lopen, of liever gezegd, dat we er met anderen over praten om te laten zien hoe geestelijk we wel niet zijn. Zo’n vasten heeft al helemaal geen betekenis meer voor God. Het vasten voor een christen is een zaak tussen hen en God. Praat er dus zo min mogelijk over met anderen. Ons vasten heeft zelfs geen waarde meer als we er graag mee willen gaan pronken. Je vast nu eenmaal niet, zodat mensen positief over je denken, maar het is iets tussen jou en God. Jezus heeft hier ook duidelijk over gesproken in Mat.6:16,18

En wanneer gij vast, toont dan niet, zoals de huichelaars, een somber gelaat; want zij maken hun aangezicht ontoonbaar, om zich aan de mensen te vertonen, wanneer zij vasten. Voorwaar, Ik zeg u, zij hebben hun loon reeds. Maar gij, zalf uw hoofd, als gij vast, en was uw gelaat, om u niet bij uw vasten aan de mensen te vertonen, maar aan uw Vader, die in het verborgene is; en uw Vader, die in het verborgene ziet, zal het u vergelden.

Vasten is in de eerste plaats een manier om tijd vrij te maken en in die tijd te werken aan onze relatie met God. In dit licht gezien is alles wat je tijdelijk kunt opgeven, om je beter op God te kunnen concentreren, een vorm van vasten. Vasten is dus nooit bedoeld om ons lichaam te bestraffen, maar om ons op God te kunnen richten en je te vernederen voor God (Lees daarover ook Jakobus 4:10 en 1 Petrus 5:6).

Manieren om te vasten.
Daarom kunnen we gerust stellen dat er zeker nog allerlei andere varianten zijn, waarbij we door iets achterwege te laten, tijd gaan vinden voor gebed en het lezen van de Bijbel. Het doel is namelijk om de tijd die we eerst niet hadden, doordat we zo druk waren met allerlei andere dingen, dat we die nu wel hebben en natuurlijk om die dan aan het zoeken van God te besteden. Daarom kunnen we ‘vasten’ beslist ook nog in een veel wijder perspectief zien, vasten kan namelijk ook betekenen ‘voor een geestelijk doel iets een poosje laten staan wat jou dierbaar is’.

Bijvoorbeeld we besteden een periode eens geen tijd aan een hobby, extra werk, televisie kijken, internet, je iPhone (heel belangrijk), sport etc.. en we gebruiken die tijd dan wel voor gebed, aanbidding en Bijbel lezen. Vasten is pas compleet, als het ook gepaard kan gaan met een periode waarin we de stilte zoeken, om even alleen met God te zijn.

We krijgen niets op grond van het feit dat we vasten, maar dit is ook waar… regelmatig vasten, op welke manier dan ook draagt zeker bij aan onze geestelijke groei. Een speciale tijd van opoffering kan zelfs een hele bijzondere en diepe tijd van persoonlijke vernieuwing worden.

Vasten mag geen gewoonte worden.
Jezus geeft aan in Lucas 5:33-35 dat er tijden zullen komen in het leven van een christen, waarop het verlangen ontstaat om te vasten, vooral als men om welke reden dan ook, de nabijheid van de Heer mist. Tegelijk verstaan we uit deze woorden dat vasten wel altijd een doel moet hebben en dus nooit collectief opgelegd kan worden in een gemeente of organisatie, omdat we nu eenmaal eens een poosje willen vasten. Het kan wel heel geestelijk lijken om regelmatig, bijvoorbeeld eenmaal per maand, te vasten, maar het is maar de vraag of dit op deze manier enige betekenis voor God heeft.

Men kwam met die vraag bij Jezus.
De discipelen van Johannes en ook de Farizeeën die vastte regelmatig, als een ritueel wat nu eenmaal bij de Joodse Godsdienst hoorde. Maar de discipelen van Jezus deden er niet aan mee en kennelijk zette Jezus ze daar ook niet toe aan. Hoe komt dat toch, als vasten dan altijd nodig zou zijn, waarom zei Jezus dan niet tegen z’n discipelen dat zij dat moesten doen. Maar het feit dat de Joden dat uit een soort rituele verplichting deden, betekende nog niet dat de discipelen van Jezus dat ook moesten doen. Want er is geen enkele opdracht van God daarover te vinden en daarom hadden we het hier over menselijke wetten, die men had ingesteld om meer vroom te lijken.

Behoeven christenen dan helemaal nooit te vasten, jawel. Jezus zegt hier dat er tijden zullen komen ‘dat zij zullen vasten’. De Heilige Geest moet echter altijd eerst de noodzaak van een vastentijd in ons hart hebben gelegd, m.a.w. elke vorm van vasten uit traditie heeft geen betekenis voor God.

Lees Lucas 5:33-35 – Doch zij zeiden tot Hem: De discipelen van Johannes vasten dikwijls en doen hun gebeden, en zo ook die der Farizeeën, maar die van U eten en drinken. Jezus zeide tot hen: Kunt gij soms de bruiloftsgasten laten vasten, terwijl de bruidegom bij hen is? Doch er zullen (andere) dagen komen, en wanneer de bruidegom van hen weggenomen is, dan zullen zij vasten, in die dagen.

Redenen om te vasten.

  1. Je gebed om uitredding is nog steeds niet verhoord en je bent op zoek naar een antwoord. Soms kan het helpen om een tijd te vasten, zodat er rust komt om Gods stem te verstaan. Vasten kan echter nooit aangewend worden als een middel om God tot een antwoord te dwingen. Vraag eerst de Heilige Geest je hierin te leiden.
  2. Gebed om bevrijding van demonisch gebonden mensen. Dit verstaan we duidelijk uit de woorden van Jezus In Matt. 17:21 “Maar dit geslacht vaart niet uit dan door bidden en vasten”. Voordat we gaan bidden met gebonden en bezeten mensen, is een tijd van vasten en bidden noodzakelijk. Alleen als we kracht ontvangen hebben uit de bron, hebben we de autoriteit om te strijden tegen demonen.
  3. Gebed en vasten is een manier om geestelijk sterker te worden, om weerstand te kunnen bieden aan de aanvallen van satan. Het meest bekend is het verhaal van Jezus die 40 dagen vastte tijdens de verzoeking in de woestijn. Na zijn doop werd Jezus 40 dagen verzocht door de satan. Satan kwam met verschillende verleidingen om Jezus te laten zondigen, maar Hij ging daar niet op in. (Lees Mat.4). De satan kon Jezus uiteindelijk niet aanzetten tot zonde.
  4. Vasten is zeker nodig, als we Gods stem beter willen verstaan. In de Bijbel zien we dat er steeds sprake is van vasten bij moeilijke problemen of beslissingen, waarbij men nadrukkelijk de wil van God wil zoeken. We weten ook uit Exodus 24 dat God met Mozes sprak en hem de tien geboden gaf en ook instructie over de bouw van de tabernakel die Israël moest bouwen in de woestijn. Het is opmerkelijk dat God die instructies niet gewoon beneden aan de berg kon geven aan Mozes, maar dat Hij hem riep om de berg eerst te beklimmen. Het is aannemelijk dat God eerst Mozes uit de drukte van iedere dag moest losmaken, om tot hem te kunnen spreken en dat Hij hem daarom riep om de berg eerst te beklimmen. Een tijd van afzondering met bidden en vasten kan ook voor ons helpen om Gods stem te verstaan.
    Het boek Handelingen legt ook vast hoe gelovigen gingen vasten voordat zij belangrijke beslissingen namen. Zo kunnen we lezen van de uitzending van Paulus en Barnabas voor hun eerste zendingsreis, vooraf lezen we in Handelingen 13:4, hoe de gemeente ging vasten en bidden. Ook lezen we hoe Paulus in verschillende gemeenten oudsten aanstelde, maar daar was steeds eerst sprake van vasten Handelingen 14:23. Kennelijk was men bevreesd naar eigen inzicht mensen aan te stellen en zocht men eerst de Heer hiervoor. Ook dit is een goed voorbeeld voor ons.
  5. Vasten en bidden horen bij elkaar, het brengt ons tot een dieper gebedscontact met de Heer. Vasten zonder gebed heeft zelfs geen betekenis en gaat volledig voorbij aan het doel. Zoals al eerder gezegd, het gaat namelijk helemaal niet om geen voedsel nuttigen. Het doel van het vasten is om ons los te maken van de dagelijkse gang van zaken en tijd te gaan vinden, om ons in plaats daarvan op God te concentreren. Lees hier ook over in Lucas 2:37, waar de weduwe Anna haar leven wijdde aan vasten en bidden. Het is niet aannemelijk dat ze levenslang, nauwelijks of niet gegeten zal hebben. Maar waarschijnlijk heeft ze er wel vrijwillig voor gekozen, om veel dingen niet te doen waar anderen veel tijd aan kwijt zijn. Om zodoende extra tijd te hebben voor gebed.

Echt vasten en bidden zal blijvende gevolgen hebben.
Vasten zonder blijvende gevolgen heeft geen betekenis. Het vasten wat God wil is dus veel meer zijn dan je een poosje onthouden van voedsel of andere zaken voor het lichaam. In Jesaja 58 lezen we opmerkelijke woorden over vasten. Feitelijk lezen we hier dat onze manier van leven voor God zelfs meer betekenis heeft dan een tijd van vasten.

(Jes.58:6,7) Is dit niet het vasten dat Ik verkies: dat u de boeien van de goddeloosheid losmaakt, dat u de banden van het juk ontbindt, dat u de onderdrukten vrij laat heengaan en dat u elk juk breekt? Is het niet dit, dat u uw brood deelt met wie hongerlijdt en de ellendige ontheemden een thuis biedt, dat, als u een naakte ziet, u hem kleedt en dat u zich voor eigen vlees en bloed niet verbergt?

Vasten moet dus niet zomaar een eenmalige handeling zijn, zonder blijvende gevolgen, maar het moet een onderdeel zijn van het proces van verandering wat gaande is in ons leven, namelijk dat we steeds meer niet onszelf op de eerste plaats zetten, maar gaan dienen. Jesaja vertelt ons zelfs, dat het ware vasten de onderdrukten hun vrijheid geeft, de hongerige voedt, voor de armen zorgt en naakte mensen kleding geeft. Dit concept van het vasten is dus niet iets dat maar een periode duurt, het is eerder een manier van leven die voortkomt uit een intieme omgang met God.

Een van de mooiste voorbeelden van het intieme omgang met God zien we in Exodus 33:18-23, waar Mozes zelfs vroeg of hij Gods heerlijkheid mocht zien. We moeten goed beseffen dat die vraag werd gesteld nadat Mozes langdurig en intensief met God had gewandeld in diep ontzag en gehoorzaamheid. Mozes was daarbij zelfs zo ver gegaan, dat hij bereid was zijn leven op te offeren voor het volk Israël, dat diep gezondigd had door het gouden kalf te aanbidden (Exodus 32:32 en 34:9).

Mozes verlangen naar God was echt en zijn leven was een en al offer voor God. Vanuit die houding mocht hij die vraag stellen. Dat gaat veel verder dan het zingen van een Opwekkingslied met woorden als “Heer laat mij uw glorie zien, want ik wil genieten van uw heerlijkheid.” Het echt leren kennen van God vereist een diep besef van Gods heiligheid en veel diepgang in je leven. Intimiteit met God komt je niet aanwaaien als je zo nu en dan iets naar boven roept. Mensen die daar zo naar verlangen komen ook tot vasten en bidden, dat is vast en zeker.

Napraten? Dat kan: KLIK HIER.

Nog meer studies over Bijbelse onderwerpen: www.evangelisch-nieuws.nl

Geplaatst in Gebed en Vasten, Vasten | Tags: | Een reactie plaatsen

Belangrijke studies en Bijbels advies voor geestelijk leiders.

Studies over geestelijk leiderschap: www.geestelijk-leider.nl

De basis van Bijbels leiderschap is altijd de roeping door God zelf, maar ook de toerusting door Zijn Geest en vanuit het Woord. En dit alles moet zichtbaar worden in een houding van liefde en dienstbaarheid aan de gemeente. De studies op deze website komen voort uit een jarenlange ervaring en tegelijk vanuit het verlangen om geestelijk leiders te helpen en toe te rusten. Tevens mag u ons altijd online om advies vragen, als u dat wilt kunt u gewoon anoniem blijven. U krijgt altijd antwoord, KLIK HIER.

 

Bijbels leiderschap – De Bijbel zegt in Rom.12:3 “Want krachtens de genade, die mij geschonken is, zeg ik een ieder onder u: koestert geen gedachten, hoger dan u voegen, maar gedachten tot bedachtzaamheid, naar de mate van het geloof, dat God elkeen in het bijzonder heeft toebedeeld.” Een groot gevaar voor leiders is hoogmoed. Het is het eerste en belangrijkste waar leiders voor moeten waken. Natuurlijk is hoogmoed een ernstig gevaar voor iedereen, maar speciaal bij geestelijke leiders.

 


Pastorale zorg in de gemeente
– De pastorale zorg in een gemeente, is feitelijk het kloppend hart van iedere gemeente. Ontbreekt het daaraan, dan raakt de gemeente al snel zijn roeping en taak kwijt, namelijk om een plaats van troost en herstel te zijn voor iedereen die daar naar zoekt. Gemeenteleiders kunnen druk zijn met van alles, maar als het belangrijkste vergeten wordt, hebben we ons doel gemist. Want, de zorg voor de mensen die nieuw binnen komen in de gemeente en vooral de zwakken onder ons, is beslist een taak met de hoogste prioriteit.

 

Stress in de bediening – Stress, lijkt wel een kwaal van de hedendaagse maatschappij, het komt steeds meer voor en helaas ook onder geestelijk leiders. Voor een deel is de oorzaak vaak heel praktisch, namelijk men heeft geen normale werkdagen. Je denkt 24 uur per dag en 7 dagen per week beschikbaar te moeten zijn en er is dan geen tijd voor ontspanning en weer opladen. Je hebt ook het gevoel dat er steeds meer van je wordt geëist, bijvoorbeeld omdat er in de gemeente te weinig mogelijkheden zijn om taken te delegeren naar anderen.

 

Leiders die zondigen – Als geestelijk leiders zondigen, wat dan? – Wij krijgen elke week veel e-mails binnen, zowel van mannen als van vrouwen, die worstelen met verslaving aan pornografie en andere zondige seksuele praktijken. Helaas komt het ook voor dat geestelijk leiders ons benaderen met een verzoek om gebed en advies over dit onderwerp. Soms worstelen ze al jaren met seksuele zonden en hebben ze hun probleem nog aan niemand durven te vertellen. Men is b.v. bang voor reputatie schade.

 

Je bediening en je huwelijk – Als een bediening van een voorganger z’n een huwelijk bedreigt gaat er iets grondig mis. Men kan zich zo laten meeslepen in alle activiteiten die er zijn, dat er geen andere zaken meer meetellen, zelfs zijn huwelijk en gezin moeten hem te vaak missen. Soms heeft hij zelf het idee dat hij feitelijk onmisbaar is en dat het dus noodzakelijk is dat hij altijd aanwezig is. Niemand kan het werk zo goed als hij. Waarschijnlijk ervaart hij het zelf als gedrevenheid, of passie, maar feitelijk heeft hij zijn bediening tot een afgod gemaakt en dit is een groot gevaar.

 

Manipulatie in de gemeente – In de huidige tijd zien we steeds weer leiders opstaan in evangelische kringen die zichzelf eerder zien als een soort manager van een groot bedrijf, dan zichzelf te zien als nederige dienaren van God. Ze commanderen en manipuleren voortdurend en leiden de gemeente alsof het een commercieel bedrijf betreft, terwijl het dat absoluut niet is. Vaak menen ze ook ‘recht’ te hebben op een hoge positie en op een daarbij behorend ‘hoog’ salaris plus, niet te vergeten, een zeer ruime onkosten vergoeding. Ze zien zichzelf als een soort directeur.

 

Geestelijk leiders zijn teamspelers – Het wordt vaak gezegd, het is voor leiders in een geestelijk werk soms erg eenzaam. Velen zijn voorzichtig met vriendschappen, buiten hun eigen vertrouwde kring en men zal zeker niet gauw eigen zwakheden toegeven aan de gemeente. Wat al helemaal gevaarlijk kan zijn, is als men behoefte heeft om problemen te delen met anderen. Met wie doe je dat dan? Je weet maar nooit wat anderen met die informatie doen en het kan ook tegen je gebruikt gaan worden. Men wil het liever allemaal zoveel mogelijk zelf uitzoeken.

 

Workaholic in de bediening – Als een bediening van een voorganger of oudste z’n gezin of huwelijk bedreigt, gaat er grondig iets mis. Het is van groot belang dit tijdig te onderkennen, zodat de schade beperkt blijft. In het algemeen kunnen we zeggen dat het ontbreken van tijden van rust en ontspanning, tot gevolg heeft dat het lichaam onvoldoende energie kan opladen. Wat bedoelen we hiermee? Mensen die leven in een sfeer van gehaast zijn, nemen meestal geen tijd voor bijvoorbeeld een goede wandeling, of om ontspannen met het gezin bezig te zijn.

 

Vrouwen van voorgangers – Deel je altijd automatisch in de bediening? In deze tijd komt het regelmatig voor dat bij de keuze van gemeente leiders, de voorkeur wordt gegeven aan een voorganger of oudste-echtpaar. Het is ook min of meer een trend geworden, dat men liever leiders-echtparen in de evangelie gemeente heeft, mannen en vrouwen die vooral elkaars gelijke zijn in de bediening. Vaak worden voorgangers- vrouwen beschouwd als een soort co-pastors in de gemeente. De man is dan de leider en de vrouw co-pastor.

 

Leiders en correctie – Welke beslissing een voorganger, oudste of welke andere gemeente leider of leidster ook neemt, er zullen altijd voor- en tegenstanders zijn. Onze ervaring is dat je het feitelijk nooit iedereen naar het zin kan maken, hoe goed je je best ook doet. Maar uiteindelijk gaat het daar ook niet om, maar veel meer om de verheerlijking van de naam van Jezus in de gemeente en niet dat iedereen gelijk krijgt. Mensen die zich afsluiten voor de mening van anderen, zijn gevaarlijke mensen in het leiderschap.

 

Conflicten in de gemeente – Soms kregen we een verzoek van een evangelie gemeente om te adviseren bij het oplossen van interne conflicten. Tegenwoordig zijn we er wat voorzichtiger mee dan vroeger. Het probleem is vaak dat de hulpvraag meestal komt, nadat men zelf al allerlei wegen heeft bewandeld om het probleem op te lossen, zonder resultaat. Het gevolg is dan vaak dat de standpunten zich gaan verharden en heel vaak heeft dit al gevolgen in de gemeente doordat mensen weg blijven uit de samenkomsten.

 

Kritiek, kan dat wel? – We krijgen er allemaal mee te maken. Iedereen staat in feite bloot aan kritiek en wel het meest geldt dit voor degene die iets doen in de gemeente. Gemeenteleiders zullen er daarom zeker mee te maken krijgen en op dit punt spreken we zelf ook uit ervaring. Welke beslissing een voorganger, oudste of welke andere gemeente leider of leidster ook neemt, er zullen altijd voor- en tegenstanders zijn. Onze ervaring is dat je het feitelijk nooit iedereen naar het zin kan maken, hoe goed je je best ook doet.

 

Tucht in de gemeente – Als christenen hebben we de opdracht om elkaar te verdragen, lief te hebben, te aanvaarden. Tot zover kunnen we daar wel wat mee, al geeft het soms ook wel wat moeite om mensen lief te hebben waar je gewoon niks mee hebt. Maar het wordt nog lastiger als we bedenken dat de Bijbel het ook heeft over vermanen, elkaar dus aan spreken op eventueel verkeerd gedrag (Rom.15:14). Dat is beslist geen eenvoudige opdracht, aangezien we vaak ook te maken hebben met bepaalde gevoeligheden.

 

Roeping, is dat nodig? – Leiderschap in de gemeente is een duidelijk Bijbels principe. Jezus Christus is het Hoofd van de gemeente, maar Hij is ook degene die zelf de leiders aanstelt, lees dit o.a. in Efeziërs 4:11,12. We moeten de toepassing gaan begrijpen van bijvoorbeeld een ‘apostolische bediening’ in leiderschap, namelijk het bereiken van een verloren wereld en het stichten van nieuwe gemeenten, alsook van leiderschap voor de plaatselijke gemeente, waar voorgangers, oudsten en diakenen nodig zijn.

 

Hoogmoed, een gevaar – Geestelijk leiders die vereerd worden, moeten waakzaam zijn, want hoogmoed kan bij iedereen ongemerkt binnensluipen. Geestelijk leiders die vereerd worden, moeten waakzaam zijn. Zeg daarom nooit te snel van je zelf, helemaal niet hoogmoedig te zijn. Want meestal is het zo, dat degene die dat het hardste roepen juist hoogmoedig zijn. Laat het liever zo zijn dat anderen van ons zeggen dat we nederig zijn. Dat geldt ook voor bedieningen en titels waar we menen recht op te hebben.

 

Gemeente en democratie – Er is leiding en gezag nodig in de gemeente, maar dan wel gezag wat door God is aangesteld. De meeste plaatselijke gemeenten in ons land hebben een predikant, voorganger, opziener of een voorgaande oudste (1 Tim.5:17), wat in feite verschillende namen zijn voor dezelfde functie. Hoewel de Bijbel ook spreekt over voorgangers in het meervoud (zie Hebr.13:17), is men in ons land meestal gewend aan één voorganger per gemeente, met verschillende oudsten als medebestuurders.

 

Altijd positief zijn, klopt dat wel? – Natuurlijk, het is beslist goed en vooral Bijbels om jezelf geestelijk te voeden met positieve dingen. De Bijbel zegt het heel duidelijk o.a. in Filippenzen 4:8 “…al wat waar, al wat waardig, al wat rechtvaardig is, al wat rein, al wat beminnelijk, al wat welluidend is, al wat deugd heet en lof verdient, bedenkt dat…”. Dus… wees niet te veel bezig met alles wat negatief is en afbreekt. Doe niet teveel mee met mensen die altijd maar mopperen en zuchten, dat doet ons geestelijk niet goed en het is zeker niet de wil van God.

 

Niet alle manifestaties zijn zuiver – Pas op, niet alle manifestaties zijn van de Geest van God. We krijgen regelmatig vragen over onderwerpen als vallen of rusten in de Geest, maar ook lachen en huilen, brullen, blaffen in de Geest. Het verbaast ons wel een beetje dat er kennelijk toch weinig over geschreven wordt, ook niet door bekende Bijbelleraren. Terwijl aan de andere kant de verwarring onder christenen alleen maar toeneemt. Het lijkt wel of er ook nog een soort angstcultuur om heen heerst, bang om als negatief en te kritisch weggezet te worden.

 

Plaats voor mensen die lijden – Eén van de moeilijkste vragen die ons onlangs weer eens gesteld werd is deze: ‘waarom laat God het toe dat mijn kind gehandicapt ter wereld komt’ of wat we ook hoorde ‘waarom laat God deze ziekte of dit lijden toe in mijn leven’. Daar sta je dan als predikers die in de genezende kracht van de Heer geloven. We hebben door de jaren heen met honderden mensen gebeden en ook grote wonderen gezien. Maar eerlijk gezegd gebeurde het ook dat mensen niet genazen en aan een ongeneeslijke kwaal bleven lijden of gehandicapt waren.

 

Niet alle profetie is zuiver – Kan profetie ook misleidend zijn? Er is veel onduidelijkheid over het onderwerp profetie, we krijgen daar vaak vragen over en daarom dit artikel over profeteren. Vooral tegenwoordig wordt er in bepaalde kringen veel geprofeteerd, je hoort daar in de samenkomsten nogal eens het bekende ‘zo spreekt de Heer… ‘ en dan volgt er een boodschap. Anderen zijn wat voorzichtiger en zeggen ‘de Heer bepaalde mij bij…’ en dan volgt er een boodschap of gedachte die men meent van God ontvangen te hebben.

 

Interessante studies voor u op: www.evangelisch-nieuws.nl

Internet service voor Bijbelse adviezen

Henk en Diny Herbold

Wij hebben een speciale online internet service voor Bijbelse adviezen, voor iedereen die daarom vraagt. Bijna dagelijks mailen mensen ons en vragen ons advies vanuit de Bijbel. De service is gratis en u kunt gewoon anoniem blijven. We proberen u altijd binnen twee dagen een antwoord te sturen. Bent u dus opzoek naar advies vanuit de Bijbel? Stuur ons gerust een bericht, u kunt bij ons verzekerd zijn van strikte discretie. KLIK HIER.

Geplaatst in Bijbel, Bijbelstudies, coachen, geestelijk leiders, gemeente | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Als de bediening van een voorganger z’n een huwelijk bedreigt, gaat er iets grondig mis.

Door Henk Herbold

Dit onderwerp komt voort uit de vele pastorale adviezen, die we door de jaren heen hebben mogen geven.

Nog meer Bijbelse adviezen en antwoorden voor geestelijk leiders vindt u op:
www.geestelijk-leiderschap.nl

Vooral een leider kan zich zo laten meeslepen in alle activiteiten die er zijn in een kerk of evangelie gemeente, dat er geen andere zaken meer meetellen. Zelfs zijn huwelijk en gezin moet hem te vaak missen, vroeg of laat heeft dit gevolgen. Vaak heeft hij als leider zelf wel het idee, dat hij feitelijk onmisbaar is en dat het dus gewoon noodzakelijk is dat hij altijd aanwezig is. Want… niemand kan het werk zo goed als hij. Waarschijnlijk ervaart hij het zelf als gedrevenheid, of passie, maar feitelijk heeft hij zijn bediening tot een afgod gemaakt en dit is een groot gevaar. God zal het nooit toestaan dat wij andere dingen dan God zelf, gaan vereren.

Aan de andere kant weten we ook uit ervaring, dat men in de gemeente van de leiders soms te hoge verwachtingen heeft, die men dan achteraf niet waar kan maken. Natuurlijk komt dit ook doordat leiders niet duidelijk hun grenzen aangeven. Niet zelden raken leiders overbelast, ontstaat er stress, met als gevolg lichamelijk klachten en uiteindelijk een burn-out. Als de taken die we denken te moeten doen en verantwoordelijkheden die we op ons nemen teveel worden, dan is het heel vaak een leven met veel stress en spanning. Nog erger wordt het als er ook spanningen komen in het huwelijk, want die hebben directe gevolgen voor de bediening.

Een voorbeeld uit de vele verhalen die we hoorden, tijdens pastorale gesprekken.
Een voorbeeld: samen zijn zij de leiders in een gemeente en moeten ze vooral het voorbeeld van het “christelijk huwelijk” zijn. Hij is steeds enthousiast over de vele open deuren die hij krijgt in de bediening. Hij is gedreven en zijn toewijding aan God neemt toe. Maar hij heeft niet in de gaten wat er met zijn vrouw en gezin aan het gebeuren is, hij ziet niet dat ze steeds verder wegdrijven van hem.

Zijn vrouw is vooral veel alleen met de kinderen en… alleen met zichzelf. Natuurlijk, ze praat met haar man, eerst kalm en vriendelijk, later sterker, krachtiger: “Ik heb je nodig. Ik heb er behoefte aan dat je me ziet, dat je naar me luistert en dat je voor me zorgt, dat je me helpt met de kinderen. Je zegt dat je van me houdt, maar het wordt steeds moeilijker om dat te geloven, want je geeft je tijd en je hart aan alles en iedereen, behalve aan mij.”

Maar hij blijft volhouden. Want het is zijn roeping, hij doet het voor God. Maar tegelijk is er een groeiende tegenstrijdigheid tussen zijn verheven onderricht in de gemeente over de Bijbel, over het christelijk huwelijk en de dagelijkse praktijk.

Van haar roeping als de ondersteunende vrouw van de christelijke leider, blijft alleen nog maar een vage schim over. In hun relatie is ze nu zo ver dat ze hem op geen enkele manier nog kan bemoedigen, laat staan dat ze de dingen werkelijk zouden kunnen delen vanuit een gedeelde toewijding. Ze gaat steeds negatiever denken over de bediening van haar man. Aanvankelijk ontkent ze dit, maar ten slotte erkent ze het feit: zijn bediening is haar vijand geworden.

En aangezien in haar gedachten, God in die bediening van haar man is en dus aan de kant van haar geestelijke man staat, zou het kunnen dat ook Hij geleidelijk haar vijand wordt.

Kijk naar jezelf.
Het is altijd goed om kritisch naar onszelf te kijken, of wat nog beter is, vraag het anderen die om je heen staan en van je houden. Wat moeten we ons afvragen: Is de basis van ons dienen van God wel gezond, gaat het werkelijk om de Heer, dus onze liefde voor Jezus, of zit er ook nog iets van onszelf bij. In tegenstelling tot wat we soms denken is God dienen niet altijd één op één synchroon met heel veel activiteiten. Een Bijbels voorbeeld is wel Jezus woorden tot de Efeze gemeente in Openbaring 2:1-7. Daar zegt de Heer tot hen dat ze wel heel erg ijverig waren, maar toch miste Hij de eerste liefde en dat is niets anders dan een diep verlangen naar een relatie met God.

Feitelijk moet dit de basis zijn van elke dienaar van God, een dagelijkse intensieve omgang met Jezus, doormiddel van gebed, aanbidding en een intense studie van het Woord van God. Leiders die geen tijd nemen voor gebed zullen vroeg of laat door de duivel omver geblazen worden. Ze missen de kracht van de heilige Geest die ons onaantastbaar maakt voor duistere machten. Nu bidden we als voorgangers allemaal wel, onze openbare gebeden zijn vaak indrukwekkend, vol hele volzinnen. We hebben nu eenmaal geleerd mooie woorden te gebruiken. Maar hoe is het thuis, in de binnenkamer, als niemand ons ziet? De echte test is ons gebedsleven daar, als we alleen met God zijn. Onze intimiteit met God is ook het kwaliteitsmerk van onze bediening. Met andere woorden, onze publieke gebeden kunnen een uiterlijk optreden zijn, zonder leven. Onze persoonlijke relatie met God bepaalt of wij echt zijn, bewust van onze afhankelijkheidsrelatie met God. (Lees voor uw zelf Mat. 6 eens na en denk er enige tijd over na).

De plaats van ons huwelijk en gezin.
Daarnaast, welke plaats heeft ons huwelijk en gezin in verhouding tot het werk van God. Wanneer u voorganger of gemeenteleider bent, dan hebt u niet alleen een verantwoordelijkheid voor uw gemeente of bediening, maar in de eerste plaats voor uw gezin. Uit heel veel pastorale gesprekken blijkt dat veel vrouwen van leiders zitten met het gevoel dat zij wat het gezin betreft, de kar alleen moeten trekken. Soms moeten ze zelfs geestelijke verantwoordelijkheid nemen voor iets waarin hun man feitelijk een stap zou moeten zetten. De man is door God immers aangesteld als de priester in zijn huis en dit geldt dubbel voor geestelijk leiders, omdat die een voorbeeld moeten zijn in de gemeente en dus ook voor zijn gezin (1 Kor.11:3 en Efeze 5;23). Veel vrouwen verlangen naar geestelijke intimiteit, intens gebed, samen strijden voor de problemen die in een gezin op je af komen.

Werk elke dag aan je huwelijk.
Het is belangrijk om elke dag te werken aan je huwelijk. Want een hechte huwelijksrelatie is één van de voorwaarde voor een sterk leiderschap in de gemeente. De huwelijksband is iets wat onderhouden moet worden, liefde die niet elke dag gevoed wordt zal op een dag sterven, net als een plant wat geen water ontvangt.

Paulus zei in Efeziërs 5:25: “Mannen, hebt uw vrouwen lief!” Hou dus van haar! Wat we vandaag nodig hebben, zijn leiders die ook grote minnaars zijn. We hebben leiders nodig die weten dat ze zo nu en dan een dag alleen met hun vrouw moeten doorbrengen en niet maar door hollen. Kijk haar eens in de ogen als je met haar praat, leg de krant neer en zet de televisie uit, heb aandacht voor haar. Open de deur voor haar, help haar met de afwas. Hou dus m.a.w. zichtbaar van haar! Doet u dat niet, dan kan al het succes als leider op een dag in een complete mislukking uiteenspatten. Want als het in onze relatie niet goed gaat staan we meer open voor de verleidingen van satan die op ons af komen.

De roeping is voor beiden.
Feitelijk kan een gehuwde man, die zich geroepen weet in de dienst van de Heer, die roeping niet los zien van zijn vrouw. Zij is, als het goed is, mede geroepen in de dienst van God. Vandaar dat het feitelijk onmogelijk is om te dienen in een geestelijk taak of bediening, wanneer het in huwelijk niet goed zit. Bijbels gesproken kan dit niet.

Want o.a. in 1 Tim.3:4 staat dat een dienaar van God, goede leiding aan zijn gezin moet geven, m.a.w. we moeten ook samen goede ouders zijn, anders kunnen we in de gemeente niet dienen. Het werken voor de Heer, mag nooit ten koste gaan van ons gezin en/of huwelijk. Mocht het wel zo zijn, dan zouden de zaken meer in balans moeten brengen. Als het thuis of in ons huwelijk niet goed gaat, vreet dat zoveel energie bij ons weg, dat we ons in het werk van God niet meer volledig kunnen geven.

Ook vrouwen die minder op de voorgrond treden, zijn net zo goed een belangrijk deel van de bediening van hun man. Zij kan op de achtergrond meewerken aan het slagen van de bediening van haar man, door hem in veel taken in het gezin bij te staan. In feite maakt zij op die manier de bediening van haar man mogelijk. Maar haar betrokkenheid bij de bediening hoeft zich natuurlijk niet te beperken tot haar eigen gezin.

Een voorbeeld uit de Bijbel.
In Hand. 18:1-4 wordt Aquila vergezeld door zijn vrouw Priscilla. Zij waren tentenmakers en werkten samen met Paulus. In vers 18 vergezellen zij Paulus naar Syrië. Hier wordt Priscilla zelfs eerst genoemd, voor Aquila. Op gelijke wijze zien wij hen in vers 26, waar zij samen Apollos nauwkeurig onderwijzen. In Rom. 16:3-5 heeft Paulus de naam van Priscilla ingekort tot Prisca (zo ook in 1Kor. 16:19; 2 Tim. 4:19). Zonder veel woorden roemt hij haar, samen met Aquila. Hij prijst haar geloof in Jezus Christus en haar inzet en zorg voor Zijn gemeente. Paulus noemt hen terecht zijn medearbeiders in Christus Jezus.
Priscilla staat naast haar man, en samen hebben zij een bediening voor de Heer. Wij zien hier een vrouw die de ruimte krijgt om met haar gaven en talenten veel vrucht te dragen en zelfs een hoofdaandeel in die bediening te hebben.

Als je er midden in zit, dan heb je een ontmoeting met God nodig.
Elia heeft niet in eerste instantie behoefte aan een ‘preek’ over hoe hij de zaken beter had kunnen aanpakken, maar veeleer aan een ontmoeting met de levende God zelf. Dat is dan ook precies datgene waartoe de Heer Elia roept: “Treed naar buiten en ga op de berg staan voor het aangezicht des Heren.” (1 Kon. 19:11).

Daar, buiten de spelonk waar Elia de nacht had doorgebracht, is hij getuige van één van de machtigste Godsmanifestaties aller tijden. En toch, “In de wind was de Heer niet… In de aardbeving was de Heer niet… In het vuur was de Heer niet… ” (1 Kon. 19:11-12). God ontmoette hij uiteindelijk in de stilte. Van daaruit zal het herstel beginnen.

Mocht u hulp nodig hebben of u wilt uw verhaal anoniem aan ons kwijt, dat kan. Misschien kunnen we u advies geven of op één of andere manier helpen KLIK HIER .

Geplaatst in geestelijk leiders, gemeente, leiders | Tags: , | Een reactie plaatsen

Vragen over profetie, wat is het en wat kunnen we er mee?

door Henk Herbold

We krijgen vrijwel dagelijks e-mails van mensen die ons vragen stellen over onderwerpen uit de Bijbel. Hier volgen een aantal vragen die ons het meest gesteld zijn over profetie en profetische bijeenkomsten. Aansluitend vindt u er onze antwoorden. Misschien heeft u ook brandende vragen over een Bijbels onderwerp, mail ons gerust, u krijgt altijd antwoord. KLIK HIER.

Profeteren, wat is het?
Profeteren is een boodschap van God rechtstreeks doorgeven, dus onder de directe inspiratie van de heilige Geest. Afhankelijk van hoe zuiver het kanaal is waardoor God spreekt, zullen ook de woorden van God duidelijker hoorbaar voor ons zijn. Met name in het boek van Handelingen, lezen we hoe mensen geïnspireerd werden door de heilige Geest en een boodschap van God doorgaven, vooral in belangrijke situaties.

Tegenwoordig horen we in samenkomsten waar veel geprofeteerd wordt, nogal eens het bekende ‘zo spreekt de Heer… ‘ en dan volgt er een boodschap. Anderen zijn wat voorzichtiger en zeggen ‘de Heer bepaalde mij bij…’ en dan volgt er een boodschap of gedachte die men meent van God ontvangen te hebben. Maar, in beide gevallen zullen we zeker moeten weten dat God inderdaad spreekt en niet de mens. In Prediker 5:1 staat daarvoor een waarschuwing voor ons allemaal: “…Wees niet overijld met uw mond, en uw hart haaste zich niet om een woord voor Gods aangezicht uit te spreken”.

Een vraag die ons niet zelden gesteld wordt is, ‘kunnen we profeteren van tevoren afspreken’. Dus er wordt in een bijeenkomst gezegd “..en nu gaan we profeteren” of we plannen gewoon een hele profetie bijeenkomst. Wij denken daar het volgende over. Wees er voorzichtig mee, Gods Geest laat zich niet zomaar inplannen in onze programma’s. Nergens in de Bijbel lezen we dat profetie van tevoren gepland of bedacht werd. Steeds was het plotseling en vooral met een duidelijk bedoeling en richting, er waren eenvoudig geen zinloze profetieën of woorden van God die gewoon niet uitkwamen. Altijd sprak God op belangrijke momenten, waar een bijzondere aanwijzing van God nodig was. Hier volgt een voorbeeld: profetie in de gemeente bij de uitzending van Paulus en Barnabas in Hand.13:2. God sprak, niemand had dit van tevoren bedacht of ingepland.

1.Kunnen we profeteren leren?
Bijvoorbeeld op een cursus of in een z.g. profetenschool of iets dergelijks. Tegenwoordig komen ze als paddenstoelen uit de grond, cursussen genoeg. In de tijd van het oude testament komen we dit ook tegen, een z.g. ‘profetenschool’. Op sommige van die scholen kan men na afloop ook een certificaat krijgen, als bewijs dat men de profetenschool heeft doorlopen. Het is ook voorgekomen dat mensen op basis van zo’n certificaat meende nu profeet te zijn. Uiteraard is dit tegen de Bijbel en heeft het niets met een echte Bijbelse bediening te maken.

  • In 1 Sam.10 wordt dit omschreven als een groep profeten die al musicerende profeteerden. Bij een door Samuel voorzegde ontmoeting met deze profeten, komt Gods Geest ook over Saul en geraakt hij met hen in vervoering.
  • In het verhaal van Elia en Elisa (2 Kon.2) is ook sprake van een groep jonge profeten; een z.g. profetenschool. Na de voorzegde hemelopname van Elia stellen deze profeten een zoektocht naar de verdwenen Elia voor, terwijl Elisa toch duidelijk te kennen geeft dat dit niet nodig is!

Deze profetenscholen waren in ieder geval geen plaatsen waar men geestelijke gaven kon aan leren, want daarvan lezen we pas na de uitstorting van de heilige Geest op de pinksterdag (Hand.2). Maar hoe zit dat nu vandaag? In het nieuwe testament lezen we nergens meer van een aparte profetenschool, maar wel van de gemeente.

Als belangrijkste argument voor het aanleren van het profeteren, wordt meestal aangehaald dat de Bijbel zegt dat we moeten streven naar de gaven van de Geest (1 Kor.14:1) en vooral dat we zullen profeteren. Maar moeten we dat streven dan ook weer zo vertalen, dat het dus aan te leren is? Nee, we denken het toch niet. Autorijden kan men leren, een muziek instrument bespelen kan men leren. De manier om dat te doen is veel oefenen. Maar men kan niet profeteren oefenen, dus gewoon maar zeggen wat in je opkomt, om te kijken of het wel ergens op lijkt. Mensen die dat beweren maken er een spel van en daarvoor zijn de dingen van God te heilig. Het karakter van een profetie is juist de spontane directe manier waarop er plotseling een boodschap van God komt en dit kan nooit aangeleerd of ingestudeerd zijn.

Het Griekse woord voor ‘streven naar’ betekent letterlijk ‘ijverig zijn, beijveren’. Het spreekt over een ernstig en intens verlangen. Heel praktisch gesproken kunnen we bij ‘beijveren’ denken aan bidden voor een gave en aan het bestuderen van de Bijbel met betrekking tot de gave waarnaar je verlangt. En verder geeft Paulus in 1Kor.14:12 het belangrijke advies, als het gaat om de gaven, om te trachten uit te munten tot stichting van de gemeente te zijn.

2.Kan men profetie ook van te voren bedenken?
Ons is wel serieus gevraagd of je een profetie van te voren kan bedenken. Maar ons antwoord is dan steeds: ‘bij een echte profetische boodschap, kan men niet van tevoren al weten wat men gaat zeggen. Als dat wel zo is, dan komt het vrijwel zeker uit onze eigen gedachten’. Wel kan er een bepaalde gedachte in onze geest binnen komen, waar we later de woorden bij krijgen. We moeten in ieder geval zorgen dat we volkomen vrij van invloeden van buiten af zijn. Bijvoorbeeld, we moeten niet over zaken willen profeteren, waarover we al enige voorkennis hebben. In zo’n geval is het beter te zwijgen. Dergelijke profetieën zijn namelijk zelden zuiver, want te gemakkelijk verwarren we dan onze eigen gedachten, ideeën en verlangens met het spreken van God. Ook profetieën voor mensen waar we ons aan ergeren, ruzie of een ernstig meningsverschil mee hebben, zijn niet zuiver. Onze menselijke emoties leiden ons dan teveel af, waardoor het woord wat we zouden moeten doorgeven onzuiver is. Ook duidelijk voorkennis over problemen van andere mensen, kunnen een reden zijn om beter te zwijgen en God te bidden iemand anders te gebruiken om Zijn boodschap aan iemand door te geven.

Een profetie behoort wel geïnspireerd te zijn door Gods Geest, maar kan soms toch menselijke elementen bevatten of niet volledig zijn ( 1Kor.13:9). Daarom is een toetst niet alleen voor de ontvanger belangrijk, maar ook voor de gever van de profetie. Een gezonde terugkoppeling kan de gave en bediening van profetie verder in ons ontwikkelen! Het kan ook zijn dat een “beperkte” profetie door een andere profetie aangevuld wordt in de samenkomst.

3.Kunnen profetieën schadelijk zijn?
Profetie is dus niet volmaakt (1 Kor.13:9). Wanneer het gaat om ‘profeteren in de gemeente’, dan gaat het altijd om profetieën uitgesproken door nog onvolmaakte mensen, maar wel geïnspireerd door de heilige Geest. Profetie is dus beslist geen aanvulling op de Bijbel, ze voegt geen nieuwe openbaring toe, Openb. 22:18,19. De Geest zal daarom ook nooit ingaan tegen het Woord van God.

Daar staat tegenover dat profetieën die in de Bijbel zijn opgenomen wel altijd zuiver zijn, het Woord van de Heer dus. Maar… dat is anders als het gaat om gemeente-profetie? Daarom moeten we voorzichtig zijn met profetie, maar… wat ook waar is, niet alles wat uitgesproken wordt in een gemeente is even schadelijk. Er zijn mensen die menen woorden van God te moeten doorgeven, die alleen bemoedigen of positief aansporen en ja, zolang als er dan geen on-Bijbelse dingen gezegd worden, kan dat nooit een probleem zijn. We worden er immers wel door opgebouwd en het is moeilijk om te beoordelen of de profetie dan echt van God is, of van iemand die ons graag goed bedoeld wil zegenen.

Maar het wordt anders als profetieën duidelijk richtinggevend zijn, dus ‘je zult genezen’ of ‘je zult door God gebruikt gaan worden’ of ‘God gaat je probleem oplossen’ of ‘God roept jou om voor Hem te gaan werken’ (Lees bijvoorbeeld Hand.13) etc.., in dat geval is het van groot belang dat we zeker weten dat God gesproken heeft en dat men niet uit eigen gedachten maar iets gezegd heeft. Lees Prediker 5:1 “Wees niet te snel met uw mond, en laat uw hart zich niet haasten een woord te uiten voor het aangezicht van God. Want God is in de hemel en u bent op de aarde”.

Laten we daar in ieder geval zeer voorzichtig mee omgaan en altijd weer om een bevestiging vragen. Dat iemand een profetie uitspreekt, garandeert dus nog niet altijd dat hij of zij een boodschap van God doorgeeft. Profetie kan zelfs worden misbruikt, met soms manipulatie als gevolg. Pas vooral op voor mensen, ook geestelijke leiders, die schermen met uitdrukkingen als “de Heer heeft me laten zien dat … en daarom moet jij dit of dat doen.” Door het gebruik van zulke uitdrukkingen kan de spreker anderen gemakkelijk manipuleren. Wie zou immers in twijfel durven trekken wat God zelf zegt? Waar wordt geprofeteerd, moet altijd een correctie mogelijkheid aanwezig zijn. Dat dient om te voorkomen dat alles wat als profetie wordt aangediend, klakkeloos wordt geaccepteerd.

4.Waaraan is een Bijbelse profetie te herkennen?
In 1 Kor.14:3 lezen we van de kenmerken of eigenschappen van een profetie, waar we de boodschap ook op mogen toetsen. “Maar wie profeteert spreekt voor de mensen stichtend, vermanend en bemoedigend”. Een profetie is dus altijd: stichtend, vermanend, bemoedigend. Een profetie is dus nooit afbrekend, maar altijd opbouwend.

Profeteren is dus ook geen voorspellingen doen over de toekomst. Het is uitsluitend stichtend, vermanend en bemoedigend spreken. Degenen die dachten dat zij de toekomst konden voorzeggen omdat zij die gave bezitten, hebben soms voor verwarring gezorgd in gemeenten. Vooral als hetgeen voorspeld is later niet uit bleek te komen.

Profetie is altijd gericht op Jezus. In Openb. 19:10 lezen we: “Het getuigenis van Jezus is de geest van de profetie”. Dit betekent, dat een profetische uiting steeds weer betrokken moet (kunnen) worden op Jezus, op zijn werk van verlossing, waarbij ook het aspect van het oordeel niet achter hoeft te blijven. Bij de toetsing mogen we dan ook de vraag stellen: ‘Gaat het in deze profetische uiting om Jezus?’

5. Zijn we gedwongen om te spreken?
Soms hoor je ook de opmerking: “Ik kon mijn mond niet houden, ik moest spreken ” of “ik kon niet wachten met het uitspreken”. Men denkt vaak dat dit van Gods Geest is, maar dat is het toch niet, maar het komt uit onze eigen gedachten. Gods Geest dwingt niemand om te spreken. De Bijbel zegt: “de geesten der profeten zijn aan de profeten onderworpen, want God is geen God van wanorde, maar van vrede”. 1 Kor.14:31-33.

6. Kan iedereen op elke plaats profeteren?
Pas op als mensen zomaar plotseling naar u toe komen om over u te profeteren. Er zijn genoeg blunders gemaakt waarbij mensen gingen profeteren in het vlees. Profetie hoort in de eerste plaats binnen de gemeente, waar aandacht gegeven kan worden aan het profetische woord en ook de toetsing kan volgen door andere gelovigen.

Die toetsing of beoordeling is belangrijk. Lees 1 Cor 14:29-31 “Wat de profeten betreft, twee of drie mogen het woord voeren, en de anderen moeten het beoordelen. Maar indien aan een ander, die daar gezeten is, een openbaring ten deel valt, moet de eerste zwijgen. Want gij kunt alleen een voor een profeteren, opdat allen lering en allen opwekking erdoor ontvangen. En de geesten der profeten zijn aan de profeten onderworpen, want God is geen God van wanorde, maar van vrede”.

Samengevat: als iemand zomaar na de samenkomst of elders naar u toe komt en zegt dat hij of zij een profetisch woord voor u heeft, vraag dan dit te bewaren voor de openbare samenkomst of u vraagt de leiding van Gemeente er bij te komen, indien dit mogelijk is. De Bijbel maakt immers duidelijk dat ons profeteren niet volmaakt is, eenvoudigweg doordat de mens die profeteert niet volmaakt is: “Want onvolkomen is ons kennen en onvolkomen ons profeteren” (1 Kor. 13:9)

7.Mogen alle christenen profeteren?
In de Bijbel lezen wij 1 Kor. 14:5 : “Ik wilde wel dat gij allen in tongen sprak, maar liever nog, dat gij profeteerde.” Hieruit kunnen we opmaken dat Paulus door de Geest de mensen aanspoort te bidden voor deze gave. Hij vond het goed dat alle gelovigen konden profeteren. “Want wie profeteert sticht de gemeente” (1 Kor.14:4). In 1 Kor.14:31 lezen wij : “Want gij kunt allen één voor één profeteren, opdat allen lering en allen opwekking er door ontvangen.” In deze laatste tekst wordt vaak verkeerd uitgelegd. Er wordt niet bedoeld dat we allemaal maar moeten gaan profeteren, maar dat ons profeteren niet wanordelijk mag zijn. Het is dus belangrijk om op elkaar te wachten, één voor één.

Profeteren heeft wel nut want: De gemeente wordt door uw profetie opgebouwd, gesticht en vermaand. En u wordt door uw gehoorzaamheid ook gezegend, omdat God u kunt gebruiken als een kanaal van zegen.

Hier volgen enkele uitgangspunten om over na te denken:

  • Alle kinderen Gods die wederom geboren zijn en vervuld met de Heilige Geest, kunnen zich uitstrekken naar de gave van profetie (1 Kor.14:1).
  • Veracht profetie nooit, maar toetst het liever aan de Bijbel. (1 Thess. 5:20-21)
  • Onthoudt dat de boodschap van een profetie, de woorden van God kunnen zijn. Maar de profetie wordt wel uitgesproken door een mens (1 Petr. 4:11 en 1 Cor. 13:9) dus kan het onvolmaakt zijn, maar een profetie zal in ieder geval nooit tegen de Bijbel ingaan. Echte profetie kan dus nooit zinloos zijn.
  • Dit is belangrijk. Meestal komt een profetisch woord als een bevestiging van wat God al in het hart heeft gelegd. Als je weet dat een profetie iets voor je betekent, handel dan in geloof er naar.
  • Soms kan een profetie, tijd en verdere leiding nodig hebben, om volledig te worden begrepen. Ga daarom nooit direct naar een profetie leven, maar leg de profetie ook niet naast je neer, maar ga er altijd mee naar de Heer en wacht tot Hij het bevestigt.

Meer weten of nog vragen, stel ze gerust, u krijgt altijd antwoord. KLIK HIER.

Geplaatst in gemeente, heilige Geest, Profeteren in de gemeente | Tags: | Een reactie plaatsen

Overspel reclames, je vindt ze overal in ons land en op TV.

Door Henk en Diny Herbold

‘Zin in een avontuurtje? Ik ook.’ Met deze tekst roept Second Love mensen op om vreemd te gaan. SGP-voorman Kees van der Staaij maakt zich terecht zorgen. Al eerder lanceerde hij een tegencampagne: ikgavoortrouw.nl.

Bij deze overspel reclame gaat men voorbij aan het feit, dat overspel één van de ergste vormen van onrecht is die er bestaat en dat geldt uiteraard nog meer voor christenen, die zeggen in de Bijbel te geloven. In het huwelijk geeft je vertrouwen aan de ander op een exclusieve manier. Je geeft namelijk ‘jezelf’ aan de ander zoals je dat aan niemand anders doet. Als je getrouwd bent is je man of vrouw (op God na), de belangrijkste persoon in je leven geworden. Voor wie je alles wil doen en van wie je ook het meest liefde en geborgenheid verwacht. Als die persoon waar je zoveel vertrouwen aan hebt gegeven, zich dan van je afkeert en je bedriegt met een ander, is de pijn bijna niet te beschrijven. Iemand heeft eens gezegd dat het moeilijker is om je man of vrouw aan het leven te verliezen dan aan de dood, omdat het laatste je overkomt, terwijl het eerste je door iemand wordt aangedaan. Overspel is een grote misdaad die in de Bijbel van begin tot eind wordt veroordeeld.

Overspel is, een kort moment van schijngenot welke een heel leven en dat van onze kinderen, kan ruïneren. Spreuken zegt dat het pad van de lichtzinnige vrouw (of man) leidt tot het graf. Het lijkt aantrekkelijk en kan verleidelijk zijn: haar lippen zijn glad, ze spreekt vleiende woorden, ze ziet er mooi uit en het is spannend om met iemand anders intiem in aanraking te komen. Maar uiteindelijk is haar verlokking zo bitter als gif en zo scherp als een tweesnijdend zwaard.

Wat zijn gevolgen van overspel?

1. In eerste plaats wordt de relatie met God verstoort. David bad, nadat hij in de zonde van overspel was gevallen met Bathseba “Tegen U, U alleen heb ik gezondigd”. (Ps. 51:4). Je beledigt God alsof zijn verlossingwerk aan je leven niets betekent, Hij heeft ons immers wederomgeboren doen worden en daarom verwacht Hij ook de vrucht daarvan in ons leven. Maar in plaats daarvan brengen we dan stinkende vruchten voort.

2. In de tweede plaats haal je, als je een Christen bent, de naam van God door het slijk, de duivel lacht en de wereld om je heen lacht. Als kind van God draag je Zijn naam en als je dan zondigt dan is dat niet tot eer van Hem. Nathan zei tegen David: “Door deze daad heb je de vijanden van de Heer doen lasteren”.

3. Ten derde bega je een verschrikkelijke zonde tegen je eigen vrouw of man. Je verwerpt degene die je beloofd hebt te blijven liefhebben, eren en beschermen zolang je beiden leeft. Het is een vorm van verraad want het huwelijksverbond wordt verbroken.

4.Ten vierde beschadig je, als je kinderen hebt, ook hen. Nu kunnen de kinderen zich niet meer koesteren in de liefde die pappa en mamma voor elkaar hebben. Je verliest je geloofwaardigheid en het vertrouwen van je kinderen, je bent niet langer een voorbeeld van trouw en het gezag dat je over je kinderen hebt wordt aangetast. Hoe kan een dochter van een overspelige vader nog met respect en eerbied opzien naar haar vader? Juist dat hebben kinderen zo nodig, dat ze naar hun ouders kunnen opzien.

5. Ten vijfde zullen heel wat andere relaties die je hebt onder druk komen staan, die met je ouders, met je verdere familie, vrienden, mede-christenen die jou ook minder zullen kunnen respecteren en vertrouwen. Om nog maar te zwijgen van de schade die je de kerk of gemeente aandoet waar je mogelijk toebehoord. Niemand van ons leeft op zichzelf, overspel is gewoon een groot drama met grote gevolgen.

Zelfs niet-christenen zijn het er over het algemeen over eens, dat overspel verkeerd is. En toch laten velen het in films en in boeken en door andere media voortdurend over zich heenkomen, alsof het normaal is. Het gevolg is dat velen, ondanks dat ze het veroordelen, er toch in vallen. Daarom zegt de Bijbel: Blijf er ver vandaan! Blijf weg van de bron van verleiding. Onderhoudt niet langer contact met degene die je probeert te verleiden.

Waak over je kijken en je denken, ‘begeer haar schoonheid niet in je hart’. Geef je geest en je hart aan de Heer, en niet aan de immoraliteit. Doodt de begeerte. En: weest toegewijd aan je eigen man of vrouw, als je die hebt. Laat hem of haar de bron van je vreugde zijn. Uit eerbied voor God ben je toegewijd aan elkaar in het huwelijk. “Dat liefde en trouw u niet verlaten, bindt ze om uw hals, schrijf ze op de tafel van uw hart. Dan zult u genegenheid en goedkeuring verwerven in de ogen van God en mensen.” (Spr.3:3,4) Je eerbaarheid en reputatie en de ogen van God en mensen is van meer waarde dan al het genot van de hele wereld.

Hoe verder na overspel?
Wat zegt de Bijbel over wat er moet gebeuren nadat overspel toch heeft plaatsgevonden? De meeste echtscheidingen zijn het gevolg van overspel (zie www.christelijk-huwelijk.nl). Het huwelijk komt natuurlijk onder grote druk te staan, de echtelijke eenheid is daarmee in principe verbroken. Daarmee bedoel ik, de exclusiviteit van de huwelijksrelatie, ‘dit hebben wij alleen met elkaar’, is aangetast. En juist die exclusiviteit is nodig voor intimiteit. Toch is het niet zo dat overspel per definitie het einde van de huwelijksrelatie hoeft te zijn. Er heeft een vreselijke ramp plaats in het huwelijk, het gebouw van het huwelijk staat op zijn grondvesten te schudden, maar het is toch nog mogelijk dat de ravage wordt opgeruimd en het gebouw wordt hersteld. Omdat iedere situatie uniek is en ook iedere huwelijksrelatie uniek is vind ik het moeilijk om hier in algemene zin over te schrijven. Toch meen ik dat de volgende principes in iedere situatie waarin men probeert het huwelijk te redden, van belang zijn.

  1. Degene die overspel heeft gepleegd moet oprecht berouw hebben over wat er is gebeurd, de overspelige relatie opgeven en er voor kiezen om geen enkel contact met hem of haar meer te onderhouden. Wees daar radicaal in.
  2. Er moet een krachtdadige en overtuigde beslissing zijn om terug te keren naar de eigen vrouw of man, of nog beter gezegd, de wettige man of vrouw (zie www.christelijk-huwelijk.nl). Het is belangrijk dat er oprecht vergeving gevraagd wordt aan degene die bedrogen is. Besef ook dat er soms tijd nodig is om te kunnen vergeven en opnieuw te beginnen.
  3. De man of vrouw die de fout in is gegaan moet laten zien dat hij of zij er duidelijk voor kiest om zich weer toe te wijden aan de huwelijkspartner. Ook al gaat dat tegen gevoelens in. Wij zijn niet gemaakt om een speelbal te zijn van onze gevoelens. Soms moet je kiezen voor wat juist is, ook al voel je er op dat moment nog niet, om zodoende wel weer gevoel te krijgen voor datgene waar je voor kiest.

Wanneer de overspelige partner niet bereid is om te stoppen met zondigen en blijft vasthouden aan een ander (ook dat is een keuze) dan wordt het een onhoudbare situatie. Jezus maakt een duidelijke uitzondering wanneer hij spreekt over het blijvende karakter van het huwelijk. Hij zegt dat in geval van ‘ontucht’ of ‘hoererij’ (dat wil zeggen voortdurende immoraliteit), dat de onschuldige partij geen echtbreuk pleegt wanneer hij of zij de overspelige partner wegzendt of verlaat (Matt. 5:32; 19:9). Wanneer overspel blijft plaatsvinden is het kwaad dat binnen het huwelijk plaatsvindt erger dan het kwaad van de echtscheiding. De onschuldige partij is dan vrij om te scheiden en eventueel later te hertrouwen.

Maar stel dat er wel een oprechte terugkeer is tot de eigen man of vrouw. Dan is er nog een lange weg te gaan. Soms is het zo dat de schuldige partij de hele kwestie snel wil afronden en verder wil leven als vroeger. Maar zo makkelijk gaat dat niet altijd. Degene die het is aangedaan begint dan pas vaak met het verwerken en heeft heel veel tijd nodig om het uiteindelijk te kunnen vergeven en (misschien) weer te kunnen gaan vertrouwen. De dader moet daar respect voor hebben en de ander daar ruim de tijd en de ruimte voor geven. De pijn die is aangedaan is bijna met geen pen te beschrijven en voor die emoties moet ruimte zijn, om die te beleven, te uiten en te verwoorden. De levensader van iedere huwelijksrelatie is namelijk de communicatie met elkaar.

Hier volgen 8 tips die ons kunnen helpen uw huwelijk tot een succes te maken.

1. Eerlijkheid en betrouwbaar.
Wees altijd een open boek voor de ander. Huwelijks partners die tegen elkaar liegen spelen met vuur. Efeze 4:25 zegt ‘Legt daarom de leugen af en spreekt de waarheid, ieder met zijn naaste, omdat wij leden zijn van elkander’. Laat de ander van u op aan kunnen, dat wil zeggen, wat u zegt dat doet u ook.

2. Leer samen te bidden.
Het is van groot belang dat huwelijkspartners met elkaar bidden en ook voor elkaar bidden. Er is niets wat zo enorm samenbindt als het gebed. Het beste is als beide leren om hardop voor elkaar te bidden en dit geldt uiteraard ook als het eens moeilijk gaat in de relatie. Jac.5 zegt ‘Bidt voor elkaar opdat gij genezing ontvangt…’.

3. Heb aandacht voor elkaar.
Communiceer veel en voor wie dat een probleem is, probeer toch te praten en bidt er voor. Heel veel problemen in relaties ontstaan door dat mensen niet of onvoldoende met elkaar praten. Neem tijd om ook naar elkaar te luisteren en wees geïnteresseerd in elkaar en vooral niet alleen in jezelf. In 1 Kor.12:26 staat dat we als leden van het lichaam van Christus, met elkaar mee moeten lijden en elkaar ook moet laten delen in de vreugde.

Mogelijk is het juist mis gegaan nadat de communicatiekanalen binnen het huwelijk waren dichtgeslibd. Daarom moet er opnieuw tijd vrij gemaakt worden voor echte communicatie. En de beslissing moet genomen worden om daar hard aan te werken en er moeite voor te gaan doen om dat weer te leren. Dat betekent ook dat zowel man als vrouw moeten leren om open te zijn over wat er diep van binnen speelt, met name over wat voor gevoelens er aanwezig zijn. Daarmee bedoel ik dat het niet zondig is om boosheid of verdriet of angst te voelen en te benoemen. Ook die emoties mogen er zijn, die moeten niet ontkend worden, weggestopt worden of veroordeeld worden. Wanneer man en vrouw leren om bij hun eigen gevoelens te komen, die door te hebben en er open over te worden, ontstaan er kansen om elkaar echt te ontmoeten, ook op het emotionele vlak. Dan leer je elkaar kennen en ga je elkaar begrijpen.

4. Tederheid.
Tederheid en romantiek mag nooit ontbreken in een liefdesrelatie. In Efeze 5:29 staat dat de man z´n vrouw moet koesteren. Menige relatie is langzaam van alle glamour ontdaan, doordat er niets zachts meer overbleef, men gaat ruw met elkaar om en de liefde verdwijnt.

5. Waardering.
Ieder mens heeft van tijd tot tijd een aanmoediging nodig. In een huwelijksrelatie zijn we er ook om elkaar dat te geven. Laat de ander merken dat je hetgeen hij of zij doet waardeert, dus dat het maar niet gewoon is dat de ‘was’ iedere week gedaan wordt en het eten gekookt. In 1 Petr.3:7 staat dat mannen hun vrouwen “eer” moeten bewijzen, dat betekent zoveel als een figuurlijk schouderklopje of een aanmoediging.

6. Vrolijkheid.
In Spreuken 17:22 staat, ‘een vrolijk hart bevordert de genezing, maar een verslagen geest doet het gebeente verdorren’. Mensen die altijd maar klagen en nooit eens een grapje maken, zijn een kwelling voor hun omgeving. Bidt van de Heer een vrolijk hart en leer om de ander op te beuren, dat zal de sfeer in uw relatie goed doen.

7. Vergeving.
Boos worden is een gewoon menselijke emotie en zal in elke relatie wel eens voorkomen. Feitelijk is dat volgens de Bijbel niet echt een probleem. Er zijn wel twee voorwaarden (Lees Ef.4:26,27): ‘zondigt dan niet’ m.a.w. ga niet schelden of i.d. en ‘vergeef zo snel mogelijk’. Geef de duivel geen mogelijkheid je uit elkaar te drijven. Hou ook geen dossier van alle fouten van je partner, maar vergeef en vergeet, God doet het ook.

8. Seksualiteit.
Wees bereid elkaar ook te dienen op het vlak van de seksualiteit. In een normale huwelijksrelatie hoort dit erbij en ook dan zijn we er niet in de eerste plaats om onszelf te dienen, maar altijd de ander. In Filip.2:3,4 staat “..en ieder lette niet slechts op zijn eigen belang, maar ieder lette ook op dat van anderen”.

Iemand vroeg: “is het mogelijk om dertig jaar getrouwd te zijn en dat je elkaar toch nog niet begrijpt”. Het antwoordt is “ja” dat komt voor. Het komt omdat man en vrouw dan niet hebben geleerd om open en eerlijk te zijn over wat er nou werkelijk in hen omgaat. Maar je bent nooit te oud om te leren. Juist het leren blootgeven van de gevoelens, laten zien wie jij werkelijk bent, en dat brengt weer intimiteit. Het is een kunst om te gaan begrijpen en te zien hoe je overkomt bij anderen, en hoe je werkelijk diep van binnen bent. Daar is vaak een verschil tussen. In het huwelijk is het bedoeling de maskers af te kunnen zetten en het hart voor elkaar te openen. Als er één ding nodig is voor herstel van de huwelijksrelatie na overspel, dan is het wel dit.

Heeft u niemand die u kan helpen, mail ons gerust, we willen graag naar u luisteren en voor u bidden. KLIK HIER

Geplaatst in Huwelijk, Overspel, Uncategorized | Tags: , | Een reactie plaatsen

Vraag: zijn alle gelovigen ook gedoopt in de Heilige Geest?

Er bereiken ons weer veel vragen over dit onderwerp, dus komt hier nog een keer de uitleg. Hoe zit het nu precies?

Persoonlijk.
Mijn vrouw en ik hebben op vele plaatsen de boodschap van de doop in de Heilige Geest mogen brengen en hebben met veel mensen gebeden om deze zegen. Uit ervaring weten we daarom, dat de boodschap nog steeds werkt vandaag. Overal zagen we en hoorden we weer hoe mensen vervuld zijn met Gods Geest en in een nieuwe taal God groot maakte. Daarom weten we het zeker, het kan niet anders, het is ook voor u!!

Wat zegt de Bijbel?
De Bijbel leert ons dat er een doop in de Heilige Geest is, als een op zichzelf staande gebeurtenis, precies zoals bekering en wedergeboorte dat is. Dit wordt het meest duidelijk als we Hand.8:12-17 daarover opslaan, waar Filippus het evangelie predikte en de mensen opriep zich te laten dopen, maar er waren twee andere apostelen nodig (Petrus en Johannes) om de mensen te onderwijzen over de doop in de Heilige Geest. Zij hadden deze doop dus niet al ontvangen in de waterdoop, maar er moest apart voor hen gebeden worden voor deze ervaring. Petrus/Johannes baden om de doop in de Geest.

Hand.8:12 “Toen zij echter geloof schonken aan Filippus, die het evangelie van het Koninkrijk Gods en van de naam van Jezus Christus predikte, lieten zij zich dopen, zowel mannen als vrouwen”.

Hand.8:14-16 ”Toen nu de apostelen te Jeruzalem hoorden, dat Samaria het woord Gods had aanvaard, zonden zij tot hen Petrus en Johannes, die, daar aangekomen, voor hen baden, dat zij de Heilige Geest mochten ontvangen. Want deze was nog over niemand van hen gekomen, maar zij waren alleen gedoopt in de naam van de Here Jezus”.

De doop in de Heilige Geest is werkelijk een doop, in de grondtekst wordt ook het woordje Baptizo gebruikt, hetgeen betekent onder of indopen. In Joh.1:33 staat van Jezus “..deze is het die met de Heilige Geest doopt..”. Dit kan nooit hetzelfde zijn als de waterdoop, want Johannes maakt hier in vers 33 en 34 juist een duidelijk onderscheid tussen de doop in water en de doop in de Geest.

Letterlijk staat er: “En ik kende Hem niet, maar Hij, die mij gezonden had om te dopen met water, die had tot mij gezegd: Op wie gij de Geest ziet nederdalen en op Hem blijven, deze is het, die met de Heilige Geest doopt. En ik heb gezien en getuigd, dat deze de Zoon van God is”.

In Hand.1:5 staat in de “American Standard Version” (een betrouwbare Engelse vertaling) “For John indeed baptized with water; but ye shall be baptized in the Holy Spirit not many days hence”. Dus “gij zult gedoopt worden IN de heilige Geest”.

Zo werden we ook in water gedoopt en zullen in geestelijke zin ook in de Heilige Geest gedoopt moeten worden.

Wie is de Heilige Geest?
Om te verstaan wat de doop in de Geest inhoudt, dienen we eerst te begrijpen dat de Heilige Geest ook een openbaring van God is, evenals de Vader en de Zoon dat is. Als Goddelijk persoon wil de Heilige Geest bezit van ons nemen en ons inspireren en leiden. De Heilige Geest is dus niet iets onpersoonlijks, een gevoel of alleen een kracht.

De Heer Jezus noemt hem “de Trooster” , Joh.14:15-17 en Joh.16:7, in het Grieks is dit de vertaling van het woordje “Paraklétos” hetgeen ook kan betekenen, advokaat, verdediger, bemiddelaar, helper, steun. Al die taken (eigenschappen) heeft de persoon van de Heilige Geest. Als we verstaan dan kunnen gemakkelijk begrijpen dat de doop in de Heilige Geest veel meer is als een blij gevoel, of een diepe vrede. Nee het is meer, de Geest komt over ons, neemt bezit van ons en wil ons nu van binnen uit inspireren (leiden).

Wanneer weten we nu dat we gedoopt zijn in de Heilige Geest?
Jezus zegt in Mat.7:16 “Aan hun vruchten zult gij hen kennen: men leest toch geen druiven van dorens of vijgen van distels?” Wanneer een kind van God vervuld is met de Heilige Geest zal dat in de eerste plaats in zijn of haar leven zichtbaar moeten zijn.

Er zijn echter ook zichtbare en hoorbare tekenen. Uit Hand.2:33 kunnen verstaan dat de doop in de Geest iets is wat gezien en gehoord wordt. Petrus zegt daar: “Nu Hij dan door de rechterhand Gods verhoogd is en de belofte des Heiligen Geestes van de Vader ontvangen heeft, heeft Hij dit uitgestort, wat gij en ziet en hoort”. Op de pinksterdag kon men zien dat de 120 discipelen van Jezus aangedaan waren met de Heilige Geest, doordat er tekenen waren als vuur wat op hen brandde en ze konden het horen doordat ze in tongen spraken en God loofden. Ook wij mogen vervuld worden met de Heilige Geest op een zichtbare en hoorbare manier. Telkens als mensen vervuld werden met Gods Geest, zien we dit ook gebeuren, mensen begonnen in tongen te spreken en/of te profeteren (=een boodschap doorgeven onder de zalving van de Heilige Geest).

Hier volgen enkele voorbeelden:

  • Hand.4:31 ”En terwijl zij baden, werd de plaats, waar zij vergaderd waren, bewogen; en zij werden allen vervuld met de Heilige Geest en spraken het woord Gods met vrijmoedigheid”.
  • Hand.8:17,18 ”Toen legden zij hun de handen op en zij ontvingen de Heilige Geest. En toen Simon zag, dat door de handoplegging der apostelen de Geest werd gegeven”.(Simon zag iets gebeuren).
  • Hand. 10:44-, 46 “Terwijl Petrus deze woorden nog sprak, viel de Heilige Geest op allen, die het woord hoorden. En al de gelovigen uit de besnijdenis, die met Petrus waren medegekomen, stonden verbaasd, dat de gave van de Heilige Geest ook over de heidenen was uitgestort, want zij hoorden hen spreken in tongen en God grootmaken”.
  • Hand.19:6 “En toen Paulus hun de handen oplegde, kwam de Heilige Geest over hen, en zij spraken in tongen en profeteerden”.
  • Marc.16:17 “Als tekenen zullen deze dingen de gelovigen volgen: in mijn naam zullen zij boze geesten uitdrijven, in nieuw tongen zullen zij spreken”. Joh.4:14 “maar wie gedronken heeft van het water, dat Ik hem zal geven, zal geen dorst krijgen in eeuwigheid, maar het water, dat Ik hem zal geven, zal in hem worden tot een fontein van water, dat springt ten eeuwigen leven”.
  • Joh.7:38,39 “Wie in Mij gelooft, gelijk de Schrift zegt, stromen van levend water zullen uit zijn binnenste vloeien. Dit zeide Hij van de Geest, welke zij, die tot geloof in Hem kwamen, ontvangen zouden; want de Geest was er nog niet, omdat Jezus nog niet verheerlijkt was”. (Dus op de Pinksterdag)

Nu de belangrijke vraag: “Moeten alle kinderen Gods zo´n ervaring hebben?” Antwoord: “Het is maar hoe we er tegen aan kijken. We hebben de doop in de heilige Geest wel erg hard nodig, in die zin zou het dus wel moeten. Toch is er bij God geen dwang, alle kinderen Gods mogen dus vervuld worden met de Geest”.

De volgende punten wil ik daarvoor te overdenking geven:

  • De gave van de Heilige Geest is Gods belofte voor ons allemaal,lees Hand.2:33, 39. vers (33)“Nu Hij dan door de rechterhand Gods verhoogd is en de belofte des Heiligen Geestes van de Vader ontvangen heeft, heeft Hij dit uitgestort, wat gij en ziet en hoort.” (39)”Want voor u is de belofte en voor uw kinderen en voor allen, die verre zijn, zovelen als de Here, onze God, ertoe roepen zal”.
    Soms heeft men deze tekst gebruikt om aan te tonen dat de kinderdoop door God gewild is. Er staat immers “..want voor u is de belofte en voor uw kinderen..” Maar hiermee doet men geweld aan de betekenis van deze tekst, waar het hier om gaat is de ervaring die de apostelen op de Pinksterdag hadden, waarvan Paulus zegt “het is ook voor u en voor uw kinderen”.
  • Sommige hadden in dit verband moeite met Rom.8:9 waar staat “Gij daarentegen zijt niet in het vlees, maar in de Geest, althans, indien de Geest Gods in u woont. Indien iemand echter de Geest van Christus niet heeft, die behoort Hem niet toe”.
    Je kunt dit op twee manieren uitleggen, je kunt zeggen “zie je wel als je bekeerd bent dan, heb je ook de doop in de Heilige Geest ontvangen” of je kunt ook zeggen “als je niet gedoopt bent in de Heilige Geest dan behoor je nog niet bij Jezus”. Maar helaas, beide opvattingen zijn onjuist. Waar het in Romeinen 8 om gaat, dus het thema van Paulus in de Romeinen brief is, “leven naar de Geest en niet naar het vlees”. Dit is rechtstreeks terug te brengen naar onze wedergeboorte. Een kind van God wat wederomgeboren is ontvangt de Heilige Geest in de wedergeboorte, waardoor we weten dat we een kind van God zijn geworden. Rom.8:16 “Die Geest getuigt met onze geest, dat wij kinderen Gods zijn”. Het nieuwe leven in ons is ook het werk van de Geest.
    Maar dit is heel iets anders als dat de Heilige Geest “over ons komt” (Hand.1:8), dan worden we als het ware “ondergedompeld” in de Heilige Geest. Dit is een bekrachtiging die ieder kind van God nodig heeft. Lees ook van Jezus in Hand.10:38 “….van Jezus van Nazaret, hoe God Hem met de Heilige Geest en met kracht heeft gezalfd”. Als Jezus het nodig had, dan hebben wij het ook nodig.
  • Soms zegt men bij de bekering ook vervuld te zijn met de Geest op grond van Efese 1:13 “In Hem zijt ook gij, nadat gij het woord der waarheid, het evangelie uwer behoudenis, hebt gehoord; in Hem zijt gij, toen gij gelovig werdt, ook verzegeld met de Heilige Geest der belofte”.
    Maar iemand die begrijpt waar Paulus hierover spreekt, ziet het anders. Paulus herinnert hen hier aan het moment dat hij te Efese kwam en dat hij hen de vraag stelde “Heb gij de Heilige Geest ontvangen toen gij tot geloof kwam”. Maar ze hadden zelfs niet van de Heilige Geest gehoord en dus bad Paulus men hen en ontvingen ze deze zegen “nadat ze gelovig geworden waren, werden ze dus nu ook verzegeld met de Heilige Geest”. (Lees Hand.19).

Misschien wilt u hier over door praten, dat kan: KLIK HIER

Zie ook: Hoe kan ik de doop in de Heilige Geest ontvangen? KLIK HIER

Geplaatst in Bijbel, Bijbelstudies, doop heilige Geest, heilige Geest | Tags: , | Een reactie plaatsen

Een christelijke opvoeding, hoe je dat? Wat zegt de Bijbel?

door Henk Herbold

Opvoeden als ze baby zijn?
Natuurlijk, in de eerste jaren zullen ouders voornamelijk bezig zijn met de lichamelijke behoeften van hun kind. Het ouderschap zal in de eerste jaren vooral betekenen, je kind voeden en luiers verwisselen. Toch is dat niet helemaal zo. Het is ook dan al van belang om indien mogelijk, hardop voor je kind te bidden, het te zegenen en.. op allerlei eenvoudige manieren kennis te laten maken met de liefde van God. Kinderen krijgen er beslist wel iets van mee, wanneer ouders bijvoorbeeld christelijke kinderliedjes zingen en zo waar ze bij zijn Jezus verheerlijken, bijvoorbeeld tijdens de verzorging. Vergeet niet dat er kracht schuilt in het uitspreken van de naam van Jezus.

Wat betreft de opvoeding. Het klinkt wellicht vreemd, maar hoe klein ze ook zijn, verstandige ouders beginnen al vroeg met de opvoeding. Bijvoorbeeld, het is zelfs beter voor je kind dat ze zo vroeg mogelijk leren, dat ‘nee’ ook een optie kan zijn bij hun ouders. Dat leert ze (en kinderen leren sneller dan men denkt), dat niet alles altijd maar mogelijk of goed voor ze is.

Wat is dat, opvoeden?
Eigenlijk is opvoeden niets anders, dan veilige grenzen aangeven voor je kind, zodat het niet verdwaald of ontspoort raakt in de wereld waarin het straks leven moet. Anders gezegd is opvoeden, je kind zo goed mogelijk sturen en begeleiden naar volwassenheid.  Uiteraard is hiermee niet alles gezegd, want ouders zijn nog veel meer dan alleen opvoeders. Ouders zijn als het goed is, ook emotioneel betrokken bij hun kind en in deze tijd misschien nog wel meer als vroeger. Dat komt mede doordat gezinnen kleiner zijn en ouders zich meer bezig kunnen houden met hun kinderen dan vroeger. Maar er is daardoor ook een gevaar. Je kunt namelijk zo emotioneel betrokken zijn bij je kind, dat het stellen van grenzen (‘nee’) steeds moeilijker wordt en niet zelden ook totaal ontbreekt. De gevolgen zijn dan vaak dramatisch. Wanneer je kind zich gaat misdragen op een bepaalde leeftijd, is de rem er volledig af en dit leidt absoluut tot enorme conflicten in huis. Vaak is er na verloop van tijd ook geen weg terug meer. Niet altijd, maar in veel gevallen ligt de basis van de conflicten die we met onze kinderen hebben, in de manier waarop we ze zelf hebben opgevoed. Ouders die bijvoorbeeld bang zijn om een keer ‘nee’ te zeggen tegen hun kinderen, zullen op een dag met de gevolgen van hun opvoeding te maken krijgen. Je kind accepteert eenvoudig geen nee meer. Respect voor ouders hebben kinderen maar zelden uit zichzelf, meestal moeten ouders het hun kinderen op jonge leeftijd aanleren. Doen ze dat niet, dan is later een respectloze houding ten aanzien van iedereen die boven onze kinderen komt te staan, te verwachten, met uiteraard de nodige nare gevolgen voor henzelf.

Een christelijke opvoeding, hoe zit dat?
Voor een christelijk opvoeding willen we ook nog de principes van de Bijbel, over brengen op ons kind. Daarbij is ons eigen gedrag van groot belang. Geloof in God en uiteindelijk een relatie met God, kunnen we onze kinderen niet geven, maar we kunnen onze kinderen het wel voorleven, dus laten zien in ons dagelijks leven wat het betekent om een christen te zijn. Daarvoor is het natuurlijk wel noodzakelijk, om zelf een levende relatie met Jezus te hebben. Een levende relatie met Jezus betekent ook dat we onszelf volledig aan Hem hebben toegewijd, Jezus is dan nummer één in ons leven, huwelijk en gezin. Onze kinderen merken haarscherp op of dat het geval is bij ons. Ouders die zelf wel eens vuile taal gebruiken, of bij meningsverschillen elkaar uitschelden e.d., kunnen verwachten dat hun kinderen weinig vertrouwen zullen hebben in wat we zeggen over onze relatie met God.

Onze kinderen moeten het voorbeeld in ons zien, daarna kunnen we pas hopen en verwachten dat ze ons zullen navolgen. Het is nog steeds een gave van God met een grote verantwoordelijkheid, als kinderen aan ons zijn toevertrouwd. Dat besef maakt ons als ouders ook nederig. Het dringt ons om voor onze kinderen dagelijks te bidden en vertrouwen te hebben in God en Zijn Woord en niet in onze eigen zogenaamde opvoedings- deskundigheid.

Opvoeden is een immens zware taak.
Opvoeden is het proces waarbij de ouder het kind begeleidt in het volwassen worden. In dit proces staan ouders voor een immens zware taak, die men zonder de hulp en de wijsheid van God, niet goed aan kan. Men heeft de wijsheid van God nodig en de Heer belooft het ons als we er om bidden. Lees wat de Bijbel zegt in Jac.1:5 “Indien echter iemand van u in wijsheid te kort schiet, dan bidt hij God daarom, die aan allen geeft, eenvoudigweg en zonder verwijt; en zij zal hem gegeven worden.”

De Bijbel is eerlijk.
Maar de Bijbel is ook een eerlijk boek, daarom kunnen we er juist zoveel van leren. De Bijbel stelt de werkelijkheid nooit mooier voor dan ze is. Eén van de meest sprekende voorbeelden van een falende opvoeding, is wel de opstelling die Eli koos ten opzicht van zijn beide zonen Hofni en Pinehas, we lezen hierover in 1 Sam. 2: 27 e.v. en 3: 13. Ze deden echt alles wat God verboden had: van het heiligdom in Silo hadden ze zo ongeveer een bordeel gemaakt terwijl ze in eigen voordeel sjoemelden met de offers. Desondanks lezen we dat Eli zijn zonen er niet op had aangesproken. We lezen zelfs dat hij zijn zonen er nog niet eens kwaad om had aangekeken.

Deze geschiedenis laat wel heel treffend zien wat de gevolgen zijn, als de gezagsverhouding tussen ouder en kind helemaal weg is. Eli heeft zijn zonen toen ze ongehoorzaam waren, geen strobreed in de weg gelegd (1 Sam. 4: 11 en 17) en dat terwijl hij verantwoordelijk voor ze was.

Verschil in gezag en verantwoordelijkheid.
Het klinkt niet modern, maar toch weten we uit het Woord van God dat er een duidelijk verschil is in gezag en verantwoordelijkheid tussen de ouders en het kind. (Lees Efeze 6:1 en 2) Uiteindelijk komt elk gezag bij God vandaan en de basiswet bij God is: “er is geen vrijheid zonder gebondenheid”. Kinderen willen graag vrij zijn, maar deze vrijheid is een schijnvrijheid. als het leidt tot wetteloosheid of losbandigheid. Echte vrijheid is ook “gehoorzaam” willen zijn aan God en anderen die boven hen gesteld zijn. Want pas als kinderen leren te leven onder gezag en onder regels, komt er rust. Jesaja 48:18: “Och dat gij naar Mijn geboden luisterde; dan zou uw vrede zijn als een rivier en uw gerechtigheid als de golven der zee“.

Het is echter wel de verantwoordelijkheid van de opvoeder, om zijn gezag uit te oefenen binnen het kader van een ‘vertrouwensrelatie’ tussen ouders en kind, dat wil zeggen dat de ouder zoveel mogelijk het gesprek moet aangaan met het kind, op een vertrouwelijke manier en niet met verbaal geweld z’n zin moet doordrukken. Het gezag van de ouder is er namelijk niet op gericht om macht uit te oefenen, dus om de wil van de opvoeder door te drukken, maar om een kind ‘te leren’ zich aan regels te houden en zodoende rust te vinden. Het uiteindelijk doel is om van het kind een evenwichtige, zelfstandige volwassene te maken. Alleen als een kind vertrouwen heeft in de ouder, zal het gemakkelijker bereid zijn het gezag van de ouder te accepteren.

Ja, ouders zijn verantwoordelijk, maar niet alleen in wat ze verbieden of zeggen tegen hun kinderen, maar ook op de wijze waarop ze dat doen. Een vader of moeder die regelmatig in woede uitbarsten, tegen elkaar of ook als een kind gecorrigeerd moet worden, zal vroeg of laat de negatieve gevolgen terug zien bij hun kinderen. Want deze kinderen zullen makkelijker geneigd zijn om hen ook daarin na te volgen, met alle kwalijke gevolgen van dien. Daarom ouders moeten zich beheersen en zo nodig God daarom bidden. In de Bijbel staat in Eph.6:4 “En gij, vaders, verbittert uw kinderen niet, maar voedt hen op…” Wat hier voor de vaders geldt, geldt natuurlijk voor alle opvoeders.

Tenslotte wil ik nog graag benadrukken dat een echt christelijke opvoeding meer is dan kinderen christelijke gedragsregels bijbrengen. Want je kun onmogelijk van een christelijke opvoeding spreken als we niet zelf het voorbeeld zijn in het navolgen van Jezus. Alleen een opvoeding waarin Christus centraal staat, verdient die naam. Laten we als ouders geen blokkade zijn voor onze kinderen, maar juist een deur naar Jezus toe, door voor onze kinderen het evangelie zichtbaar maken, d.m.v. ons voorbeeld. Dit is de beste bagage die we ze mee kunnen geven.

Praktische aanwijzingen

1. We kunnen onze kinderen in principe niet tegen alles beschermen. Vaak denken we eerst dat we hen kunnen beschermen, maar moeten we het later opgeven. Het is nog beter om dagelijks te bidden voor je kind en God te vragen om bescherming. Daarom bidt als ouders dagelijks voor uw kinderen, doe het zo mogelijk samen en noem ze één voor één in uw gebed.

2. Het is belangrijk om je kind zo snel mogelijk mee te nemen naar een kerk of evangelie gemeente. De omgang met andere gelovigen zal je kind helpen in het dienen van God. Wees ook zelf vooral trouw in het bezoeken van de bijeenkomsten, we hebben de steun van medegelovigen nodig. Onze kinderen zullen hopelijk ons voorbeeld willen volgen.

3. Lees zo mogelijk, al vroeg een eenvoudige kinderbijbel met uw kinderen en leer ze enige tijd te nemen om te luisteren. Bidt samen met ze, ga ze daarin voor. Alleen als men hier vroeg mee begint, zal het later geen problemen geven. Het wordt veel moeilijker om dit later nog in te voeren. Het is goed om, als ze wat ouder worden, hen zelf te laten lezen en met hen erover te spreken. Leer ze voor elkaar te bidden.

4. Leer uw kinderen zo vroeg mogelijk dat in uw huis Jezus gediend wordt en dat van iedereen, van jong tot oud, verwacht wordt dat men rekening moet houdt met Gods Woord. Wees zelf een voorbeeld en wees ook bereid toe te geven als er iets verkeerd ging, uw kinderen zullen daarvan leren.

5. Wees ook vooral consequent in hetgeen u tot uw kinderen zegt. Het is niet goed als ouders de ene keer iets verbieden en het de andere keer weer toestaan. Zorg dat u  ALTIJD één lijn trekt met uw partner en bespreek mogelijke meningsverschillen NOOIT waar uw kinderen bij zijn.

6. Ouders moeten ook werken aan de ontwikkeling van zelfvertrouwen bij kinderen. Door positieve bevestiging, liefdevolle correctie en tegelijk open communicatie. Ouders die hun kinderen alleen maar wijzen op hun tekortkomingen en nooit eens hun waardering uitspreken voor wat ze wel goed hebben gedaan, ontmoedigen hun kinderen. Elk mens heeft ook bevestiging en waardering nodig en misschien kinderen nog wel het meest.

7. Het is tevens van belang om in te zien, dat het bij de opvoeding er niet om gaat dat onze kinderen voldoen aan onze dromen en idealen, dus die van de ouders. We moeten ook niet verwachten, dat onze kinderen ‘wel’ zullen bereiken wat wij mogelijk ‘niet’ bereikt hebben. Dit kan een zware last leggen op het kind, terwijl het er veel meer om gaat dat het leert beantwoorden aan de bedoeling die God met zijn of haar leven heeft.

Advies nodig: mail ons gerust u krijgt altijd antwoord: KLIK HIER.

Of kijk op onze website : www.christelijk-huwelijk.nl

Geplaatst in Opvoeden, Opvoeding | Tags: | Een reactie plaatsen