Antisemitisme bestaat ook in Nederland.

Door Henk Herbold

Zelfs in ons land.
Een politieke partij als GroenLinks, heeft onlangs officieel een internationaal boycot programma tegen Israël omhelst. In die kringen worden nu opvattingen verkondigd als, ’koopt niet bij Joden’ en ‘boycot Joodse bedrijven’ etc.. Israël krijgt zoals gewoonlijk van alles de schuld, maar veel van die mensen weten niet dat wie tegen Israël strijd, tegen God strijd.

  • De profeet Jesaja heeft het vele duizenden jaren terug al gezegd in Jes. 54:17 “Dat elk wapen dat tegen Israël gesmeed wordt, niets zal uitrichten”.
  • Ook in het prachtige verhaal van koningin Ester in de Bijbel, lezen we van Haman, een Jodenhater in het toenmalige Meden en Perzische rijk. De man haatte de Jood Mordekai en sprak daarover met zijn vrouw Zeres. Zijn vrouw was echter wijzer dan hij, zij sprak toen die geweldige woorden: “…als Mordekai uit het zaad der Joden is, dan zult gij niets tegen hem vermogen; integendeel; gij zult voor hem ten val komen…” (Lees het in Ester 6: 13,14).

Achter Israëls tegenstanders zit satan, die de totale vernietiging van dit volk op het oog heeft. Maar de God van Israël is de Almachtige, Hij zal Zijn volk niet aan hun lot over laten.

Maar de Bijbel leert ons hoe het zal aflopen.
Als satans bedoeling bijna bereikt is, dan verschijnt aan de hemel het teken van de Zoon des mensen en heeft de wederkomst Jezus plaats op de wolken des hemels, met grote kracht en heerlijkheid, waarbij Hij vergezeld zal worden van de hemelse legerscharen, gehuld in witte klederen en op witte hemelse paarden. Wanneer Christus Zijn voeten zal plaatsen op de Olijfberg, vanwaar Hij eens is opgevaren, zal deze berg, door een enorme aardbeving, (Openbaring 16:17-20; Jesaja 24: 19-20), middendoor splijten en een zeer groot dal vormen, waardoor de Joden kunnen vluchten naar de bergen.

Israël is Gods wonder.
Aan het oostelijke deel van de Middellandse Zee ligt een smalle, onbetekenende strook land. In vergelijking met bijvoorbeeld Nederland, heeft het slechts een oppervlakte van ongeveer de helft van ons land. Daarbij komt nog, dat een groot gedeelte bergachtig is en het in het zuiden een woestijn. Daarom, slechts een deel van het land is bewoonbaar. Echter, dank zij energieke technieken van bevloeiing van knappe ingenieurs, wordt de woestijn elk jaar iets kleiner en wordt er steeds meer land vruchtbaar en bewoonbaar. In dit land wonen momenteel ongeveer 6 miljoen mensen. Dat kleine land is de relatief nog jonge Staat Israël, welke in 1948 door een wonder Gods is ontstaan.

In 1948 zouden de Joden feitelijk worden afgemaakt, zo hadden de leiders van alle omringende Arabische landen aangekondigd, toen de Staat Israël in 1948 geboren was. De Joden vochten echter terug, en hoe, want ze wisten wat er zou komen als ze zouden verliezen. Ze veroverden wat armzalige strookjes woestijn erbij, want dat gebeurt in oorlogen: grenzen worden aangepast.

Er zijn in 1948 en daarna meer Joden uit Arabische landen gevlucht dan er Arabieren gevlucht zijn uit het gebied dat Israël zou worden. De gevluchte Joden pasten zich in Israël aan, werden deel van een ongekend dynamische samenleving, die inmiddels qua ontwikkeling en welvaart tot de wereldtop behoort. En de Arabische vluchtelingen bleven vluchtelingen, al eenenzeventig jaar, ook in Jordanië, waar zij de meerderheid vormen. Hun verre nakomelingen maken zichzelf wijs dat hun rijkdommen door de Joden zijn gestolen. Maar, die rijkdommen waren er in 1948 gewoon niet. Maar die zijn door de Joden later eigenhandig opgebouwd.

Het feit dat Israël tot de dag van vandaag nog steeds bestaat, ondanks dat men omringd is door vijandige Arabische volkeren, is een nog groter wonder. Zoals ook de hele geschiedenis van Israël van oudsher vol met wonderen is geweest. Israël is ook het enige volk tussen alle andere volken uit het verleden en uit het heden, waarvan de gehele geschiedenis nauwkeurig voorzegt en beschreven werd, tot in de kleinste details, in de Bijbelse profetieën.

God is met dit volk en daarom zal het steeds winnen. Het kan soms fout dreigen te gaan, maar God zal dit volk steeds weer opvangen, zoals een moeder adelaar haar jongen opvangt en draagt op haar vleugels. God zegt in Exodus 19:4 tot Israël ‘… ik heb u als op adelaarsvleugels gedragen… ’ .

Een woestijn komt tot bloei.
Voor het jaar 1948 was die kleine strook land niets anders dan een dorre woestijn, waar nauwelijks iets groeide. Nadat de Joden zich daar definitief vestigde en de Staat Israël een feit was, begon de verandering. Precies zoals ook de Bijbel het honderden jaren tevoren door de profeet Jesaja voorzegt had. God had Israël in de Bijbel o.a. beloofd, dat ze terug zouden keren naar dit land en dat de dorre woestijn weer zal gaan bloeien. Vandaag zien we deze belofte van God in vervulling gaan. Lees Jesaja 35:1 ‘De woestijn en de dorre plaatsen zullen vrolijk zijn, de wildernis zal zich verheugen en in bloei staan als een roos’.

Waarom gebeuren deze dingen met dit volk? Wel er rust een belofte van God op dit volk. Niet omdat dit volk beter is dan andere volkeren, zeker niet, maar omdat God Zijn plannen heeft met dit volk, o.a. wil Hij doormiddel van dit volk de wereld zegenen. Tegen alle verwachtingen van velen tegenstanders in, zien we ook in deze tijd dat de profetieën over Israël vervuld worden. Gelukkig zijn er in toenemende mate christenen, die Gods plan met dit volk herkennen en voor Israël gaan bidden. Maar tegelijk zien we ook de tegenstand en kritiek in de wereld toenemen.

Nederzettingen beleid.
Met name richt men zich ‘in deze tijd’ op het nederzettingen beleid van Israël. De Israëlische regering heeft opnieuw besloten (2016), om de bouw van nieuwe nederzettingen in de zogenaamde bezette gebieden, toe te laten. Het is nu eenmaal noodzakelijk voor Israël om woningen te hebben voor de groeiende bevolking en tegelijk is dit een manier om de woestijngrond verder te ontginnen. Het Palestijnse bestaansrecht ligt verankerd in het fictieve verhaal van de verdrijving van hun rijke landgoederen door westerse Joden, en dat verhaal wordt, met de sleutels van het huis in de hand, sinds 1948 van generatie op generatie overgedragen

Onder invloed van deze Palestijnse propaganda, beschuldigen westerse landen Israël systematisch van het inpikken van Palestijns land, waardoor men gaat twijfelen aan Israëls goede wil om vrede met het Palestijnse volk en haar Arabische buren na te streven. Normaal zou men zich niet druk maken en zou men eerder blij zijn dat Israël het woestijnland wil ontginnen en bewoonbaar maken. Overigens is er geen sprake van het inpikken van land. De grond waarop gebouwd wordt is gewoon aangekocht, o.a. door het Joods Nationaal Fonds of Israël heeft het land in de zesdaagse oorlog (1967) op haar Arabische buren veroverd. Laten we daarbij niet vergeten dat niet Israël die oorlog begonnen is, maar haar Arabische buurlanden zelf. Zolang er geen sprake is van een stabiele vrede met deze landen, zal Israël vanwege haar eigen veiligheid, zich nooit volledig terugtrekken uit deze gebieden.

Daarom de (zogenaamde) bezetting van de West Bank, waarvan de echte naam Judea en Samaria luidt, wordt wel door de Palestijnen naar voren geschoven als de Israëlische oerzonde. Maar dat is die niet. De oerzonde is veel eerder de weigering van de Arabische staten om in 1948 de VN-deling van het Britse Mandaatgebied Palestina te aanvaarden. Dat is de kern van de zaak. Alle oorlogen komen daaruit voort.

Maar omdat tegenstanders denken, dat hiermee de vooruitzichten op een z.g. tweestaten oplossing met het Palestijnse volk onmogelijk wordt, verzet men zich. Die zogenaamde tweestaten oplossing wordt door de westerse mogendheden algemeen gezien als de sleutel tot vrede in het Midden Oosten en is ook de uitkomst van de Amerikaanse buitenlandse politiek.

De tweestatenoplossing is echter geen oplossing.
Een tweestatenoplossing zal geen echte vrede geven, maar het zal eerder nog sneller tot een escalatie tussen de twee aartsvijanden leiden. Waarom? Omdat de strijd van o.a. de regerende partij van het Palestijnse volk, de Hamas, helemaal niet gaat om een eigen staat. Het gaat veel meer om de haat tegen het Joodse volk. Men zal niet tevreden zijn met een eigen Staat, omdat men feitelijk een eind wil maken aan de Staat Israël en het Joodse volk wil verdrijven uit de regio. Hamas heeft het ook klaar en duidelijk in haar handvest staan, dat men de Staat Israël en ‘alle Joden’ totaal wil uitroeien. De tekst van het handvest maken één ding zonneklaar: het denken van Hamas is doordrenkt van haat. Haat tegen de Joden (die in de koran als “apen en zwijnen” worden afgeschilderd), maar ook haat tegen gematigde regimes in moslimlanden én haat tegen christenen.

Haat is de oorzaak.
Hamas zal daarom beslist niet tevreden zijn met een deel van het land. Dan hebben ze immers nog steeds een welvarende Joodse staat naast zich, waar ze zelfs in veel opzichten nog economisch afhankelijk van zijn. Laat ons niet vergeten dat veel Palestijnen mede door hun hoge bevolkingsgroei, wel verplicht zijn om te gaan werken bij Israëlische ondernemers. Op die manier zal de onvrede blijven groeien. De oorzaak van het probleem ligt in de haat, die al vroeg gezaaid wordt in de harten van de kinderen. Daar ligt de kern van het probleem.

Al jaren is de Hamas ook bezig Palestijnse kinderen op te voeden, in het leren haten van Joden, christenen, andere gelovigen en afvalligen van de Islam. Kinderen leren al vroeg op school leuzen te roepen als: ‘Dood aan Amerika! Dood aan Israël! Vervloekt zijn de Joden! De overwinning is aan de Islam!’ Ze lopen rond met Islamitische symbolen en namaak geweren. Ze worden al jong geleerd dat een martelaar worden, doordat je sneuvelt in een gevecht met Jood of een ongelovige, is het hoogste ideaal voor een Moslim.

Deze vorm van negatieve beïnvloeding van kinderen, betekent dat ook uit de nieuwe generatie, nieuwe vijanden voor Israël zullen groeien en de strijd dus ook in de toekomst zal worden voortgezet. En dit is nu precies de bedoeling. Ook de Arabische buurlanden zullen niet rusten voordat ze Israël van de kaart hebben geveegd. Dat moet dus wel op een volgende oorlog uitlopen en die oorlog moet Israël weer winnen. Want de Arabieren kunnen tien oorlogen verliezen, maar de Israëli’s slechts één, want dan is het echt afgelopen met dit volk.

Als Israëli’s de wapens neerleggen, worden ze vernietigd; als de Palestijnen de wapens neerleggen, is er vrede. Maar zonder verzet tegen Israël hebben de Palestijnen geen identiteit, geen utopie, geen mythologie die hun een plek in de geschiedenis geeft.

Haat is als een klein zaadje, wat geplant wordt in de harten van Palestijnse kinderen. Het zal langzaam gaan groeien en als het kind volwassen is, zal het een grote boom geworden zijn, die nauwelijks nog uit te roeien is. Alleen de liefde van Jezus is nog instaat om deze haat om te zetten in liefde. Gelukkig zijn er momenteel ook steeds meer Palestijnse christenen, die in het geheim samen komen en bidden voor hun volk. Een groeiend aantal moslims bekeert zich tot het christendom, maar zij worden wel hevig vervolgd. Familieleden en extremistische moslims bedreigen hen.

Maar, aan wie behoort het land feitelijk toe.
Wie heeft Bijbels gezien, feitelijk recht op het land van Israël? Het volk Israël of de Arabieren? Beide groepen eisen het land voor zich op, beide op grond van het feit dat ze afstammelingen zijn van Abraham, aan wie God het met een verbondsbelofte had gegeven. Vaak wordt gezegd dat het niet juist is, om je bestaansrecht als land te baseren op een belofte die God 4000 jaar geleden aan Abraham gegeven zou hebben. Maar het is uitdrukkelijk niet alleen de Joden die hun rechten op het land op deze manier doen gelden, maar beslist ook de Palestijnen. Om die reden kunnen we er niet omheen, dat ook deze zienswijze onderdeel is van het conflict.

Gods belofte aan Abraham.
In Genesis 17:8 lezen wij, dat God Abraham het land beloofd. God zei: “En Ik zal u, en uw zaad na u, het land van uw vreemdelingschappen geven, het gehele land Kanaän, tot eeuwige bezitting; en Ik zal hun tot een God zijn”.

Dus niet alleen Abraham, maar ook zijn nageslacht. Maar, wie vormen dan het nageslacht van Abraham, aan wie het land werd beloofd als een altijddurende, onvervreemdbare bezitting? Dit is de basisvraag, die de kwestie van het gehele Midden-Oosten beheerst.

Ismaël en Izaäk.
Daarvoor moeten we terug in de geschiedenis, naar de twee zonen van Abraham, Izaäk en Ismaël. Uit Izaäk kwam Jakob voort, waar uiteindelijk de 12 zonen uit voort kwamen, die de stamvaders van Israël zijn geworden. Uit Ismaël kwamen Ismaëlieten voort en de hedendaagse Arabisch volkeren, die elkaar nog steeds bestrijden.

De strijd tussen Israël en de Arabieren is dus meer dan vierduizend jaar geleden begonnen als een ruzie tussen twee broers, zonen van dezelfde vader, maar wel van verschillende moeders. Joden zowel als Arabieren, zijn dus in letterlijke zin allebei nakomelingen van Abraham.

Ismaël was wel de oudste zoon in het gezin van Abraham. Deze Ismaël is de onmiddellijke voorvader van de tegenwoordige Arabieren. Hij was Abrahams eerstgeborene, maar wel geboren uit de slavin van Sara genaamd Hagar. Abraham had geen andere zoon, dus beschouwde Abraham Ismaël vanzelfsprekend als zijn erfgenaam, waarop ook Gods verbondsbelofte met betrekking tot het land zou over gaan.

Ismaël bleek echter niet Gods keuze te zijn en daarom kwam de Heer opnieuw tot Abraham en bevestigde Zijn belofte dat Sara zelf nog een zoon zou baren, die de feitelijke erfgenaam zou zijn. (lees Gen. 17:19-21) “En God zeide: Voorwaar, Sara, uw vrouw, zal u een zoon baren, en gij zult zijn naam noemen Izaäk; en Ik zal Mijn verbond met hem oprichten, tot een eeuwig verbond voor zijn zaad na hem. En aangaande Ismaël heb Ik u verhoord; zie, Ik heb hem gezegend, en zal hem vruchtbaar maken, en hem gans zeer vermenigvuldigen; twaalf vorsten zal hij gewinnen, en Ik zal hem tot een groot volk stellen; maar mijn verbond zal Ik met Izaäk oprichten, die u Sara op dezen gezette tijd in het andere jaar baren zal”.

Deze uitspraak is duidelijk en kan niet worden misverstaan. God zegt duidelijk, dat Ismaël geen recht heeft op het land der belofte. Het behoort toe aan Isaäk, de zoon van het verbond.

Dit alles is het begin van de strijd tussen Israël en de Arabische volken. Later werd de naam Jakob veranderd in Israël. Zijn nakomelingen zijn het zaad van Abraham, de Israëlieten, zoals wij hen nu en uit de geschiedenis kennen. De Arabieren zijn de nakomelingen van Ismaël.

Wat staat Israël in deze tijd nog te wachten?
In de Bijbel kunnen we lezen wat er in de toekomst gaat gebeuren met Israël. De Bijbel spreekt over een oorlog van ‘alle volken’ tegen Jeruzalem, wat symbool staat voor heel Israël (Lees Zacharia 12 en 14 ) en gedeeltelijk is die oorlog al lang aan de gang. De Bijbel (Ezechiël 38 en 39) vertelt verder over een machtig leger uit het Noorden (Rusland, Iran en Turkije ?) dat Israël zal binnenvallen. In Psalm 83 lezen we over plannen van Arabische landen om Israël binnen te vallen. In al die gevallen zal de God van Israël ingrijpen en loopt het met de antisemitische aanvallers slecht af.

De antichrist zal nog komen, de grote wereldleider van het laatste uur (2 Thes.2:9,10). Voor een korte periode zal Israël menen dat hij de beloofde Messias is. Hij zal ook een schijnvrede brengen tussen Israël en de Arabische volkeren rondom en het weer mogelijk maken dat Israël z’n tempel herbouwd in Jeruzalem. Maar deze wereldleider zal in z’n hoogmoed steeds verder groeien en tenslotte in de tempel van Israël zich als een God laten vereren (2 Thes.2:3,4). Dan zullen ze inzien bedrogen te zijn en vluchten naar de bergen en de woestijn. Uiteindelijk zal de Verlosser, de Messias Zelf ingrijpen en zal de Here Jezus zijn koninkrijk van recht en gerechtigheid op aarde brengen (2 Thes.2:8).
God waarschuwt in Zijn Woord niet zomaar de beschuldigende vinger uit te steken richting Israël en het Joodse volk. Luister:

  • Te dien dage zal Ik Jeruzalem maken tot een steen die alle natiën moeten heffen; allen die hem heffen, zullen zich deerlijk verwonden. (Zacharia 12:3).
  • Tot Sion zegt God: ‘Want het volk en het koninkrijk die u niet willen dienen, zullen te gronde gaan, en die volken zullen zeker verwoest worden’ (Jesaja 60:12). Laat dit een waarschuwing zijn voor alle landen en volken die zich nu tegen Israël keren.

De druk op Israël neemt toe
‘Hamas heeft sinds Israëls terugtrekking uit de Gazastrook in meer dan duizenden raketten en mortiergranaten op Israëlische steden en dorpen afgevuurd, waarvan zo’n 3000 in het afgelopen jaar’. Er zijn ondergrondse gangen gegraven, zodat men ongezien Israël kon binnen vallen. Het doel was zoveel mogelijk mensen te doden en verwonden en het zuiden van Israël onleefbaar te maken. Ondanks het kleine aantal fatale slachtoffers, maken de raketten een normaal leven voor honderdduizenden mensen onmogelijk. De raketten worden steeds beter en kunnen nu ook de steden Ashdod en Beersheva bereiken, waar meer dan een half miljoen mensen leven.’
Natuurlijk, Israël heeft het recht zich te verdedigen tegen een terreurorganisatie en dat doen ze ook, maar ik hoop dat meer mensen, vooral in Israël, zich gaan realiseren dat er zonder Jezus geen echte vrede mogelijk is. Er komt geen echte vrede zolang de harten van mensen niet veranderen.’

De God van Israël staat achter Israël
Elk volk en elke leider die Israël onder druk zet om het land te verdelen, zal daarvan eens de consequenties moeten dragen. Daar is de Bijbel heel duidelijk over. Lees maar wat Joel 3 zegt: ‘…Ik zal alle volken verzamelen en afvoeren naar het dal van Josafat, en Ik zal aldaar met hen in het gericht treden ter oorzake van Mijn volk en Mijn erfdeel Israël, dat zij onder de volken verstrooid hebben, terwijl zij Mijn land verdeelden en over Mijn volk het lot wierpen…’

Dit is dan de profetische uitspraak, die voor onze ogen wordt vervuld. Het grootste internationale wonder uit de hele geschiedenis is de terugkeer van Israël naar het beloofde land, nadat ze vijfentwintig eeuwen onder de volken der aarde verstrooid waren. Het is de aanzet tot de vervulling van Gods woorden, ons opgetekend in Ezechiël 36.

“Want Ik zal u uit de heidenen halen, en zal u uit al de landen vergaderen; en Ik zal u in uw land brengen. Dan zal Ik rein water op u sprengen, en gij zult rein worden; van al uw onreinheden en van al uw drekgoden zal Ik u reinigen. En Ik zal u een nieuw hart geven, en zal een nieuwe geest geven in het binnenste van u; en Ik zal het stenen hart uit uw vlees wegnemen, en zal u een vlesen hart geven. En Ik zal Mijn Geest geven in het binnenste van u; en Ik zal maken, dat gij in Mijn inzettingen zult wandelen, en Mijn rechten zult bewaren en doen. En gij zult wonen in het land, dat Ik uw vaderen gegeven heb, en gij zult Mij tot een volk zijn, en Ik zal u tot een God zijn” (Ezech. 36:24-28).

Deze profetie zien wij in deze tijd naar zijn vervulling toe gaan. Er moet echter nog één ding gebeuren, voordat alle profetieën betreffende Israël vervuld kunnen worden. Die ene gebeurtenis is de terugkeer van de Heer Jezus vanuit de hemel en de opname der Gemeente. Wat schijnt dat ogenblik, gezien in het licht van alles wat er de laatste jaren is gebeurd en wat met versneld tempo in de komende tijd zal gebeuren, toch dichtbij.

De spanning tussen de zoon van Isaäk, Israël en de zonen van Ismaël groeit in het Midden-Oosten met de dag. Spoedig zullen wij de bazuinstoten van de hemel horen en iedere gelovige zal worden opgenomen, de Heer tegemoet, voordat “de tijd van Jakobs benauwdheid” aanvangt.

Gezien de hedendaagse gebeurtenissen in het licht der profetie is dit de meest dringende vraag: “Bent u klaar om de Heer te ontmoeten?” Bent u echt klaar?

“Zie, Ik kom haastig; zalig is hij, die de woorden van de profetie van dit boek bewaart” (Openb.22:7).

Wilt u iets opmerken over dit onderwerp, dat kan klik hier

Advertenties
Geplaatst in Eindtijd, Israël | Tags: , | Een reactie plaatsen

Profeteren, wat is dat en wat hebben we er feitelijk aan?

Er is veel onduidelijkheid over het onderwerp profetie, we krijgen daar vaak vragen over en daarom dit artikel over profeteren. Profeteren is een boodschap van God doorgeven, onder de directe inspiratie van de Heilige Geest.

Over profeteren.
Vooral tegenwoordig wordt er in bepaalde kringen veel geprofeteerd, je hoort daar in de samenkomsten nogal eens het bekende ‘zo spreekt de Heer… ‘ en dan volgt er een boodschap. Anderen zijn wat voorzichtiger en zeggen ‘de Heer bepaalde mij bij…’ en dan volgt er een boodschap of gedachte die men meent van God ontvangen te hebben.

Uiteraard zullen we in beide gevallen zeker moeten weten dat God inderdaad spreekt en niet de mens. Want profetieën die niet uitkomen of gewoon om één of andere reden niet kloppen, kunnen mensen ook beschadigen. Daar zijn genoeg voorbeelden van. Sommige mensen denken er nogal gemakkelijk over, men zegt ‘baat het niet, het schaadt ook niet’, maar zo is het lang niet altijd.

Daar staat dan weer tegenover dat in andere kerken of gemeenten, nooit profetieën gehoord worden en meestal is daar dan ook geen plaats voor geestelijke gaven. Men gaat ervan uit dat wat God gesproken heeft in Zijn Woord voldoende was en dat er dus niets meer aan toegevoegd behoeft te worden en dus is profetie niet nodig. Natuurlijk is dat juist als het gaat om de Bijbel, Gods Woord is compleet daar hoeft niets aan toegevoegd te worden. Maar het is natuurlijk hoe men het wil zien, profetie hoeft niet iets toe te voegen aan de Bijbel, maar kan het ook juist bevestigen.

Soms wordt het begrip ‘profetie’ versmald tot zoiets als ‘woordbediening’, om er maar van af te zijn, want Bijbels gezien kan men toch niet helemaal om profetie heen (Lees 1 Kor.14). Toch is dit niet wat de Bijbel precies leert. God wil nog steeds in specifieke situaties door Zijn heilige Geest, heel direct tot ons spreken. Dikwijls zijn mensen ook bemoedigd door een profetie. Ze hoorde God tot hen spreken, bijvoorbeeld over een moeilijke situatie waar men in zat, vaak plotseling en zonder dat degene die profeteert enige voorkennis had. Of men kreeg een antwoord over iets waar al zolang voor gebeden is. Het is een groot gemis als dit ontbreekt in de gemeente, want door profetie zal Gods stem meer direct klinken in onze samenkomsten en dat hebben we ook nodig.

Hoe het begon.
Op de pinksterdag wordt de heilige Geest uitgestort (Lees Hand. 2) en vanaf die dag is er een goddelijke bron geopend, waaruit het kind van God vrij mag drinken. God wil u, vanaf dat moment vervullen met de heilige Geest en met kracht (Ef.5:18). Dus niet alleen in theorie, maar een echte ervaring van de kracht van God (Hand.1:8), die een mens van top tot teen kan doorstromen.

Mits de heilige Geest de ruimte krijgt in ons leven, wil de Heer ook met de verschillende geestelijke gaven (zie 1 Kor.12), door alle kinderen Gods heen gaan werken. We worden daardoor zelfs als lichaam van Christus meer zichtbaar. En met name worden we allemaal in 1 Kor.14 aangemoedigd om ons uit te strekken om te profeteren. Pinksteren houdt dus ook in dat God gaat spreken en werken door gewone mensen.

Lees de belofte is in Hand.2: 17, 18: “En het zal zijn in de laatste dagen, zegt God, dat Ik zal  uitstorten van Mijn Geest op alle vlees; en uw zonen en  uw dochters zullen profeteren, uw jongemannen zullen visioenen zien en uw ouderen zullen dromen dromen.
En ook op Mijn dienaren en op Mijn dienaressen zal Ik in die dagen van Mijn Geest uitstorten en zij zullen profeteren.”

De gaven van de Geest.
De gaven van de heilige Geest functioneerde vroeger al in het oude testament, alleen toen door enkele mensen, vandaag wil God echter zijn Geest uitstorten over alle vlees, d.w.z. iedereen dus. Vroeger gaven dus alleen de profeten boodschappen van God door (profeteren), nu wil God door elk kind van God spreken in de gemeente.

Door de gave van profetie kunnen we een door de heilige Geest geïnspireerde boodschap uitspreken in de gemeente, de inhoud van de boodschap komt dus rechtstreeks van God. Maar de Geest van God gebruikt wel onze mond, onze taal en woordenschat. Dat betekent dus dat een verkeerde zin of een verkeerd woord best kan voorkomen, als de inhoud van de boodschap maar overkomt. We kunnen een profetie dus niet beoordelen op basis van een foutje en normaal gesproken zal iemand die Engels spreekt ook in het Engels profeteren en iemand die Nederlands spreekt in het Nederlands. Het is wel mogelijk dat iemand een boodschap van God ontvangt in een voor hem of haar vreemde taal, maar dan heeft God daar een speciale bedoeling mee. Bijvoorbeeld om iemand anders in hem of haar eigen taal direct aan te spreken, deze dingen zijn voorgekomen. Feitelijk is dat ook wat gebeurde in Hand.2:8 op de pinksterdag.

Kan men het van te voren bedenken?
Ons is wel gevraagd of je een profetie van te voren kan bedenken. Maar ons antwoord is dan steeds: ‘bij een echte profetische boodschap, kan men niet van tevoren al weten wat men gaat zeggen. Als dat wel zo is, dan komt het vrijwel zeker uit onze eigen gedachten’. We moeten ook zorgen dat we volkomen vrij van invloeden van buiten af zijn. Bijvoorbeeld, we moeten niet over zaken willen profeteren, waarover we al enige voorkennis hebben. In zo’n geval is het beter te zwijgen. Dergelijke profetieën zijn namelijk zelden zuiver, want te gemakkelijk verwarren we dan onze eigen gedachten, ideeën en verlangens met het spreken van God.

Er is verschil in profetie.
Natuurlijk moeten we voorzichtig zijn met profetie, maar wat ook waar is, niet alles wat uitgesproken wordt in een gemeente is even schadelijk. Er zijn mensen die menen woorden van God te moeten doorgeven, die alleen bemoedigen of positief aansporen en ja, zolang als er dan geen on-Bijbelse dingen gezegd worden, kan dat nooit een probleem zijn. We worden er immers wel door opgebouwd en het is moeilijk om te beoordelen of de profetie echt van God is, of van iemand die ons graag goed bedoeld wil zegenen.

Maar het wordt anders als profetieën duidelijk richtinggevend zijn, dus ‘je zult genezen’ of ‘je zult door God gebruikt gaan worden’ of ‘God gaat je probleem oplossen’ of ‘God roept jou om voor Hem te gaan werken’ (Lees bijvoorbeeld Hand.13) etc.., in dat geval is het van groot belang dat we zeker weten dat God gesproken heeft en dat men niet uit eigen gedachten maar iets gezegd heeft. Laten we daar in ieder geval zeer voorzichtig mee omgaan en altijd weer om een bevestiging vragen. Dat iemand een profetie uitspreekt, garandeert dus nog niet altijd dat hij of zij een boodschap van God doorgeeft. Profetie kan zelfs worden misbruikt, met soms manipulatie als gevolg. Bijvoorbeeld iemand zegt ‘Zo zegt de Heer… ” en dus moeten we dat doen, tegensprak is zondig, dat is manipulatie. Het enige doel is om alle tegensprekers de mond te snoeren.

Lees Prediker 5:1 “Wees niet te snel met uw mond, en laat uw hart zich niet haasten een woord te uiten voor het aangezicht van God. Want God is in de hemel en u bent op de aarde”.

Kenmerken van profetie.
In 1 Kor.14: 3 lezen we van de kenmerken of eigenschappen van een profetie, waar we de boodschap ook op mogen toetsen. “Maar wie profeteert spreekt voor de mensen stichtend, vermanend en bemoedigend”. Een profetie is dus altijd: stichtend, vermanend, bemoedigend. Een profetie is dus nooit afbrekend, maar altijd opbouwend.

Profetie is geen voorspelling.
Profeteren is dus ook geen voorspellingen doen over de toekomst. Het is uitsluitend stichtend, vermanend en bemoedigend spreken. Degenen die dachten dat zij de toekomst konden voorzeggen omdat zij die gave bezitten, hebben soms voor verwarring gezorgd in gemeenten.

Soms hoor je ook de opmerking: “Ik kon mijn mond niet houden, ik moest spreken ” of “ik kon niet wachten met het uitspreken”. Dit is niet van de Geest van God, maar komt uit onze eigen gedachten. Gods Geest dwingt niemand om te spreken. De Bijbel zegt: “de geesten der profeten zijn aan de profeten onderworpen, want God is geen God van wanorde, maar van vrede”. 1 Kor.14:31-33.

Profetie is altijd gericht op Jezus.
In Openb. 19:10 lezen we: “Het getuigenis van Jezus is de geest van de profetie”. Dit betekent, dat een profetische uiting steeds weer betrokken moet (kunnen) worden op Jezus, op zijn werk van verlossing, waarbij ook het aspect van het oordeel niet achter hoeft te blijven. Bij de toetsing mogen we dan ook de vraag stellen: ‘Gaat het in deze profetische uiting om Jezus?’

Profetie is niet volmaakt.
Wanneer het woord profetie in het nieuwe testament gebruikt wordt, dan gaat het om profetie uitgesproken door nog onvolmaakte mensen, maar wel geïnspireerd door de heilige Geest. Profetie is echter beslist geen aanvulling op de Bijbel, ze voegt geen nieuwe openbaring toe, Openb. 22:18,19. De Geest zal daarom ook nooit ingaan tegen het Woord van God.

Profetieën die in de Bijbel zijn opgenomen zijn dus altijd zuiver, het Woord van de Heer dus. Maar… dat is anders als het gaat om gemeente-profetie? Dan zegt de Bijbel in 1Kor. 13:9 “Want wij kennen ten dele, en wij profeteren ten dele” , dus onvolmaakt.

Met andere woorden: een profetie behoort wel geïnspireerd te zijn door Gods Geest, maar kan soms toch menselijke elementen bevatten of niet volledig zijn. Daarom is een toetst niet alleen voor de ontvanger belangrijk, maar ook voor de gever van de profetie. Een gezonde terugkoppeling kan de gave en bediening van profetie verder ontwikkelen! Het kan ook zijn dat een “beperkte” profetie door een andere profetie aangevuld wordt in de samenkomst.

Mogen allen profeteren?
In de Bijbel lezen wij 1 Kor. 14:5 : “Ik wilde wel dat gij allen in tongen sprak, maar liever nog, dat gij profeteerde.” Hieruit kunnen we opmaken dat Paulus door de Geest de mensen aanspoort te bidden voor deze gave. Hij vond het goed dat alle gelovigen konden profeteren. “Want wie profeteert sticht de gemeente” (1 Kor.14:4). In 1 Kor.14:31 lezen wij : “Want gij kunt allen één voor één profeteren, opdat allen lering en allen opwekking er door ontvangen.”

Profeteren heeft dus nut want: De gemeente wordt door uw profetie opgebouwd, gesticht en vermaand. En u wordt door uw gehoorzaamheid ook gezegend, omdat God u kunt gebruiken als een kanaal van zegen.

Kunnen we profeteren leren?
Bijvoorbeeld op een cursus of in een profetenschool of iets dergelijks. Tegenwoordig komen ze als paddenstoelen uit de grond, cursussen genoeg. De Bijbel zegt dat we moeten streven naar de gaven van de Geest (1 Kor.14:1) en vooral dat we zullen profeteren. Maar we moeten dat streven ook weer niet zo vertalen, dat het dus aan te leren is. Nee, autorijden kan men leren, een muziek instrument kan men leren bespelen en de manier is altijd oefenen. Maar men kan niet profeteren oefenen en mensen die dat beweren maken er spel van en daarvoor zijn de dingen van God te heilig. Het karakter van een profetie is juist de spontane directe manier waarop er plotseling een boodschap van God komt.
Het Griekse woord voor ‘streven naar’ betekent letterlijk ‘ijverig zijn, beijveren’. Het spreekt over een ernstig en intens verlangen. Heel praktisch gesproken kunnen we bij ‘beijveren’ denken aan bidden voor een gave en aan het bestuderen van de Bijbel met betrekking tot de gave waarnaar je verlangt. En verder geeft Paulus in 1Kor.14:12 het belangrijke advies om in het bezig zijn met gaven uit te munten tot stichting van de gemeente.

Profetie moet getoetst worden.
Wij moeten profetieën dus niet zomaar aannemen of verwerpen, de Bijbel zegt “Dooft de Geest niet uit, veracht de profetieën niet, maar toets alles en behoudt het goede.” 1 Thess. 5: 19 en 20.

Het is wel goed en zelfs noodzakelijk om de profetieën te toetsen. Maar het is verkeerd en onbijbels om ze direct te verachten. Paulus spoorde Timotheüs aan zich te richten naar de profetieën die aangaande hem gesproken zijn : “Deze opdracht vertrouw ik u toe, mijn kind Timotheüs, in overeenstemming met de profetieën, die vroeger aangaande u zijn uitgesproken, opdat gij, u daarnaar richtend, de goede strijd strijdt met geloof en met een goed geweten. Omdat sommigen dit hebben verworpen, heeft hun geloof schipbreuk geleden.” 1 Tim. 1:18 en 19.

Hier volgen enkele uitgangspunten om over na te denken:

  • Alle kinderen Gods die wederomgeboren zijn en vervuld met de Heilige Geest, kunnen zich uitstrekken naar de gave van profetie (1 Kor.14:1).
  • Veracht profetie nooit, maar toetst het liever aan de Bijbel. (1 Thess. 5:20-21)
  • Onthoudt dat de boodschap van een profetie, de woorden van God kunnen zijn. Maar de profetie wordt wel uitgesproken door een mens (1 Petr. 4:11 en 1 Cor. 13:9) dus kan het onvolmaakt zijn, maar een profetie zal in ieder geval nooit tegen de Bijbel ingaan.
  • Dit is belangrijk. Meestal komt een profetisch woord als een bevestiging van wat God al in het hart heeft gelegd. Als je weet dat een profetie iets voor je betekent, handel dan in geloof er naar.
  • Soms kan een profetie, tijd en verdere leiding nodig hebben, om volledig te worden begrepen. Ga daarom nooit direct naar een profetie leven, maar leg de profetie ook niet naast je neer, maar ga er altijd mee naar de Heer en wacht tot Hij het bevestigt.

Napraten over dit onderwerp, dat kan: KLIK HIER

Geplaatst in doop heilige Geest, heilige Geest, Profeteren in de gemeente | Tags: , | Een reactie plaatsen

Is trouwen nog nodig of kan een samenlevingscontract ook?

Het is in deze tijd erg belangrijk dat in kerken en gemeenten, regelmatig onderwijs wordt gegeven, over wat de Bijbel zegt over huwelijk en relaties. We leven in een tijd waarin steeds meer mensen in verwarring raken hierover en vaak wanhopig een antwoord proberen te vinden voor hun vragen in de Bijbel. Wij willen u daar graag bij helpen.

Iedere dag e-mailen mensen ons met vragen over hun huwelijk of relatie. U kunt dat ook, via onze contactpagina op de website www.christelijk-huwelijk.nl . Daar vindt u tevens al heel veel informatie over huwelijk, echtscheiding, hertrouwen en seksualiteit en meer.

De vragen die men ons over het algemeen stelt over de huwelijkssluiting, komen veel op hetzelfde neer. Hier volgt even een kort overzicht:

  • ben ik voor God getrouwd als ik de eerste keer seks gehad heb.
  • is trouwen nog belangrijk, als je elkaar gewoon trouw heb belooft dan is dat toch voldoende
  • moet je nog zo nodig naar de burgerlijke stand, een inzegening in de kerk of gemeente is toch genoeg (komt steeds meer voor).

De gevolgen zijn enorm en we weten beslist waar we over praten. We komen jaarlijks in heel veel gemeenten en we spreken heel veel mensen. Momenteel komen er steeds meer ongehuwde stellen bij, in de evangelische gemeenten en kerken. Het z.g. seks hebben voor het huwelijk, is in veel kringen al algemeen geaccepteerd en waar dat anders is, zien we toch dat het niet meer als een echte zonde gezien wordt. Vooral in jongeren kerken stijgt het aantal mensen, wat daar nogal losjes over denkt. Helaas is het momenteel zo dat steeds meer mensen al seksueel contact hebben gehad, met diverse mensen, zonder nog de juiste huwelijkspartner te hebben gevonden. Als men dan tenslotte de ware vindt, valt er weinig meer te ontdekken als het gaat om de seksualiteit. De gevolgen zijn dat men de noodzaak van een huwelijkssluiting steeds minder gaat zien en vooral als het financieel gunstiger is, om gewoon niet voor de wet te trouwen. Ook denkt men tegenwoordig gemakkelijker over echtscheiding en hertrouwen. Zelfs bekende leiders maken daar geen punt meer van.

Geen verschil met de wereld.
Wij denken dat we dan niet meer zoveel verschillen van de wereld. Eén van de argumenten om te gaan samenwonen in plaats van direct trouwen, is dat men eerst zekerheid wil hebben, alvorens men zich aan iemand wil binden. Trouwen is zo definitief en brengt zoveel rompslomp mee als het toch niet lukt en men dus weer zou willen scheiden.

Samenwonen is een stuk losser, je bent namelijk nog niet zo sterk verbonden aan een ander. Een samenlevingscontract geeft al weer wat meer zekerheid, maar het is toch nog niet zo definitief als een huwelijk. Bij een huwelijkssluiting doe je elkaar een belofte in tegenwoordigheid van iedereen die het maar wil weten en in het bijzonder ook voor God. Je sluit als het ware, samen een verbond voor het leven, met God als getuige. Dat geeft verantwoordelijkheid en ook rechten en plichten, daar kom je normaal niet zomaar op terug.

Bij een samenlevingscontract worden alleen afspraken vastgelegd waarover men het samen eens geworden is. Een dergelijk contract kan eerlijk gezegd beter een ‘scheidingsovereenkomst’ worden genoemd. De reden van zo’n contract is namelijk dat er zaken in worden geregeld met het oog op een eventuele scheiding. Geen aantrekkelijk perspectief! Een huwelijksverbond is daarentegen bedoeld om elkaar trouw te blijven en vast te houden ‘tot de dood ons scheidt’. In het licht van zo’n huwelijkssluiting heeft een samenlevingsvorm als samenwonen geen bestaansrecht. Als een man en een vrouw gaan samenwonen, beloven ze elkaar immers geen trouw ten overstaan van de hele gemeenschap.

De toewijding en trouw aan elkaar is bij samenwonenden dan ook doorgaans minder. Het aantal mensen wat gaat scheiden is onder samenwonenden ook aanzienlijk groter. Immers, beiden zien hun relatie meestal als een proefhuwelijk, iets waar je nog makkelijk van af kunt komen als het toch niet zou gaan. Samenwonenden hebben dus nog een nooduitgang. Gehuwden, die elkaar voor het leven trouw beloven, hebben dat in beginsel niet meer. In ieder geval als men er toch vanaf wil, dan moet het huwelijk altijd nog officieel ontbonden worden. Het gaat dus niet zomaar zonder problemen.

Als men verkiest samen te wonen boven het huwelijk omdat het huwelijk te definitief is, geeft men aan:

  • nog niet voldoende vertrouwen te hebben in de relatie om zich definitief te binden.
  • of dat men twijfelt aan de houdbaarheid van de relatie voor het leven.

Heel vaak horen we de opmerking “Maar hoe dan als we niets meer voor elkaar voelen, moeten we dan toch bij elkaar blijven en mogelijk elkaars leven tot een hel maken?” Maar de basis van een gezond huwelijk is liefde en echte liefde is blijvend en komt van God. Als liefde alleen maar gebaseerd is op een passie of een hartstocht, kan dat inderdaad problemen geven. Maar als we elkaar liefhebben via Jezus, kan het nooit meer mislukken.

De Bijbel noemt het huwelijk “een geheimenis”, dat spreekt over de relatie van Christus en zijn Gemeente. Daar is geen ruimte voor een tweederangs- of surrogaat huwelijk.
Daarom moeten christenen niet mee doen met het ongehuwd samenwonen en het afwijzen als seculair (werelds) gedrag. “Maar gij geheel anders, gij hebt Christus leren kennen …” (Ef. 4:20) De samenwonenden wil ik oproepen: Bespreek dit samen met uw partner en breng de nodige verandering aan. God houdt van u! Hij heeft het goede met u en uw relatie voor.

De huwelijkssluiting voor de wet.
Het huwelijk zal Bijbels gezien, altijd door de wet van het land bekrachtigt dienen te worden. God erkent de wet en de overheid zolang als die niet tegen Gods geboden ingaat.
(Lees Rom.7:2 en Rom.13.1, 2) “Want de gehuwde vrouw is door de wet aan haar man gebonden, zolang deze leeft.” en “Ieder mens moet zich onderwerpen aan de overheden, die boven hem staan. Want er is geen overheid dan door God en die er zijn, zijn door God gesteld”.

Sommige denken dat geslachtsgemeenschap hebben, door God op dezelfde manier gezien wordt als gehuwd zijn. Maar dit is geen Bijbelse visie. God beschouwt een stel alleen als getrouwd wanneer ze wettelijk getrouwd zijn. Zie ook Mal.2:14 waar God spreekt over Israël als Zijn ‘wettige’ vrouw. “En dan zegt gij: Waarom? Omdat de Heer getuige geweest is tussen u en de vrouw uwer jeugd, aan wie gij ontrouw geworden zijt, terwijl zij toch uw gezellin en uw wettige vrouw is.”

Jezus zegt ook tot de Samaritaanse vrouw in Joh.4:16-18 “Ga heen, roep uw man en kom hier. De vrouw antwoordde en zei tegen Hem: Ik heb geen man. Jezus zei tegen haar: U hebt terecht gezegd: Ik heb geen man, want vijf mannen hebt u gehad en die u nu hebt, is uw man niet; dat hebt u naar waarheid gezegd”.
De enige terechte conclusie die we hieruit kunnen trekken is, dat ze 5 maal getrouwd geweest is en dat ze nu ongehuwd samen leefde met de 6de man en daarop zegt Jezus “deze is uw man niet”.

Alleen als de wetten van het land tegen Gods geboden ingaan, dan moeten we God meer gehoorzamen dan mensen (Hand.4:19 en 5 :29).
Mogelijk zal dit straks ook zo worden op ´t vlak van het huwelijk, maar het kind van God zal er toch voor moeten waken zomaar samen te gaan wonen. Als de wettelijke huwelijkssluiting vervalt, dan blijft nog altijd de huwelijkssluiting in de gemeente voor het aangezicht van God. In Matt.18:18 staat: “..Voorwaar Ik zeg u, al wat gij op aarde bindt, zal gebonden zijn in de hemel…” en Jezus sprak hier over de gemeente want in hetzelfde gedeelte staat: (vr.20) “Want waar twee of drie vergaderd zijn in mijn naam, daar ben Ik in hun midden”. (Lees ook Mat.16:19)

Zolang het echter voor ons mogelijk is ons huwelijk eerst te laten bevestigen door de aardse wet, zullen we daar aan gevolg moeten geven. We hebben ook in dat opzicht een voorbeeld te zijn voor de wereld. God heeft dit ingesteld om ons te bewaren voor hoererij, waarop absoluut het oordeel van God komt.

Hoe staat het dan met seks voor het huwelijk?
In de Bijbel is het verboden dat een man en vrouw “buiten het huwelijk” seksuele gemeenschap met elkaar hebben. Werd dit toch gedaan, dan ‘moest’ het stel trouwen. Lees Ex.22:16. Tevens verstaan we uit 1 Kor.7:9 dat seks hoort binnen de grenzen van het huwelijk. Letterlijk staat er “als je je niet kunt onthouden, trouw dan want dat is beter dan je te branden” en met branden wordt zondigen bedoeld.

De Bijbel refereert ook vaak aan seks voor het huwelijk als “ontucht”, maar dan wel in de zin van seksuele gemeenschap tussen mensen die niet met elkaar getrouwd zijn (lees ook Deutr.22:13-30). Het enige verschil dat de Bijbel maakt tussen seks voor het huwelijk en overspel, is dat overspel plaatsvindt tussen getrouwde personen terwijl dat bij seks voor het huwelijk niet het geval is. Seks voor het huwelijk is net zozeer een zonde als overspel en alle andere vormen van seksuele zonden. Deze hebben alle betrekking op seksuele relaties met iemand waarmee je niet bent getrouwd.

De Bijbel verklaart dit als volgt: “…Maar bedenk dat het lichaam er niet is om ontucht mee te plegen: het is er voor de Heer en de Heer is er voor het lichaam.” (1 Korintiërs 6:13). Vers 18 gaat hierop verder in, “Ga ontucht uit de weg! Geen enkele andere zonde die een mens kan begaan tast het lichaam aan, maar wie ontucht pleegt zondigt tegen het eigen lichaam.” Galaten 5:19 zegt hetzelfde, “Het is bekend wat onze eigen wil allemaal teweegbrengt: ontucht, zedeloosheid en losbandigheid…” Efeziërs 5:3 zegt het dat duidelijkst, “Laat er bij u geen sprake zijn van ontucht of zedeloosheid, of van hebzucht – deze dingen horen niet bij heiligen.” Uit deze verzen blijkt dat de Bijbel een complete en totale onthouding van seks voor het huwelijk voorstaat.

Waar Moeten we de Grens Trekken?
Een veel gestelde vraag is, “Als we geen seks voor het huwelijk mogen hebben, hoe ver kunnen we dan wel gaan?”
Gods Woord geeft ons geen gedetailleerde “lijst” van alle dingen die een koppel wel of niet zou kunnen doen voordat zij getrouwd zijn. Maar, ook omdat de Bijbel niet direct bespreekt wat een koppel wel of niet zou kunnen doen, geeft dit ons geen vrijbrief om alles maar te doen tot aan de uiterste grens van seks voor het huwelijk. In essentie is “voorspel” bedoeld om “voor de seks” plaats te vinden en om een koppel gereed te maken voor seks. Logisch gezien zijn dan alle vormen van “voorspel” beperkt tot koppels die getrouwd zijn. Alles wat als “voorspel” kan worden beschouwd, zou dus tot het huwelijk vermeden moeten worden.

Advies voor nog ongehuwden.
Laat het begin van ons huwelijk altijd bij God zijn, zeg als een Mozes tegen God, “..als U niet medegaat, laat ons van hier niet optrekken..” (Ex.33:15). Wat moeten we in ons leven, zonder de zegen van God. Het is ook Bijbels en gezond om de huwelijkssluiting te vieren in de gemeente, temidden van de kinderen Gods, daar vinden we feitelijk onze echte familie leden (Matt.12:46-50). Ook lezen we hoe het bruidspaar in Joh.2:2, Jezus en Zijn discipelen op de bruiloft had uitgenodigd en dit was maar goed ook want toen er een probleem kwam (de wijn raakte op) wist de Heer de oplossing te bieden.

Wilt u hierover doorpraten of anoniem uw verhaal kwijt, klik hier

Geplaatst in Actueel, Bijbel, Huwelijk, Seksualiteit | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Afwijzing, we hebben er allemaal wel eens last van.

Persoonlijk.
Iedereen mag het weten, vele jaren geleden had ik er ook last van, een gevoel van afwijzing. Ik dacht, ik hoor er niet bij.  Het ging thuis niet allemaal zo goed en ook later op school, ik isoleerde me van anderen. Kinderen op school kunnen ook hard zijn en mijn leerprestaties holde achteruit, ik voelde me mislukt.

Maar op een dag ontmoette ik de Heer Jezus. In een samenkomst hoorde ik het evangelie en het was of Jezus zelf tot me sprak.  Toen, wat niemand kon doen deed Hij in één moment. Jezus genas mij namelijk van binnen. Daarna leerde Hij mij langzaam steeds meer om op Hem te vertrouwen, voor alle zaken van mijn leven. Het heeft mij veranderd  en daarom weet ik het zo zeker, het evangelie werkt, Jezus geneest echt.

In Psalm 147 vers 3 zegt de Heer: ‘Hij geneest de verbrokenen van hart en verbindt hun wonden.’ Hier spreekt Gods Woord over smarten, wonden op het terrein van ons innerlijk wezen, wonden in ons hart, diep in onze geest en ons gemoed. We weten dat wanneer ons lichaam een wond krijgt, de wond opengemaakt, gereinigd en verzorgd moet worden. Zo is het in zekere zin ook met innerlijke wonden, die niet gezien kunnen worden.
In Jesaja 61:1b staat, dat  de Heere zegt: ‘Hij heeft mij gezonden om een blijde boodschap te brengen aan ootmoedigen, om te verbinden gebrokenen van hart, om voor gevangenen vrijlating uit te roepen en voor gebondenen opening der gevangenis.’ en (Jes. 61:2c)  ‘om alle treurigen te troosten.

Jezus kan dus hen die verslagen zijn van geest vervullen met vreugde, treurigheid kan Hij veranderen in vreugde.

We hebben er allemaal wel eens last van.
Maar feitelijk hebben alle mensen wel eens te maken met afwijzing. Dat begint al in onze jeugd. Bijvoorbeeld we worden afgewezen voor een schoolopleiding, we zijn simpelweg niet goed genoeg, of een baan die we graag zouden willen gaat aan ons voorbij, want men kiest voor iemand anders. Of de persoon waar we dachten verliefd op te zijn, ziet een relatie toch niet zo zitten en dus worden we afgewezen.

Natuurlijk horen deze ervaringen ook gewoon bij het leven, we zijn nu eenmaal niet overal geschikt voor en we kunnen ook niet alles bereiken wat we wel zouden wensen. Dit helpt ons ook om onze grenzen of beperkingen te leren kennen.

Het wordt wat anders als een knagend gevoel van afwijzing een diep litteken teweegbrengt, waardoor we angstig en onzeker in het leven komen te staan. Het begint vaak al in de kinderjaren, als het thuis niet goed zit. Wanneer er veel ruzies thuis zijn, dan heeft dat meestal een negatief effect op de kinderen. Kinderen schamen zich soms voor hun ouders en durven geen vrienden mee naar huis mee te nemen. Het gevolg is dat men opgroeit in een sociaal isolement en dit is de voedingsbodem voor een gevoel van afwijzing.

Ook als kinderen een echtscheiding van hun ouders hebben meegemaakt of opgroeien zonder een vader of zonder een moeder of opgroeien met een stiefvader of een stiefmoeder, kunnen ze soms gevoelens van afwijzing ervaren.
Soms kan het ook zo zijn dat het thuis goed gaat, maar dat het kind op school wordt afgewezen en daar veel nare dingen meemaakt. Dan kan het kind daar problemen opdoen. Er kan b.v. een onderwijzer zijn die je afbreekt en beledigt en die het op je gemunt heeft of kinderen die populair zijn in een klas en jou als mikpunt nemen.

Het komt ook voor dat ouders bepaalde verwachtingen hebben van hun kinderen, waar ze vervolgens weer niet aan voldoen. Bijvoorbeeld doordat het kind niet de intelligentie bezit om te bereiken wat ouders in gedachten hebben. Nog steeds komt het regelmatig voor dat ouders moeite doen om kinderen zo hoog mogelijk te laten presteren op school. Daar is op zichzelf niets mis mee, mits het kind ook de mogelijkheden in zich heeft. Anders leidt het eerder tot geestelijke schade. Gevoelens van afwijzing ontstaan vaak als er geen harmonie is tussen wat iemand van je verwacht en wat je werkelijk kan. Afwijzing wordt vaak nog sterker ervaren, als iemand niet kan wat anderen van hem of haar verwachten. Het geeft angst als we niet bij de groep horen, of als we ons niet serieus genomen voelen.

Zo zijn er heel veel manieren waarop iemand beschadigd kan worden, psychisch of door een aanranding of seksueel misbruik of verbaal met woorden of emotioneel als iemand je manipuleert. Het kan gaan om een ouder die een kind manipuleert met emoties, afwijzing, optreden of aanhoudende beledigingen.

Wat zijn de gevolgen.
Eén van de gevolgen van een verkeerde manier van omgaan met gevoelens van afwijzing is dat iemand een muur om zichzelf heen bouwt waar niemand nog door heen komt. Hij trekt zich steeds verder terug. Daardoor hoeft hij of zij niet de confrontatie aan met onplezierige zaken. Het gebied waarop de persoon zich beweegt wordt steeds kleiner. Een groeiende eenzaamheid doet haar intrede. De persoon raakt meer en meer verward in zijn eigen denken. Het continu gericht zijn op jezelf en op je problemen, vormt langzaam een vast patroon in zijn of haar leven. De gevoelens van minderwaardigheid worden steeds groter. Mede als gevolg van het psychisch bouwen van muren wordt zo iemand psychisch geblokkeerd of hij slaat dicht. Laten we zeggen: hij gooit het deksel dicht! Hij doet niet open! Door die psychische blokkade kan zo iemand een gevoel van weerstand hebben om zichzelf in relaties te delen met iemand anders.

Jezus gaat tegen de stroom in.
Maar in de Bijbel zien we dat Jezus juist aandacht heeft voor mensen die afgewezen zijn. Het lijkt wel of Hij juist kwam voor de verliezers en niet in de eerste plaats voor de winnaars. In tegenstelling tot wat veel mensen denken, had Jezus tijdens Zijn bediening hier op aarde helemaal niet zo’n succes.  Als Hij succes had willen nastreven, dan had Hij veel beter op goede voet kunnen komen met de Joodse geestelijke leiding van die dagen. Zij hadden de macht, ze voelde zich hoog verheven en hadden geen aandacht voor de zwakken.

Maar Jezus ging tegen de stroom in en ging herhaaldelijk naar de mensen toe, die aan de rand van de maatschappij leefden. In een gemeente van nu zou ook veel meer aandacht moeten zijn voor deze mensen, want Jezus had er aandacht voor. Bijvoorbeeld, Jezus vertelde ons dat prachtige verhaal van de verloren zoon, die alles verloren had en in lompen gehuld was (Lucas 15). Maar hij mocht toch thuis komen en werd zelfs omhelst door zijn vader. Feitelijk wilde Hij daar zeggen, ‘zo is God, een Vader die je niet afwijst en Hij ontfermt zich juist over verliezers’.
Of… Hij wachtte op het heetst van de dag, net zo lang tot de Samaritaanse vrouw langs kwam om water te putten (Joh. 4). Het maakte niet uit dat zij afgewezen werd door de mensen om haar heen, vanwege haar zondige leven. Jezus had haar ondanks alles lief. Ze was zeker geen winnaar, eerder een verliezer, ze was vijfmaal getrouwd geweest en nu leefde ze samen met de zesde. Ze was zeker niet populair, niemand volgde haar na, men ging eerder met een bocht om haar heen en wees haar met de vinger na. Maar Jezus wilde haar ontmoeten en nam de tijd om met haar te spreken. Wat een voorbeeld voor ons.

Groepsvorming in de gemeente.
Het klinkt wellicht vreemd, maar helaas vinden we afgewezen mensen ook in gemeenten en kerken. Feitelijk zou je het daar niet verwachten, omdat Jezus niemand buiten sluit en dus zouden christenen dat ook niet moeten doen. De werkelijkheid is echter dat je je ook in een groep gelovige mensen afgewezen kunt voelen. Je hebt bijvoorbeeld het gevoel dat alle anderen contact met elkaar hebben en dat jij er buiten valt, je past er eigenlijk niet bij. Dat kan allerlei redenen hebben. Je bent wellicht nog vreemd, of je weet niet zo snel iets te zeggen waardoor anderen zich ongemakkelijk gaan voelen. Of je bent wellicht nog niet zo bekeerd of christelijk als de rest. Allemaal redenen waarom mensen ons gaan mijden.

Groepvorming in de gemeente komt op de meeste plaatsen voor. Bijvoorbeeld als we met elkaar na de kerkdienst koffie drinken. Dan zijn het meestal dezelfde mensen waar niemand bij staat. Men vormt dan groepjes met bekenden, familie of vrienden, want dat voelt veilig en helaas heeft men dan geen aandacht voor wie alleen staat. Terwijl Jezus het vrijwel zeker heel anders gedaan zou hebben. Als je vaak alleen staat, ga je er tegenop zien om bij het koffiedrinken na de dienst nog te blijven en mogelijk zelfs om naar de eredienst te gaan. Het probleem lost zich dus wel op, maar niet op de goede manier.

Er zijn nu eenmaal mensen die moeilijk aansluiting vinden en het kost sommige mensen heel veel moeite om een beetje bekend te worden bij de mensen en dus geaccepteerd. Men heeft dan vaak de neiging om zich maar terug te trekken. Je gaat anderen nu eenmaal niet vertellen dat je er zo graag bij wilt horen. Maar omdat de gemeente van de Heer feitelijk als een warm gezin moet zijn, waar iedereen zich thuis moet kunnen voelen, zou dit niet mogen voor komen. Lees Efeze 2 :19 “Zo bent u dan niet meer vreemdelingen en bijwoners, maar medeburgers van de heiligen en huisgezin van God”.

Heb je last van gevoelens van afwijzing? Hier volgen een paar aanwijzingen.

1.Word geworteld in de liefde van de Jezus.
Zoek de Heer elke dag en ga het Woord van God lezen en bestuderen.
Efeze 3:17-19: ‘Geworteld en gegrond in de liefde, zult gij dan samen met alle heiligen, in staat zijn te vatten, hoe groot de breedte en lengte en hoogte en diepte is en te kennen de liefde van Christus, die de kennis te boven gaat, opdat gij vervuld wordt tot alle volheid Gods.’

Paulus bidt dat de gelovige mag leren zien hoe lief God hem heeft, hoe breed, hoe hoog, hoe ver en hoe diep deze liefde van God is. Dus lees over de liefde van God, vraag aan de Heer om aan jou zelf te openbaren hoe lief Hij jou heeft. En aanvaard die liefde van God in geloof als je het dan niet emotioneel kunt aanvaarden. Vat God in Zijn Woord, God heeft je lief. Hij heeft je zó lief dat Hij Zijn Zoon voor je gestuurd heeft en Die is voor jou gestorven.

2. Vraag God je te helpen, jezelf te openen!
Haal het deksel eraf! Maak de deur van je hart open en deel b.v. jezelf met iemand die je kunt vertrouwen. Doe dit als eerste met de God die je hemelse Vader wil zijn, maar daarnaast heb je ook iemand nodig die een luisterend oor voor je heeft en met je kan bidden.  Ik denk aan een vriend, pastor, voorganger,  iemand die de Heer Jezus liefheeft en vervuld is met de Heilige Geest. Verstop je dus niet langer maar kom met je probleem tevoorschijn, je hebt ook andere mensen daarbij nodig. We noemen dit: In het licht gaan wandelen. In 1 Johannes 1:7-9 staat o.a. ‘Maar indien wij in het licht wandelen, gelijk Hij in het licht is, hebben wij gemeenschap met elkander; en het bloed van Jezus, zijn Zoon, reinigt ons van alle zonde.’

Je kunt innerlijk genezen worden, maar het is wel belangrijk dat je gewillig zult zijn. Het is moeilijk om dit te erkennen en te belijden en te zeggen: ‘Heer, verander mij!’ Daarom, als je erover hebt nagedacht, ga naar mannen en vrouwen in de Heer die je eerlijk behandelen en die je geestelijk kunnen begeleiden.

3. Verwerp de leugens van satan aanhoudend.
De duivel doet er alles aan om je de leugens te laten geloven. Het is bijvoorbeeld beslist een leugen dat je ‘niets zo kunnen en dat niemand met je om wil gaan’. Belijd aan God dat je dat fout heb gezien en weersta die leugens en als je weer in een situatie komt waarin je je afgewezen voelt, dan moet je dat zien als een aanval van de duivel en dan zeg je: ‘Ik weersta nu deze leugen en ik neem in geloof de waarheid van Gods Woord aan. Ik ben door de Heere aanvaard, God heeft mij lief.’ En zo verwerp je die duivelse  emoties of gedachten. Daarom is ook de vervulling van de Heilige Geest zo belangrijk, omdat de Heilige Geest iemand die zwak is sterk kan maken. De Heer wil je ook op gebed de vervulling met de Heilige Geest geven waardoor je overwinning zult hebben over de aanvallen van satan.

Laten we bidden.
‘Heer Jezus, dank U, dat U al onze wonden wilt genezen. Dat U ons een geestelijke  wedergeboorte wilt schenken en dat u ons ook psychisch wilt genezen als deel van onze heiligmaking. Heer, doop mij in de heilige Geest zodat ik de kracht zal hebben om de leugens van satan te weerstaan. Dank U, Heere, voor zulk een volkomen verlossing! Amen.

Misschien wilt u hierover napraten of u heeft advies nodig of u wilt gewoon even uw verhaal kwijt. Wel, dat kan discreet en anoniem, klik hier.

Geplaatst in afwijzing, Bevrijding, minderwaardigheids gevoelens | Tags: , | Een reactie plaatsen

De invloed van de Islam op de komende verkiezingen (2019).

Het jaar 2019 is politiek gezien een heel belangrijk jaar. Er vinden namelijk twee belangrijke verkiezingen plaats: de eerste is voor de Provinciale Staten en de tweede voor het Europees Parlement.

Wat ik nu ga schrijven is beslist niet zonder gevaar. Al gauw zou men het idee kunnen hebben, dat we discrimineren. Maar dat is beslist niet de bedoeling. Toch zullen er genoeg mensen zijn die een artikel als deze, niet kunnen waarderen.  Ik schrijf dit echter zonder negatieve gedachten of gevoelens over andere mensen. Wat ik probeer is feiten aan te dragen, die aantonen waar het mogelijk naar toe gaat met ons land.

Maar… God heeft zeker ook Moslims lief. Ondanks de vele verschillen tussen b.v. de Koran en de Bijbel, past het ons als christenen niet om neer te kijken op Moslims in het algemeen, beter is om te bidden dat velen de echte liefde van God zullen gaan leren kennen. Het evangelie zegt ook glashelder dat wij als christenen ons zeker niet mogen verheffen boven anderen, dus ook niet als het Moslims betreft die soms wel heel andere gewoonten hebben. God kijkt dwars door al die verschillen en heeft ons lief zoals we zijn.

Al hoewel christenen die geloven in de Bijbel, de Islam als religie wel volledig afwijzen, moeten we Moslims als persoon toch niet afwijzen, maar ze juist liefhebben en voor hen bidden dat God ons een weg zal openen om hen in liefde te bereiken. We danken God ook voor de vele getuigenissen die we hebben gehoord, van Moslims die tot bekering zijn gekomen en christen zijn geworden. Daarbij komt dat we geloven dat God wil dat we, hoe dan ook barmhartig zijn voor mensen die onze hulp nodig hebben, dus ook voor vluchtelingen.

Stroom vluchtelingen.
Maar het is wel waar, de groei van de Islam in ons land in de laatste jaren, heeft voornamelijk te maken met de enorme stroom aan vluchtelingen die nog steeds ons land en Europa binnen komen, waarvan het grootste deel Islamitisch is. Het is gemakkelijk te begrijpen dat in een democratie als waar wij in leven, de invloed van deze Islamitische groepen zal toenemen, zelfs al betreft het voorlopig nog een minderheid. Afgezien of dit door de meeste mensen in ons land gewenst is, is dit nu eenmaal wel het gevolg van een democratisch systeem. Ook in 2019 worden er weer vele duizenden verwacht, waarschijnlijk niet zoveel als in het afgelopen jaar, maar ze komen zeker naar ons land, mede ook door gezinshereniging. Wat overigens ook heel begrijpelijk is en het is ook te begrijpen dat deze mensen een veilig heenkomen zoeken, vooral als je uit een verschrikkelijk oorlogsgebied komt. En gelukkig zijn er ook nog veel mensen die vanuit een bewogen hart willen helpen. Daarbij komt ook nog dat het onze christelijke plicht is om de vreemdeling onderdak en voedsel te verschaffen.

Maar tegelijk geeft het ook een dubbel gevoel.
De Islam is beslist de snelst groeiende godsdienst in ons land en er zijn steeds meer mensen in onze samenleving die zich daar zorgen over maken en zich afvragen: “Wat zijn de gevolgen als de Islam steeds grotere invloed krijgt in onze samenleving en vooral in de politiek”. En wat betekent het voor de toekomst van onze kinderen en kleinkinderen, als ons land steeds meer Islamiseert en Nederland bijvoorbeeld, steeds meer volgebouwd gaat worden met Islamitische gebedshuizen, Mega-Moskeeën en Islamitische scholen. Een schriel contrast is wel, dat elders in de Islamitische wereld, christelijke kerken soms worden vernietigd en christenen worden opgehangen.

Maar wat zullen de gevolgen zijn, als onze scholen steeds meer Islamitisch gaan worden, maar ook ziekenhuizen, verpleeghuizen, winkelstraten etc.. En wat dan als christenen in sommige steden steeds meer in het nauw komen, omdat ze in sommige wijken langzaam maar zeker tot de minderheid gaan behoren en dan soms gediscrimineerd worden in hun eigen land.

Iemand zei, “als het gaat over het klimaat of over ons begrotingstekort, dan is het veel gehoorde argument, dat we onze kinderen niet met de gevolgen willen opzadelen. Maar hoe staat het dan hiermee, de opmars van de Islam in ons land, deze zal zeker ook verstrekkende gevolgen hebben voor onze samenleving”. Degene die dat ontkennen, spreken tegen beter weten in.

En ja, politici haasten zich om ons te vertellen dat het allemaal wel meevalt. Men zegt, het gaat juist erg goed, we kunnen het allemaal makkelijk aan en wat in andere landen al gebeurde, kan hier niet gebeuren. Maar waarom niet? In dit geval lijkt onze media wel een verlengstuk van de overheid. De werkelijkheid is dat in Europa een enorm spanningsveld groeit tussen voor en tegenstanders.

Ook Nederlandse bedrijven dringen er momenteel bij de overheid op aan om vooral vriendjes te blijven met Islamitische regimes uit angst om orders te verliezen. Haat-imams worden zelfs zelden het land uitgezet. Bezoekende haatpredikers krijgen in de regel probleemloos een visum. Al zijn er altijd wel actievoerders die er iets aan proberen te doen. In de praktijk bereikt men echter weinig. Toen president Trump van Amerika terecht het kernakkoord met Iran wilde opzeggen, weigerde Europa daar mee in te stemmen. Alhoewel men later wel moest toegeven dat Iran terrorisme ondersteunt en feitelijk nog gewoon aan kernwapens werkt. Maar men is bang om een Islamitisch land als Iran tegen zich te krijgen en dat heeft zelfs gevolgen voor onze eeuwen lange vriendschap met Amerika.

Wat is feitelijk islamisering?
Het woord islamisering wordt de laatste jaren steeds meer gebruikt om een proces aan te duiden, waarbij de samenleving door een groeiend aantal moslims en zichtbare gebouwen als moskeeën, een meer islamitisch karakter gaat krijgen. Heel veel Nederlanders maken zich momenteel daar terecht zorgen over en dit komt tevens ook door de groeiende invloed van de Islam in heel Europa.

Jawel, vooral Christenen moeten tolerant zijn, maar aan de andere kant niet naïef. Het is tijd om ook als christenen de feiten onder ogen te willen zien en niet naïef te zijn. Inmiddels zijn we zover dat we steeds meer Islamitische ambtenaren en politici hebben in gemeenteraden en worden we soms geconfronteerd met een door de Islam geïnspireerde Jodenhaat. Vooral dit gegeven maakt de komende verkiezingen belangrijk, want Nederland islamiseert, ook al is het geleidelijk. Sommige verwachten zelfs dat de Islam in de toekomst de grootste wereldgodsdienst zal zijn. Dat betekent een radicale verandering die langzaam binnensluipt, Europa is dan bezig een ander continent te worden.

Nogmaals, christenen moeten tolerant zijn, ten aanzien van andere mensen en vooral als het gaat om andersdenkenden. Dat betekent geduld hebben, ruimte geven aan anderen, ook al doet men dingen die we heel anders zien. Tolerantie is op zich iets goeds, maar er zijn natuurlijk ook grenzen. Te tolerantie zijn betekent dat we geen duidelijke standpunten of overtuigingen meer hebben en dat is niet wat God wil. Een christen zal altijd eerst rekening houden met wat God zegt in de Bijbel. Waarom? Omdat ons leven gebaseerd is op de Bijbel en niet op de Koran.

De komende verkiezingen.
Tijdens de komende verkiezingscampagne zullen er opnieuw Islamitische partijen mee doen. In de laatste jaren zien we dat het aantal Islamitische partijen wat mee doet aan deze verkiezingen, toeneemt. Vooral in steden waar hun aanhang in een rap tempo groeit, zal men steeds meer rekening met hen moeten gaan houden.

Mogelijk hebben veel mensen in ons land er geen oog voor, maar op gemeentelijk niveau in de verschillende steden van ons land, is al duidelijk sprake van een vorm van Islamisering van het ambtelijk apparaat. En linkse partijen en bestuurders geven juist extra steun aan Islamitische partijen met duidelijk Islamitische standpunten. Het is tevens de druk van buiten, door o.a. de invloed van Islamitische landen of door de angst voor geweld. Maar er bestaat ook zoiets al de z.g. zelf-islamisering: door naïviteit, onkunde, kortzichtigheid en wegkijkende ontkenning. We lezen regelmatig over het begrip zelf-islamisering, hetgeen niets anders betekent dan meebuigen met Islamitische wensen van Moslims, uit angst voor geweld. 

Hier volgt nog een waarschuwing.
De tijd die de Bijbel ‘de eindtijd’ noemt, is de periode vlak voor Jezus terugkomst. Steeds meer Bijbel onderzoekers komen tot het inzicht, dat ook de Islam een cruciale rol zal spelen op het wereldtoneel in die eindtijd. Als we even nadenken dan moeten we wel inzien dat het feitelijk niet anders kan. De Islam is duidelijk een wereldgodsdienst, met grote invloed in de Arabische en Aziatische wereld en in de afgelopen eeuw is haar invloed moslim ook in Europa en in Amerika enorm toegenomen.

De dreigende opmars van de Islam en de grote verdrukking.
De Grote Verdrukking komen we voor het eerst tegen in de Bijbel in Mattheüs 24, daar lezen we de rede van Jezus over de laatste dingen. De Grote Verdrukking hoort dus bij de dingen van het einde, de laatste dingen. Lees Mat.24:21 en 22 “Want alsdan zal grote verdrukking wezen, hoedanige niet is geweest van het begin der wereld tot nu toe, en ook niet zijn zal. En zo die dagen niet verkort werden, geen vlees zou behouden worden; maar om der uitverkorenen wil zullen die dagen verkort worden.”

In dat kader spreekt de Bijbel over de vorming van een nieuw antichristelijk wereldrijk met de omvang van het oude Romeinse Rijk. Dit rijk wordt aanvankelijk bestuurd door coalitie van tien leiders en is mogelijk de opvolger van de huidige Europese Unie. Uiteindelijk zal de antichrist (een charismatische wereldleider) opkomen en de macht naar zich toe trekken (Openb.17:12,13). Lees wat de Bijbel voorspelt over het einde van deze tijd.

Het zou feitelijk niet onmogelijk zijn dat de antichrist toch ook uit de Islamitische wereld voortkomt. Het wachten is dan op de komst van een nieuwe Islamitische leider die zich  als de antichrist van de eindtijd gaat ontpoppen. Zo’n leider zou dan aanvaardbaar zijn voor de Arabisch Islamitische wereld…. maar straks ook voor Europa, want miljoenen Moslims gaan nu in Europa wonen. Dit betekent dat Europa in de komen jaren, zeker meer onder de invloed van de Islam zal komen.

Zal de Gemeente de tijd van de antichrist meemaken?
Veel christenen zijn bang, dat ook zij onder het schrikbewind van de antichrist zullen moeten leven. Er is echter geen enkele reden waarom de Gemeente van Jezus Christus de grote verdrukking zou moeten meemaken. De grote verdrukking wordt in de Bijbel niet aangekondigd als een speciale periode voor de gemeente, maar als een tijd van benauwdheid voor het volk van Jakob, de Joden (Jeremia 30:4-9). Tevens zal Israël in die tijd tot het inzicht komen dat Jezus hun Messias is. De Gemeente wordt daarom vóór de grote verdrukking opgenomen door de Heer Jezus (Lees Mat.24:40-42 en Openb. 3:10).

Voor u is het echter de vraag, of u deze tijd zult meemaken. Als u de Heer Jezus als uw Heiland aanvaard hebt, behoort u bij Gods kinderen, de gemeente. Bereid u uzelf tevens voor op de komst van de Heer Jezus, door u te heiligen van de zonden, dan zult u de tijd van de antichrist niet meemaken. Als u de Heer Jezus niet aanvaard hebt en dit ook niet tijdig doet, gaat u wel een vreselijke periode tegemoet en is er voor u geen mogelijkheid om alsnog tot inkeer te komen. Kies daarom heden om de Heer Jezus in uw leven binnen te laten.

Napraten of meer weten, wij willen graag met u praten: klik hier

Geplaatst in Actueel, Eindtijd, Islam, Moslims | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Een huwelijk is, elkaar trouw beloven met God als getuige.

door Henk Herbold

We krijgen elke dag e-mails van mensen die ons vragen stellen, over wat de Bijbel zegt over huwelijk. Kennelijk heerst er nogal wat verwarring door de veranderingen die we tegenwoordig zien in de wereld om ons heen. Regelmatig vraagt men ons:

  • is het nog nodig om te trouwen, wat is de meerwaarde?
  • en… is het nog van deze tijd om elkaar te beloven, een leven lang trouw te blijven?
  • is het nu zo erg als je eerst een poosje samenwoont, als een soort proefhuwelijk, dan kun je het toch eerst even proberen samen?

Veel antwoorden op deze en andere vragen kan men vinden op onze website: www.christelijk-huwelijk.nl

Het verbond.
Het gaat bij de huwelijkssluiting juist om dat verbond wat je samen sluit. God heeft het huwelijk bedoeld als een levenslange verbondsrelatie tussen één man en één vrouw. Het huwelijk is Gods antwoord op het diepste verlangen van de mens: een verbintenis voor het leven met een ander. God heeft het huwelijk bedoeld als een hechte relatie, waarbij een man en een vrouw worden samengevoegd tot een niet te verbreken eenheid, die hun beide diepste behoeften kan bevredigen en waarin God ook zoveel mogelijk tot zijn doel kan komen.

Het huwelijk is door God bedoeld als een exclusief verbond, waarbij je elkaar een belofte doet met God als getuige. Je belooft elkaar onvoorwaardelijke trouw en God is daarbij aanwezig. Hij is dus altijd aanwezig, wanneer twee kinderen van God een huwelijk aangaan, dat is echter niet altijd zo waar het een huwelijk betreft van ongelovigen. Het huwelijk van kinderen Gods is in de hemel bekend en ook daar gesloten. Lees Mat.16:19 “En wat u op aarde binden zult, zal gebonden zijn in de hemelen”. Daarom verafschuwt God het, als kinderen Gods geen waarde hechten aan zo’n huwelijksverbond.

Dit begrijpen we o.a. ook uit de woorden van de profeet Maleachi. De Israëlieten ten tijde van Maleachi vroegen zich af, waarom God niet meer naar hen luisterde, dus hun gebeden niet meer verhoorde. Het antwoord van God luidde toen als volgt: “Omdat de HERE getuige geweest is tussen u en de vrouw uwer jeugd, aan wie gij ontrouw geworden zijt, terwijl zij toch uw gezellin en uw wettige vrouw is.” (Maleachi 2:14-16).

Bij de uitdrukking ‘uw wettige vrouw’ komt in het Hebreeuws het woord ‘verbond’ voor, een verbond wat normaal niet verbroken mag worden. Het huwelijksverbond is dus in principe altijd bedoeld tot de dood. Lees Romeinen 7:2 “Want de gehuwde vrouw is door de wet (= het verbond) aan haar man gebonden, zolang deze leeft; wanneer echter de man sterft, is zij ontslagen van de wet, die haar aan die man bond”.

Gods wet (= het verbond) vormt dus het fundament van het huwelijk. Dat deze verbintenis geldt zolang beide echtgenoten leven, wordt ook in 1 Corinthiërs 7:39 geleerd: “Een vrouw is gebonden, zolang haar man leeft; maar indien haar man is ontslapen, is zij vrij om te trouwen, met wie zij wil, mits in de Heer”.

Het huwelijk als een geschenk van God.
Nu is zo’n verbintenis voor het leven natuurlijk niet bedoeld als een gevangenis, waar je nooit meer uitkomt, maar feitelijk als een onbeschrijfelijk mooi geschenk van God. Een liefdesverbond voor het leven, twee worden één, door het liefdesverbond. Zonder elkaar zijn ze dus nooit meer compleet, ze horen bij elkaar en ze hebben zich daarvoor ook aan elkaar gegeven, waarbij de lichamelijke eenwording wel de kroon daarop is. Maar ook geestelijk zullen ze, als het goed is, steeds meer één worden.

De lichamelijke eenwording tussen een man en een vrouw binnen een liefdesrelatie, is op zichzelf een Goddelijk wonder. Het is veel meer dan een geslachtsdaad, het is een ontmoeting van lichaam, ziel en geest. De seksualiteit is ook een sterk bindmiddel en past daarom alleen in het huwelijksverbond, m.a.w. de belofte van trouw hoort daarbij want anders verliest het z’n glans. Seksualiteit namelijk wil zeggen, je geeft je helemaal exclusief aan de ander. De Bijbel zegt het zo: ‘De vrouw heeft niet zelf over haar lichaam te beschikken, doch haar man en eveneens heeft de man niet zelf over zijn lichaam te beschikken doch zijn vrouw’. (1 Kor.7:4). De seksualiteit behoort daarom absoluut binnen de veilige grenzen van het huwelijksverbond.

Al hoewel we niemand willen veroordelen en in de huidige tijd er door veel mensen anders over gedacht wordt, is o.i. in dit licht gezien geslachtsgemeenschap ‘voor’ het huwelijksverbond, dus zonder die belofte van trouw, absoluut in strijd met Gods bedoeling. Helaas zien we ook onder christenen dat het op dit vlak soms fout gaat.

De basis van onze trouwbelofte aan elkaar is natuurlijk altijd de liefde. Daarbij moeten we ons realiseren dat Liefde zeker meer is dan een gevoel. Een gevoel kan van uur tot uur anders zijn. Maar in een huwelijk kies je iedere dag weer voor elkaar en geef je elkaar dagelijks het mooiste cadeau dat je de ander kan geven: namelijk jouw onvoorwaardelijke liefde. Liefde zal altijd proberen om het goede in de ander te zien, om iemand te vertrouwen, niet te veroordelen en zo nodig weer opnieuw je vertrouwen te geven. Zonder vergeving is er ook geen sprake van liefde, want liefde geeft altijd weer hoop en nieuwe kansen.

Toch geen succes.
Maar,.. hoe moet je nu handelen als je huwelijk toch geen succes blijkt te zijn? Hoe gelukkig je ook bent met elkaar, toch zijn problemen in het huwelijk onvermijdelijk. En… helaas, ook bij christenen dreigt het soms fout te gaan en hebben we zelfs te maken met echtscheidingen, dat verschilt soms maar weinig van hetgeen in de wereld om ons heen gebeurd.

Men zegt in de wereld om ons heen, dat één op de drie huwelijken op de klippen loopt. Vroeger hield de sociale en maatschappelijke druk nog menig huwelijk in stand, vrouwen waren veelal financieel afhankelijk van de man, weggaan was daarom niet eenvoudig. Die druk is nu weg, waardoor een huwelijk steeds makkelijker wordt ontbonden. En helaas…ook bij christenen is in deze tijd, scheiden geen uitzondering meer.

Een christelijk huwelijk is ook niet altijd een garantie voor een gelukkig huwelijk. Maar als het goed is, is er wel verschil, want we hebben elkaar trouw belooft, met God als getuige. Daarom, men probeert bijvoorbeeld toch zo nodig de minste te zijn, de ander lief te hebben ondanks alles, kansen te geven en vooral te dienen, ook al voelt het op een moment wat anders, je wil feitelijk niet van opgeven weten. Daarbij komt, een christelijk huwelijk vraagt nu eenmaal ook de bereidheid, om eigen behoeften op de tweede plaats en die van de ander op de eerste plaats te zetten, dat is de zelfverloochening die de Bijbel bedoeld (Filippenzen 2:1-16).

De crisis.
Men zegt “tussen de twee en zes jaar, na de trouwdag krijg je je eerste crisis”. Op zichzelf is een crisis niet het ergste, het wordt echter pas erger als men niet meer met elkaar kan of wil communiceren en dus niet meer bereid is om er samen voor te knokken. Het is een goede gewoonte om van te voren af te spreken, om vooral ‘samen’ te blijven praten, ook al zie je het even niet zitten en ook een kort moment van gebed en samen Bijbel lezen, kan een enorme stimulans zijn om toch weer naar elkaar toe te komen.

Het is bekend dat veel problemen ontstaan in de opvoedingstijd van de kinderen. Ouders moeten naast elkaar gaan staan als ze in een conflict zijn met hun kinderen. Gebeurt dat niet, dan drijven deze dingen soms de ouders uit elkaar.

Over het algemeen word je er ook niet op voorbereid. Er zijn Bijbelstudiegroepen waar over van alles wordt gepraat, behalve over deze gevoelige zaken. Veel mensen schamen zich ook om gewoon toe te geven dat het niet goed gaat thuis. We zetten dan op de zondagmorgen een masker op in de gemeente. Velen denken, “als ik problemen heb in mijn huwelijk of als het met de kinderen niet goed gaat, ben ik haast verplicht om dat stil te houden. Je hangt de vuile was nu eenmaal niet buiten op. Want als dat bekend wordt, is de conclusie bijna altijd dat er met mij iets mis is.”

Op zo’n moment doen we ons anders voor dan we werkelijk zij. Er is vaak te weinig openheid onder christenen over onze moeiten en zwakheden, waar de Bijbel heel duidelijk over is, dat alle mensen die strijd te voeren hebben, zelfs de apostel Paulus (Lees maar Rom.7).

Waar je op vast kan lopen.
Er zijn een aantal bekende gebieden waarop echtparen vastlopen. Bijvoorbeeld, omgaan met de schoonfamilie, opvoeding van de kinderen, financiën, seksualiteit. Alleen als beide partijen bereid zijn die verschillen steeds eerlijk onder ogen te zien en vooral naar elkaar te luisteren, zullen die problemen overwonnen kunnen worden. Het hoeft voor een christen in ieder geval niet altijd op een scheiding uit te lopen, als we maar bereid zijn om zo nodig ook te veranderen en ons aan elkaar aan te passen. De Bijbel leert dat de doelstelling van het huwelijk is, dat je jezelf opoffert voor de ander. Het huwelijk moet iets weerspiegelen van de relatie van Jezus met Zijn gemeente (Lees Efeze 5), Jezus offerde zichzelf op voor ons. Toen wij nog vijanden van God waren, heeft God er ook alles aan gedaan om de relatie met ons te herstellen (Rom.5).

Sommigen zullen zeggen, ‘het is makkelijk gezegd maar soms moeilijk om uit te voeren’. Natuurlijk is het niet altijd gemakkelijk. Vooral als je ontdekt, nadat de roes van verliefdheid voorbij is, dat je karakter zo enorm verschilt met dat van je partner. Er zijn soms situaties in het huwelijk, waarin trouw blijven aan je trouwbelofte heel moeilijk kan zijn en de verleiding om je belofte toch te breken, heel sterk op je af kan komen. Geef het vooral nooit te snel op, het is beter om te knokken, om je huwelijk in stand te houden. Wacht ook niet te lang met het zoeken van hulp, tot de problemen je al boven het hoofd groeien. Wees er liever op tijd bij, als je meent het niet meer samen te kunnen oplossen.

8 tips: welke nodig zijn voor een gelukkig huwelijk, ze zijn ook te vinden op onze website: www.christelijk-huwelijk.nl.

1.Eerlijkheid en betrouwbaar.
Wees altijd een open boek voor de ander. Huwelijks partners die tegen elkaar liegen spelen met vuur. Efeze 4:25 zegt ‘Legt daarom de leugen af en spreekt de waarheid, ieder met zijn naaste, omdat wij leden zijn van elkander’. Laat de ander van u op aan kunnen, dat wil zeggen, wat u zegt dat doet u ook.

2.Leer samen te bidden.
Het is van groot belang dat huwelijkspartners met elkaar bidden en ook voor elkaar bidden. Er is niets wat zo enorm samenbindt als het gebed. Het beste is als beide leren om hardop voor elkaar te bidden en dit geldt uiteraard ook als het eens moeilijk gaat in de relatie. Jac.5 zegt ‘Bidt voor elkaar opdat gij genezing ontvangt…’.

3.Heb aandacht voor elkaar.
Communiceer veel en voor wie dat een probleem is, probeer toch te praten en bidt er voor. Heel veel problemen in relaties ontstaan door dat mensen niet of onvoldoende met elkaar praten. Neem tijd om ook naar elkaar te luisteren en wees geïnteresseerd in elkaar en vooral niet alleen in jezelf. In 1 Kor.12:26 staat dat we als leden van het lichaam van Christus, met elkaar mee moeten lijden en elkaar ook moet laten delen in de vreugde.

4.Tederheid.
Tederheid en romantiek mag nooit ontbreken in een liefdesrelatie. In Efeze 5:29 staat dat de man z´n vrouw moet koesteren. Menige relatie is langzaam van alle glamour ontdaan, doordat er niets zachts meer overbleef, men gaat ruw met elkaar om en de liefde verdwijnt.

5.Waardering.
Ieder mens heeft van tijd tot tijd een aanmoediging nodig. In een huwelijksrelatie zijn we er ook om elkaar dat te geven. Laat de ander merken dat je hetgeen hij of zij doet waardeert, dus dat het maar niet gewoon is dat de ‘was’ iedere week gedaan wordt en het eten gekookt. In 1 Petr.3:7 staat dat mannen hun vrouwen “eer” moeten bewijzen, dat betekent zoveel als een figuurlijk schouderklopje of een aanmoediging.

6.Vrolijkheid.
In Spreuken 17:22 staat, ‘een vrolijk hart bevordert de genezing, maar een verslagen geest doet het gebeente verdorren’. Mensen die altijd maar klagen en nooit eens een grapje maken, zijn een kwelling voor hun omgeving. Bidt van de Heer een vrolijk hart en leer om de ander op te beuren, dat zal de sfeer in uw relatie goed doen.

7.Vergeving.
Boos worden is een gewoon menselijke emotie en zal in elke relatie wel eens voorkomen. Feitelijk is dat volgens de Bijbel niet echt een probleem. Er zijn wel twee voorwaarden (Lees Ef.4:26,27): ‘zondigt dan niet’ m.a.w. ga niet schelden of i.d. en ‘vergeef zo snel mogelijk’. Geef de duivel geen mogelijkheid je uit elkaar te drijven. Hou ook geen dossier van alle fouten van je partner, maar vergeef en vergeet, God doet het ook.

8.Seksualiteit.
Wees bereid elkaar ook te dienen op het vlak van de seksualiteit. In een normale huwelijksrelatie hoort dit erbij en ook dan zijn we er niet in de eerste plaats om onszelf te dienen, maar altijd de ander. In Filip.2:3,4 staat “..en ieder lette niet slechts op zijn eigen belang, maar ieder lette ook op dat van anderen”.

Misschien kunnen wij u helpen met advies. We willen u graag en vooral discreet helpen: KLIK HIER

Geplaatst in Huwelijk | Tags: , | Een reactie plaatsen

Het onderwerp homoseksualiteit raakt iedereen.

Enkele honderden orthodox-protestantse predikanten en prominenten hebben hun handtekening gezet onder de Nashville-verklaring, een Amerikaans document dat zich stevig uitspreekt tegen homoseksualiteit en betoogt dat ‘God het huwelijk heeft bedoeld als een levenslange verbondsrelatie tussen één man en één vrouw’.

Een zin uit de bekende Nashville verklaring m.b.t. het huwelijk luidt als volgt:
“Wij bevestigen dat God het huwelijk heeft bedoeld als een levenslange verbondsrelatie tussen één man en één vrouw, waarbinnen seksualiteit een plaats heeft en waaruit kinderen kunnen voortkomen. Het doel van het huwelijk is de verbondsliefde tussen Christus en Zijn bruid, de Kerk, zichtbaar te maken”.

Je moet beslist moed hebben om deze verklaring te onderschrijven c.q. te ondertekenen, vanuit de diepe overtuiging dat Gods Woord alleen de waarheid is. Het zal ook in de toekomst niet gemakkelijk zijn om vast te houden aan de Bijbel als ons richtsnoer.

Niet veroordelen.
Het is waar, als geestelijk leiders willen dat hun kerk groeit, dan is het raadzaam om de drempel eerst zo laag mogelijk te houden, zodat we met mensen in gesprek kunnen komen. We schieten er nu eenmaal weinig mee op als mensen die voor het eerst binnen komen, direct weer wegvluchten, zonder dat ze eerst geconfronteerd zijn met de grote liefde van Jezus. Aan de andere kant kan men niet altijd baby blijven en van de melk leven. Op een dag is het tijd voor vast voedsel en dan zullen we de mensen ook moeten leren dat God beslist niet alles goed keurt, onder het mom van ‘God is nu eenmaal liefde’. Maar dat God ook heilig is en de zonden haat en wil dat we met de zonden breken.

Niet zonder gevaar.
Nu is het beslist niet zonder gevaar, om openlijk te spreken over wat de Bijbel zegt over homofilie. Al gauw word je van discriminatie beschuldigd. Evangelie predikers die wekelijks vrij onderwijs geven over  allerlei Bijbelse onderwerpen, durven zich toch niet openlijk uit te spreken als het gaat om homofilie, want dat is niet zonder gevaar.

Meestal is het gevolg van een artikel als dit, dat het bij ons reacties regent en vaak niet allemaal positief, zelfs bedreigingen komen een enkele maal voor. Toch hebben we gemeend weer een keer te moeten schrijven over homofilie. De laatste tijd worden we namelijk regelmatig weer gevraagd wat je houding als christen moet zijn, als je met homofiele mensen te maken krijgt in de gemeente. Vooral als ze één of ander taak hebben en in het bijzonder als ze een leidinggevende taak in een gemeente hebben. Natuurlijk willen we mensen niet afwijzen of bewust pijn doen, maar toch kunnen we niet om het Woord van God heen, zelfs als dat betekent dat mensen daardoor ontevreden worden of mogelijk de gemeente verlaten.

Het is duidelijk dat mensen die taken hebben in een gemeente en vooral als het gaat om leiding geven of verkondiging, ook een voorbeeld functie hebben naar de gemeente (lees 1 Tim.3). Feitelijk kunnen zij dus onmogelijk functioneren, wanneer hun leven niet beantwoord aan wat God zegt in Zijn Woord over huwelijk of seksualiteit. Dat geldt zelfs voor mensen met een theologische opleiding. Als we verlangen naar Gods zegen in de gemeente, dan zullen we de dingen moeten doen naar de aanwijzingen van de Heer. Want een huis zonder stevig fundament zal vroeg of laat een bouwval worden. Ons fundament is een blijft het rotsvaste Woord van God wat niet veranderen kan.

Een voorbeeld.
Als David de Ark terug laat halen uit het land van de Filistijnen, deed hij dat eerst op zijn eigen manier. Hij liet namelijk de ark op een wagen met ossen vervoeren. Maar God had geboden in Zijn Woord, dat de ark alleen gedragen mocht worden op de heilige schouders van de priesters (1 Kron.15:2). God accepteerde het echter niet en zo is het vandaag niet anders.

Ben je homo of hetero?
Het onderwerp homoseksualiteit raakt iedereen. Al vroeg worden kinderen tegenwoordig op de scholen geconfronteerd met de vraag, “ben je homo of hetero”. Het maakt ook heftige gevoelens bij mensen wakker, het levert strijd op en niet zelden heftige discussies. Helaas vindt deze strijd ook plaats in de verschillende kerken of gemeenten in ons land.

Voor de politiek is de emancipatie van homoseksuelen inmiddels een duidelijke zaak. Discriminatie met betrekking tot geslacht of geaardheid (zoals men dat zegt) is zelfs een overtreding van de grondwet. En ook dit wakkert vooral in de kerken en evangelie gemeenten de discussie over homoseksualiteit aan. Wat zegt de Bijbel er over en hoe moeten we dat dan naar deze tijd interpreteren.

Helaas, in te veel evangelie gemeenten en kerken in ons land, laat men het onderwerp liever rusten. Men wil geen mensen verwonden of afwijzen, maar tegelijk is er daardoor vaak grote onduidelijkheid over dit gevoelige onderwerp. Vast staat echter dat in de toekomst vele kerken en gemeenten gedwongen zullen worden om een duidelijker standpunt in te nemen, je ontkomt er niet meer aan. Een nieuwe generatie is in opkomst, waarbij naar schatting één op de twintig, op één of andere manier te maken heeft met homoseksualiteit. We zullen er dus steeds meer mee te maken krijgen, het snijdt zelfs dwars door gezinnen heen, het zal ook verdeling brengen en ook de gemeente van de Heer ontkomt er niet aan. Een duidelijk geluid, over wat de Bijbel hierover leert, is daarom van groot belang.

God heeft alle mensen lief, ook homofiele mensen.
Jezus stierf voor ons allemaal aan het kruis. En zeker, we zullen homoseksuelen, lesbiënnes, biseksuelen en transgenders nooit mogen haten of discrimineren, ook in de kerk of evangelie gemeente niet, God heeft ze lief. Juist in de christelijke gemeente, zouden mensen met homoseksuele gevoelens zich welkom moeten voelen. Jezus at ook met zondaren, accepteerde hen als mens, maar wees hun zondige daden wel beslist af. In Joh. 8:11 zei Hij tegen de overspelige vrouw: ‘Ga heen en zondig niet meer.‘ Hij veroordeelde haar niet, maar keurde ook haar zonde niet goed.

Wat is het Bijbels standpunt?
Ondanks de onvoorwaardelijke liefde van God, zegt God in de Bijbel toch, dat homofilie tegennatuurlijk is (Rom.1:24-27) en dus erkent God ook niet het homo-huwelijk. Sterker nog, de Bijbel leert dat seks tussen gelijke seksen zondig is. God heeft de mens geschapen (Gen.1:27), niet man en man of vrouw en vrouw, maar man en vrouw. Lees ook Mat.19:4,5 “En Jezus antwoordde en zei tegen hen: Hebt u niet gelezen dat Hij Die de mens gemaakt heeft, hen van het begin af mannelijk en vrouwelijk gemaakt heeft en gezegd heeft: Daarom zal een man zijn vader en moeder verlaten en zich aan zijn vrouw hechten, en die twee zullen tot één vlees zijn”.

Er staat dus, die twee, man en vrouw, zullen tot één vlees zijn (zie ook Gen.2:24), en waar wordt dat beter zichtbaar dan in de seksuele gemeenschap tussen man en vrouw. God is dus zelf de bedenker van seksualiteit en Hij heeft daarom ook het lichaam van de man en de vrouw duidelijk zo geschapen dat het bij elkaar paste, daarover is geen twijfel mogelijk. En ja, dat kan in alle eerlijkheid, beslist niet gezegd worden van twee gelijke seksen.

Ondanks wat God zegt, wordt homofilie toch steeds meer geaccepteerd als normaal. Regeringen, parlementen en ook kerken worden onder druk gezet om het homohuwelijk in te voeren en heel de samenleving pro-LGBT te maken (LGBT staat voor lesbisch, homo, biseksueel en transgender). Het homo of lesbies zijn wordt zelfs als een aanlokkelijke mogelijkheid voorgesteld, men zegt letterlijk “kies wat je wilt, probeer het eens uit” en dat wordt nog eens extra benadrukt door de oververtegenwoordiging van homo’s op de tv.

Ook dit is een teken van de eindtijd, dat is de laatste tijd vlak voor de wederkomst van Jezus. De Bijbel voorzegt over deze tijd (2 Tim.3:1-5), dat er in de laatste tijd zware tijden zullen komen en dat er steeds meer mensen zonder natuurlijke liefde zullen zijn. Dit slaat duidelijk op de homoseksualiteit.

Christenen zouden echter beter moeten weten.
Helaas, ook onder christenen en in evangelische kringen, zien we de opvattingen langzaam veranderen. Men zegt dan, de Bijbel wijst het wel af, maar relaties in liefde en trouw tussen twee mannen of twee vrouwen zal God heus wel goedkeuren. De Bijbel zou het alleen over de uitwassen hebben, maar niet over mensen die zeggen van elkaar te houden, ook al zijn ze homo of lesbies. Maar men gaat dan voorbij aan de zeer duidelijk uitspraken van de Bijbel hierover, waarbij helemaal geen sprake is van uitzonderingen en daarom kunnen wij ook nu niet zo’n uitzondering maken.

Een paar teksten, wat zegt de Bijbel.
Paulus heeft het in Romeinen hoofdstuk 1, over “mannen die met mannen schandelijkheid bedrijven“, hij spreekt dan in niet mis te verstane woorden, over “tegennatuurlijk” (Rom.1:24-27) (Lees ook Lev.20:13). Het is nu eenmaal een biologisch feit dat ook met het oog op de voorplanting, mannen en vrouwen voor elkaar geschapen zijn. Nogmaals, ook anatomisch gezien is het vrouwelijke aangelegd op het mannelijke en vice versa. We kunnen dus gerust zeggen dat seksualiteit, naar haar natuur hetero is en geen homobeweging verandert daar ook maar iets aan. Nog duidelijker gezegd, als God in het begin van de schepping, alleen twee mannen of twee vrouwen had geschapen, had de mensheid niet lang bestaan. Feitelijk hoeven we hier niets aan toe te voegen. Het is het Woord van God, dat levend en krachtig is en ja helaas ook soms scherp is als een tweesnijdend zwaard (Hebr.4:12).

We beseffen dat dit voor sommige mensen een pijnlijke opmerking kan zijn. Als je zelf zulke gevoelens hebt voor anderen van hetzelfde geslacht, of als het je kind, je kleinkind of iemand anders betreft die dichtbij je staat. Het komt erop neer of wij willen accepteren wat God in Zijn Woord zegt. Er zijn mensen met homoseksuele gevoelens, die mede door deze Bijbelwoorden een bewuste keuze hebben gemaakt om alleen te blijven en geen relatie met een ander van hetzelfde geslacht aan te gaan, hoe moeilijk dat soms ook voor hen is. Het is altijd beter om je aan de Bijbel te houden dan aan de zonde toe te geven. En God kan gelukkig ook mensen veranderen, er zijn ook mensen die door Gods genade vrij geworden zijn van homoseksuele gevoelens, God is machtig dat te doen.

Homoseksualiteit is niet aangeboren.
Laat u niets wijsmaken, de opvatting dat homofilie aangeboren zou zijn of in de ‘genen’ zou vastliggen, klopt niet. Men heeft er in ieder geval nog nooit één bewijs voor kunnen leveren. Zeker, de ene persoon kan van nature vatbaarder zijn voor homofiele gevoelens dan de andere persoon, maar dat is wat anders dan dat homofilie aangeboren zou zijn. Dat wordt ook weersproken door het feit dat bij ééneiige tweelingen (die genetisch dus absoluut identiek zijn) de één soms hetero- en de ander homoseksueel is. Waarmee ik maar wil zeggen, het verschil in seksuele oriëntatie zit ‘m kennelijk niet in het DNA maar in andere factoren.

Homofilie is veel eerder een mentale ontwikkeling-stoornis, waarbij men vervreemd is geraakt van zijn of haar eigen seksuele identiteit. Uit onderzoek is gebleken dat dit kan komen door verstoorde verhoudingen met rolmodellen in de jeugdjaren. Dat kan een verstoorde relatie met de vader zijn maar ook seksueel misbruik door b.v. een familielid. Zulke oorzaken in de vroege jeugd, kunnen (zeker bij een bepaald type persoonlijkheid) onuitwisbare sporen trekken, zelfs als men zich daar niet eens meer van bewust is. Dat is triest genoeg maar het bevestigt wel dat homofilie niet iemands seksuele natuur, maar juist de vervreemding daarvan is.

Nog erger wordt het als men zich wijs laat maken, of liever gezegd door de duivel laat wijsmaken, in het verkeerde lichaam te zijn geboren, dus de z.g. ‘transgenders’. Het feit dat sommige mannen bepaalde vrouwelijke eigenschappen hebben en sommige vrouwen mannelijke, betekent nog niet per definitie dat men dan ook een ander geslacht zou moeten hebben.

Transseksualisme is verwarring.
Mensen die denken dat ze in het verkeerde lichaam zijn geboren, geloven dat God bij de conceptie, een fout heeft gemaakt en dit nu is onmogelijk. Transgender en Transseksualisme is daarom absoluut een leugen van satan.

In Jeremia 1:5 zegt God tot de profeet: “…voordat Ik u in de moederschoot vormde, heb Ik u gekend; voordat u uit de baarmoeder naar buiten kwam, heb Ik u geheiligd”.

Mijn geslacht, als man of vrouw, maakt deel uit van mijn identiteit, dus hoe God mij gedacht heeft te maken. Als dit Gods plan voor mijn leven is, kan het niet zomaar door mensen veranderd worden. Misschien wel uiterlijk, maar niet innerlijk. Want net zoals een vis niet omgezet kan worden in een vogel, kan een man niet in een vrouw worden veranderd, of omgekeerd, omdat ons geslacht een fundamenteel aspect is van hoe we door God geschapen zijn.

Maar satan is beslist de oorzaak van gender verwarring. Door de zonde worstelen mensen met allerlei mentale, emotionele, fysieke en seksuele gebrokenheid. De wereld is vol misbruik, geweld, angst, onwetendheid, ziekte, armoede en verslaving. En dit alles wordt aangevuurd door de duivel, die Jezus ‘leugenaar en vader van de leugens’ noemde (Joh.8:44). Maar ook dit is waar. De duivel doet alles om hetgeen door God mooi en zuiver geschapen is, stuk te maken. Daarom, er bestaan beslist ook onreine demonen, die mensen aanzetten tot dierlijk gedrag. Dan wordt tegennatuurlijke seks, een gevangenis waar men van bevrijd moet worden. Let wel, de duivel zal ons nooit laten gaan, alleen Jezus is instaat om ons vrij te maken, u heeft dan bevrijding nodig.

Paulus predikte genezing van homoseksualiteit.
Toen de apostel Paulus naar de Griekse stad Corinthiër ging, predikte hij tegen mensen van allerlei zondige achtergronden, ook daar kwam in die dagen al homofilie voor. Echter velen van hen kwamen tot geloof in Jezus en werden ‘schoongewassen, geheiligd en gerechtvaardigd door de naam van Jezus’. Dus predikte Paulus ook genezing van homofiele gevoelens.

Lees het maar in 1 Kor.6:9, 10, 11 “Of weet u niet dat onrechtvaardigen het Koninkrijk van God niet zullen beërven? Dwaal niet! Ontuchtplegers, afgodendienaars, overspelers, schandknapen, mannen die met mannen slapen, dieven, hebzuchtigen, dronkaards, lasteraars en rovers zullen het Koninkrijk van God niet beërven. Sommigen van u zijn dat wel geweest, maar u bent schoongewassen, maar u bent geheiligd, maar u bent gerechtvaardigd, in de Naam van de Heere Jezus en door de Geest van onze God”.

Paulus heeft geen tolerantie of acceptatie gepredikt van bijvoorbeeld ‘mannen die met mannen slapen’. In plaats daarvan predikte hij hen Jezus, die de oplossing is van de totale verwarring waar ze in terecht waren gekomen. Er is dus een oplossing voor jou, God laat je zeker niet aan je lot over.

Hoe wordt ik hiervan verlost?

Ga naar een pastor/oudste met geestelijk inzicht over deze dingen en laat met u bidden. Vraag om pastorale hulp en begeleiding, u kunt het nooit in eigen kracht, u heeft hulp nodig.

Meer onderwerpen? Klik op: “watzegtdebijbel.wordpress.com

Geplaatst in Actueel, geestelijk leiders, Homofilie, transgenders | Tags: , | Een reactie plaatsen