Categorie archief: eenzaamheid

Eenzaamheid is een gevoel afgewezen te worden door anderen.

Volgens een onderzoek van onze overheid, zeggen meer dan de helft van de mensen ouder dan 75 jaar, zich eenzaam te voelen. (2019) Maar er zijn natuurlijk veel meer eenzame mensen, dan ouderen boven de 75 jaar. Ook jongemensen kunnen zich eenzaam voelen. Misschien jij ook wel?

Wat is het?
Eenzaamheid is een gevoel van afgewezen te worden door anderen, dus de mensen om je heen sluiten jou buiten. Alleen zijn is duidelijk iets anders dan eenzaamheid. Alleen zijn betekent gewoon dat er niemand om je heen is, maar je kunt je daar nog prima bij voelen.

Bij eenzaamheid is dat anders, je hebt veel meer het gevoel geïsoleerd te zijn van de buitenwereld. Je mist bijvoorbeeld een partner of vrienden, je verlangt naar relaties. Eenzaamheid is een gevoel wat knaagt aan je, men kan er zelfs ziek van worden en depressief. De oorzaak kan heel verschillend zijn, maar soms komt het gewoon door het gemis aan sociale vaardigheden om contact te leggen met anderen.

Eenzaamheid is in ons land uitgegroeid tot een groot maatschappelijk probleem. Het aantal eenzame mensen is de laatste jaren enorm toegenomen. Uit een bevolkingsonderzoek bleek, dat bijna 40% van de bevolking van 19 jaar en ouder zich soms korte of lange tijd eenzaam voelt. Ruim 8% was ernstig of zeer ernstig eenzaam, in dat geval is er sprake van lijden. Natuurlijk komt dit ook door de vergrijzing van de samenleving, ouderen maken gemakkelijker mee dat vrienden en familie om hen heen overlijden en dan ligt bij sommige mensen eenzaamheid op de loer.

Maar ook jongeren kunnen te maken krijgen met eenzaamheid. Dat lijkt onmogelijk in de huidige tijd, waarin sociale media overheersen en je slechts een muisklik verwijderd bent van verbinding met anderen, maar onderzoek wijst anders uit. Feitelijk kan iedereen te maken krijgen met eenzaamheid en ook jongeren met een uitgebreid sociaal netwerk. Het kan zelfs bij sommige mensen ernstige gevolgen met zich meebrengen, zoals een depressie.

Maar… ook in de evangelie gemeente?
Het klinkt wellicht vreemd, maar helaas vinden we ook eenzame mensen in gemeenten en kerken. Feitelijk zou je het daar niet verwachten, omdat God niemand buiten sluit en dus zouden christenen dat ook niet moeten doen. De werkelijkheid is echter dat je je ook in een groep gelovige mensen eenzaam kunt voelen. Je hebt bijvoorbeeld het gevoel dat alle anderen contact met elkaar hebben en dat jij er buiten valt, je past er eigenlijk niet bij.

Nu is eenzaamheid voor ieder mens anders, sommigen hebben nu eenmaal minder behoefte aan gezelschap als anderen en dat moet ook gewoon mogelijk zijn. Maar de meeste hunkeren juist heel erg naar gezelschap. Men voelt zich soms gevangen in een gevangenis van eenzaamheid en weet daar niet uit te breken. In die zin kan eenzaamheid een gevangenis van satan zijn, waar men uit bevrijdt zou moeten worden. Het kan zelfs dat je midden in het leven staat, je doet overal aan mee en je voelt je toch alleen. Er zijn mensen die een hele rij vrienden en kennissen hebben, maar al die contacten blijven steken bij de buitenkant. In stilte schreeuwt men om iemand die daar doorheen breekt, iemand met wie je kunt delen wat je werkelijk bezighoudt. Maar ze hebben ‘t allemaal zo druk, ze zien je niet staan!

Groepsvorming in de gemeente.
Groepvorming in de gemeente komt op veel plaatsen voor. Bijvoorbeeld als we met elkaar na de kerkdienst koffie drinken. Dan zijn het meestal dezelfde mensen waar niemand bij staat. Men vormt dan groepjes met bekenden, familie of vrienden, want dat voelt veilig en helaas heeft men dan geen aandacht voor wie alleen staat. Als je vaak alleen staat, ga je er tegenop zien om bij het koffiedrinken na de dienst nog te blijven en mogelijk zelfs om naar de eredienst te gaan. Het probleem lost zich dus wel op, maar niet op de goede manier.

Er zijn nu eenmaal mensen die moeilijk aansluiting vinden en het kost soms heel veel moeite om een beetje bekend te worden bij de mensen en ook… geaccepteerd. Men heeft dan vaak de neiging om zich maar terug te trekken. Je gaat anderen nu eenmaal niet vertellen dat je er zo graag bij wilt horen. Maar omdat de gemeente van de Heer feitelijk als een warm gezin moet zijn, waar iedereen zich thuis moet kunnen voelen, zou eenzaamheid daar niet voor mogen komen. Lees Efeze 2 :19 “Zo bent u dan niet meer vreemdelingen en bijwoners, maar medeburgers van de heiligen en huisgezin van God”.

Het is in ieder geval nooit Gods wil dat een mens alleen door het leven gaat. Want de mens is niet gemaakt om alleen te zijn, maar om relaties te hebben met anderen. Over de schepping van de mens kan men lezen in de Bijbel, in Genesis 2:18-23. Omdat het in Gods ogen niet goed was als de mens Adam alleen bleef, maakte Hij de vrouw Eva voor hem. Hij heeft de mensen zo gemaakt, dat ze alleen in relaties tot hun volle recht komen. Bij relaties moet je niet alleen denken aan het huwelijk, maar ook aan contacten tussen mensen onderling en zelfs tussen mensen en God.

Het verlangen naar relaties zit dus heel diep in ons, het hoort bij ons als het leven zelf. Kennen en gekend worden, dat is onze diepste hunkering. Geen wonder dus dat je je eenzaam voelt als relaties uitblijven. Geen wonder ook als je nooit aan eenzaamheid kunt wennen. In een gemeente zou aandacht moeten zijn voor de eenzamen, want Jezus had er aandacht voor. Hij wachtte zelfs op het heetst van de dag, net zo lang tot de Samaritaanse vrouw langs kwam om water te putten (Joh. 4). En Hij nam ook de tijd om met haar te spreken en wij zouden dat ook moeten doen.
Lees verder

Geplaatst in afwijzing, eenzaamheid, gemeente | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Horen de ouderen in uw gemeente er nog wel bij?

Een noodkreet.
Dit artikel is geschreven naar aanleiding van heel veel berichten die ons bereikte van ouderen mensen. Nagenoeg elke dag mailen mensen ons en regelmatig waren er ook een noodkreten bij van een ouder iemand. Mensen vertellen ons dan bijvoorbeeld, al jarenlang een bepaalde kerk of gemeente te bezoeken, soms bijna een heel leven. Maar nu ze op hoge leeftijd zijn gekomen is het voorbij. Daar kunnen vele redenen voor zijn.
◾Bijvoorbeeld omdat ze niet meer zelfstandig er naar toe kunnen gaan en de gemeente doet geen moeite om hen op te halen. Ouderen halen en brengen is lastig en dus een probleem. Alleen als mensen uit eigen initiatief daar mee beginnen wordt het toegejuicht, maar de gemeente zelf geeft daar in ieder geval geen prioriteit aan.
◾Maar er is meer. Ouderen hebben soms ook het gevoel niet meer te passen in de gemeente, vanwege de moderne manier waarop men nu tegenwoordig de erediensten beleefd. Dat wil bijvoorbeeld zeggen, harde muziek, veel gekleurde lichten, rook op het podium, (voor hen) vreemde liederen, heel veel Engelse liederen en men is meestal de taal niet machtig, predikers die meer gewoon de Bijbel lezen maar alles digitaal projecteren etc.. Iemand zei ons letterlijk: “de gemeente is voor mij als een jas, vroeger paste die, maar nu niet meer”.
◾Veel ouderen hebben ons gezegd, ‘men wil niet apart’. Natuurlijk zijn er gemeenten waar men speciale bijeenkomsten voor ouderen heeft. Maar het is de vraag of dat het is wat de ouderen onder ons zoeken. Ze willen vooral er gewoon bij blijven horen en niet apart. Dat betekent dat er dus ook rekening met hen gehouden zou moeten worden. Het besef moet door dringen dat we niet compleet zijn als lichaam van Christus, zonder de ouderen. Ook zij zijn door God aan de gemeente gegeven om met hun wijsheid en kennis mee te bouwen aan de gemeente

Vereenzaming van ouderen.
Het gevolg is een geestelijke vereenzaming bij het oud worden en vaak worden mensen ook letterlijk vergeten. Zodra men lange tijd niet meer in de gemeente gezien wordt, raakt men uit de aandacht. Vooral als er geen vrienden of familie leden zijn die ook de gemeente bezoeken en dus niemand de gemeente leiding er attent op maakt.

Dit artikel is geschreven uit grote bezorgdheid. Het zou beslist een zegen zijn als veel geestelijk leiders dit artikel zouden willen lezen. Ik bid dat het een aanzet mag zijn tot bezinning, over de plaats van ouderen binnen evangelie gemeenten in ons land. Soms vertellen ouderen ons, dat ze degene waren die aan het begin van de gemeente hebben gestaan, men heeft financiële offers gebracht en ze zijn dienstbaar geweest in vele taken en activiteiten die er zijn in een beginnende gemeente. Dit artikel is vooral een pleidooi voor erkenning van deze ouderen, als mede-dragers van de gemeente.

Jong is in en oud is uit.
Natuurlijk is deze verandering ook een gevolg van de nieuwe generatie die op komt en die de oude tradities van zich af wil gooien en dingen op hun eigen manier wil doen. Tot voor kort was het algemene gevoelen bij veel jonge geestelijke leiders: “we hebben ons lang genoeg aangepast aan de manier waarop de vorige generatie hun geloof beleefde, het is nu de hoogste tijd dat zij zich maar aan ons aanpassen”.

We hebben het niet altijd in de gaten, maar feitelijk komt ook dit rechtstreeks uit de wereld om ons heen. In onze maatschappij namelijk is ook het overheersende gevoel ‘jong is in en oud is uit’. Ouderen vragen steeds meer zorg, kosten de samenleving steeds meer
geld, hebben meer medische zorg nodig dan jongeren. Vaak ontvangt men naast AOW ook nog een riant pensioen en dat kan in de toekomst wel eens nadelig zijn voor de jongere generatie, want ze eten alles voor ons op. Politieke leiders doen het goed als ze vooral maatregelingen nemen om de kosten van de verzorging van ouderen te beperken. Zoals, maatregelingen om ouderen langer door te laten werken etc..

Natuurlijk is dit niet overal in de wereld zo, al hebben veel mensen daar niet altijd oog voor. In veel landen in de wereld krijgt men al in de opvoeding mee om respect te hebben voor ouderen en ze vooral niet te negeren. Maar in onze westerse samenleving en ook in de evangelie gemeente, denken sommigen daar anders over. Onlangs las ik in een interview dat een bekende voorganger zei: ‘ik ben blij dat onze gemeente voor het grootste deel uit jongeren bestaat en niet uit mensen met grijs haar of mannen met stropdassen’.

Volgens die voorganger zou een gemeente die veel ouderen heeft, het beleid moeten aan passen, want er is dan een probleem. Zo gezien is het feit dat veel mensen tegenwoordig steeds ouder worden en er dus ook in de gemeente steeds meer ouderen gaan komen, eerder een kwaad dan een zegen. Een bekende uitspraak luidt dat bijna iedereen oud wil worden, maar niemand oud wil zijn.
Lees verder

Geplaatst in eenzaamheid, gemeente, Ouderen | Tags: , | Een reactie plaatsen

Is er wel plaats voor ouderen in de gemeente van de 21ste eeuw?

Een noodkreet.
Dit artikel is geschreven naar aanleiding van heel veel berichten die ons bereikte van ouderen mensen. Nagenoeg elke dag mailen mensen ons en regelmatig waren er ook een noodkreten bij van een ouder iemand. Mensen vertellen ons dan bijvoorbeeld, al jarenlang een bepaalde kerk of gemeente te bezoeken, soms bijna een heel leven. Maar nu ze op hoge leeftijd zijn gekomen is het voorbij. Daar kunnen vele redenen voor zijn.
◾Bijvoorbeeld omdat ze niet meer zelfstandig er naar toe kunnen gaan en de gemeente doet geen moeite om hen op te halen. Ouderen halen en brengen is lastig en dus een probleem. Alleen als mensen uit eigen initiatief daar mee beginnen wordt het toegejuicht, maar de gemeente zelf geeft daar in ieder geval geen prioriteit aan.
◾Maar er is meer. Ouderen hebben soms ook het gevoel niet meer te passen in de gemeente, vanwege de moderne manier waarop men nu tegenwoordig de erediensten beleefd. Dat wil bijvoorbeeld zeggen, harde muziek, veel gekleurde lichten, rook op het podium, (voor hen) vreemde liederen, heel veel Engelse liederen en men is meestal de taal niet machtig, predikers die meer gewoon de Bijbel lezen maar alles digitaal projecteren etc.. Iemand zei ons letterlijk: “de gemeente is voor mij als een jas, vroeger paste die, maar nu niet meer”.
◾Veel ouderen hebben ons gezegd, ‘men wil niet apart’. Natuurlijk zijn er gemeenten waar men speciale bijeenkomsten voor ouderen heeft. Maar het is de vraag of dat het is wat de ouderen onder ons zoeken. Ze willen vooral er gewoon bij blijven horen en niet apart. Dat betekent dat er dus ook rekening met hen gehouden zou moeten worden. Het besef moet door dringen dat we niet compleet zijn als lichaam van Christus, zonder de ouderen. Ook zij zijn door God aan de gemeente gegeven om met hun wijsheid en kennis mee te bouwen aan de gemeente

Vereenzaming van ouderen.
Het gevolg is een geestelijke vereenzaming bij het oud worden en vaak worden mensen ook letterlijk vergeten. Zodra men lange tijd niet meer in de gemeente gezien wordt, raakt men uit de aandacht. Vooral als er geen vrienden of familie leden zijn die ook de gemeente bezoeken en dus niemand de gemeente leiding er attent op maakt.

Dit artikel is geschreven uit grote bezorgdheid. Het zou beslist een zegen zijn als veel geestelijk leiders dit artikel zouden willen lezen. Ik bid dat het een aanzet mag zijn tot bezinning, over de plaats van ouderen binnen evangelie gemeenten in ons land. Soms vertellen ouderen ons, dat ze degene waren die aan het begin van de gemeente hebben gestaan, men heeft financiële offers gebracht en ze zijn dienstbaar geweest in vele taken en activiteiten die er zijn in een beginnende gemeente. Dit artikel is vooral een pleidooi voor erkenning van deze ouderen, als mede-dragers van de gemeente.

Jong is in en oud is uit.
Natuurlijk is deze verandering ook een gevolg van de nieuwe generatie die op komt en die de oude tradities van zich af wil gooien en dingen op hun eigen manier wil doen. Tot voor kort was het algemene gevoelen bij veel jonge geestelijke leiders: “we hebben ons lang genoeg aangepast aan de manier waarop de vorige generatie hun geloof beleefde, het is nu de hoogste tijd dat zij zich maar aan ons aanpassen”.

We hebben het niet altijd in de gaten, maar feitelijk komt ook dit rechtstreeks uit de wereld om ons heen. In onze maatschappij namelijk is ook het overheersende gevoel ‘jong is in en oud is uit’. Ouderen vragen steeds meer zorg, kosten de samenleving steeds meer
geld, hebben meer medische zorg nodig dan jongeren. Vaak ontvangt men naast AOW ook nog een riant pensioen en dat kan in de toekomst wel eens nadelig zijn voor de jongere generatie, want ze eten alles voor ons op. Politieke leiders doen het goed als ze vooral maatregelingen nemen om de kosten van de verzorging van ouderen te beperken. Zoals, maatregelingen om ouderen langer door te laten werken etc..

Natuurlijk is dit niet overal in de wereld zo, al hebben veel mensen daar niet altijd oog voor. In veel landen in de wereld krijgt men al in de opvoeding mee om respect te hebben voor ouderen en ze vooral niet te negeren. Maar in onze westerse samenleving en ook in de evangelie gemeente, denken sommigen daar anders over. Onlangs las ik in een interview dat een bekende voorganger zei: ‘ik ben blij dat onze gemeente voor het grootste deel uit jongeren bestaat en niet uit mensen met grijs haar of mannen met stropdassen’.

Volgens die voorganger zou een gemeente die veel ouderen heeft, het beleid moeten aan passen, want er is dan een probleem. Zo gezien is het feit dat veel mensen tegenwoordig steeds ouder worden en er dus ook in de gemeente steeds meer ouderen gaan komen, eerder een kwaad dan een zegen. Een bekende uitspraak luidt dat bijna iedereen oud wil worden, maar niemand oud wil zijn.
Lees verder

Geplaatst in eenzaamheid, gemeente, Ouderen | Tags: , | Een reactie plaatsen

Eenzaamheid binnen de gemeente van de Heer.

Volgens een onderzoek van onze overheid, zeggen meer dan de helft van de mensen ouder dan 75 jaar, zich eenzaam te voelen. (2019) Maar er zijn natuurlijk veel meer eenzame mensen, dan ouderen boven de 75 jaar. Ook jongemensen kunnen zich eenzaam voelen. Misschien jij ook wel?

Wat is het?
Eenzaamheid is een gevoel van afgewezen te worden door anderen, dus de mensen om je heen sluiten jou buiten. Alleen zijn is duidelijk iets anders dan eenzaamheid. Alleen zijn betekent gewoon dat er niemand om je heen is, maar je kunt je daar nog prima bij voelen.

Bij eenzaamheid is dat anders, je hebt veel meer het gevoel geïsoleerd te zijn van de buitenwereld. Je mist bijvoorbeeld een partner of vrienden, je verlangt naar relaties. Eenzaamheid is een gevoel wat knaagt aan je, men kan er zelfs ziek van worden en depressief. De oorzaak kan heel verschillend zijn, maar soms komt het gewoon door het gemis aan sociale vaardigheden om contact te leggen met anderen.

Eenzaamheid is in ons land uitgegroeid tot een groot maatschappelijk probleem. Het aantal eenzame mensen is de laatste jaren enorm toegenomen. Uit een bevolkingsonderzoek bleek, dat bijna 40% van de bevolking van 19 jaar en ouder zich soms korte of lange tijd eenzaam voelt. Ruim 8% was ernstig of zeer ernstig eenzaam, in dat geval is er sprake van lijden. Natuurlijk komt dit ook door de vergrijzing van de samenleving, ouderen maken gemakkelijker mee dat vrienden en familie om hen heen overlijden en dan ligt bij sommige mensen eenzaamheid op de loer.

Maar ook jongeren kunnen te maken krijgen met eenzaamheid. Dat lijkt onmogelijk in de huidige tijd, waarin sociale media overheersen en je slechts een muisklik verwijderd bent van verbinding met anderen, maar onderzoek wijst anders uit. Feitelijk kan iedereen te maken krijgen met eenzaamheid en ook jongeren met een uitgebreid sociaal netwerk. Het kan zelfs bij sommige mensen ernstige gevolgen met zich meebrengen, zoals een depressie.

Maar… ook in de evangelie gemeente?
Het klinkt wellicht vreemd, maar helaas vinden we ook eenzame mensen in gemeenten en kerken. Feitelijk zou je het daar niet verwachten, omdat God niemand buiten sluit en dus zouden christenen dat ook niet moeten doen. De werkelijkheid is echter dat je je ook in een groep gelovige mensen eenzaam kunt voelen. Je hebt bijvoorbeeld het gevoel dat alle anderen contact met elkaar hebben en dat jij er buiten valt, je past er eigenlijk niet bij.

Nu is eenzaamheid voor ieder mens anders, sommigen hebben nu eenmaal minder behoefte aan gezelschap als anderen en dat moet ook gewoon mogelijk zijn. Maar de meeste hunkeren juist heel erg naar gezelschap. Men voelt zich soms gevangen in een gevangenis van eenzaamheid en weet daar niet uit te breken. In die zin kan eenzaamheid een gevangenis van satan zijn, waar men uit bevrijdt zou moeten worden. Het kan zelfs dat je midden in het leven staat, je doet overal aan mee en je voelt je toch alleen. Er zijn mensen die een hele rij vrienden en kennissen hebben, maar al die contacten blijven steken bij de buitenkant. In stilte schreeuwt men om iemand die daar doorheen breekt, iemand met wie je kunt delen wat je werkelijk bezighoudt. Maar ze hebben ‘t allemaal zo druk, ze zien je niet staan!

Groepsvorming in de gemeente.
Groepvorming in de gemeente komt op veel plaatsen voor. Bijvoorbeeld als we met elkaar na de kerkdienst koffie drinken. Dan zijn het meestal dezelfde mensen waar niemand bij staat. Men vormt dan groepjes met bekenden, familie of vrienden, want dat voelt veilig en helaas heeft men dan geen aandacht voor wie alleen staat. Als je vaak alleen staat, ga je er tegenop zien om bij het koffiedrinken na de dienst nog te blijven en mogelijk zelfs om naar de eredienst te gaan. Het probleem lost zich dus wel op, maar niet op de goede manier.

Er zijn nu eenmaal mensen die moeilijk aansluiting vinden en het kost soms heel veel moeite om een beetje bekend te worden bij de mensen en ook… geaccepteerd. Men heeft dan vaak de neiging om zich maar terug te trekken. Je gaat anderen nu eenmaal niet vertellen dat je er zo graag bij wilt horen. Maar omdat de gemeente van de Heer feitelijk als een warm gezin moet zijn, waar iedereen zich thuis moet kunnen voelen, zou eenzaamheid daar niet voor mogen komen. Lees Efeze 2 :19 “Zo bent u dan niet meer vreemdelingen en bijwoners, maar medeburgers van de heiligen en huisgezin van God”.

Het is in ieder geval nooit Gods wil dat een mens alleen door het leven gaat. Want de mens is niet gemaakt om alleen te zijn, maar om relaties te hebben met anderen. Over de schepping van de mens kan men lezen in de Bijbel, in Genesis 2:18-23. Omdat het in Gods ogen niet goed was als de mens Adam alleen bleef, maakte Hij de vrouw Eva voor hem. Hij heeft de mensen zo gemaakt, dat ze alleen in relaties tot hun volle recht komen. Bij relaties moet je niet alleen denken aan het huwelijk, maar ook aan contacten tussen mensen onderling en zelfs tussen mensen en God.

Het verlangen naar relaties zit dus heel diep in ons, het hoort bij ons als het leven zelf. Kennen en gekend worden, dat is onze diepste hunkering. Geen wonder dus dat je je eenzaam voelt als relaties uitblijven. Geen wonder ook als je nooit aan eenzaamheid kunt wennen. In een gemeente zou aandacht moeten zijn voor de eenzamen, want Jezus had er aandacht voor. Hij wachtte zelfs op het heetst van de dag, net zo lang tot de Samaritaanse vrouw langs kwam om water te putten (Joh. 4). En Hij nam ook de tijd om met haar te spreken en wij zouden dat ook moeten doen.
Lees verder

Geplaatst in afwijzing, eenzaamheid, gemeente | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Afwijzing en de gevolgen.

In de huidige tijd komen we in het pastoraat steeds meer mensen tegen die last hebben van afwijzing. Als we langer doorvragen, komt het in steeds meer gevallen voor dat men aangeeft al op school afgewezen te zijn. Daar begon het al, men werd gepest door mede scholieren en dit kan later ernstige gevolgen hebben in leggen van relaties. De gevolgen kunnen zijn, diep gewortelde gevoelens van minderwaardigheid, depressie, wantrouwen, achterdocht, een minderwaardig zelfbeeld etc..

We krijgen ook wekelijks en soms dagelijkse e-mails van mensen die hier mee worstelen en ons hun verhaal vertellen en om advies vragen. Gelukkig is er altijd een oplossing bij Jezus. Afwijzing of verwerping is een uitvinding van de satan, die mensen gebruikt om ons diep ongelukkig te maken, maar Jezus geeft leven en overvloed. (Joh.10:10)

“De dief – satan- komt alleen om te roven, te slachten en te vernietigen, maar Ik – Jezus- ben gekomen om hun het leven te geven en overvloed”

Diepere achtergrond.
Afwijzing komt in vele vormen en gedaanten voor en vaak heeft het ook een diepere achtergrond waardoor satan invloed op ons leven krijgt. Het heeft altijd te maken met pijnlijke ervaringen die men heeft meegemaakt, zoals afwijzing door een vader of moeder, afwijzing op school of later door collega’s, of door een goede vriend, of nog pijnlijker afwijzing door een echtgenoot of door kinderen. Maar heel vaak begon het al op school, waar men te maken had met pesten. Mensen reageren heel verschillend op afwijzing, maar tegelijk leert de ervaring dat het een bron kan zijn van vele individuele problemen.

De gemeente van Jezus Christus moet echter een warm thuis zijn, speciaal voor deze huisgezininnerlijk beschadigde mensen, want juist deze mensen zoeken naar zingeving of innerlijke rust in hun leven. Ze willen een plaats vinden waar men, in tegenstelling van wat men eerder heeft meegemaakt, liefde, warmte en acceptatie vindt. Het is daarom van groot belang dat een gemeente plaats biedt voor iedereen en mensen vooral niet afwijst, maar juist moeite doet om ze in liefde te aanvaarden. Zodra een gemeente te veel naar binnen gericht is en alleen maar bezig is vriendschap te sluiten met gelijk gestemde, mist men het doel van God, want Jezus zocht juist de zwakste en de armste op.

Eenzaamheid.
Afwijzing kan het in sommige gevallen ook de oorzaak van eenzaamheid zijn, want mensen voelen zich gekwetst en afgewezen en sluiten zich af als een soort innerlijke zelfverdediging, men wordt bang om nog meer gekwetst te worden. Het gevolg is dat iemand een muur om zichzelf heen bouwt waar niemand nog door heen komt. Men trekt eenzaamheid[1]zich soms steeds verder terug. Want dan hoeft men niet de confrontatie aan met nog meer onplezierige zaken en het gebied waarop de persoon zich beweegt wordt steeds kleiner. Een groeiende eenzaamheid doet haar intrede, want de persoon raakt meer en meer verward in zijn eigen denken. Mensen schrikken van het continu gefixeerd zijn op jezelf en op je eigen problemen en men begint zo’n persoon te mijden. Men raakt alleen met zijn negatieve gedachten en de gevoelens van minderwaardigheid worden steeds groter.

De bevrijdende liefde van Jezus.
Afwijzing is ook een belangrijke oorzaak waarom de liefde van God soms moeilijk kan landen bij iemand, de Heilige Geest moet eerst een muur doorbreken voor dat het hart bereikt kan worden. Meestal geeft de persoon die zich afgewezen voelt, zich ook over aan die gevoelens en als men zich daarbij ook niet laat corrigeren, is men onbereikbaar. Men krijgt een steeds lagere waardering van zichzelf en de gevoelens van minderwaardigheid en schuld leiden weer tot verdere tot isolatie. Een vicieuze cirkel. Men kan er letterlijk ziek,Life so good! depressief en angstig van worden. Maar toch is er altijd hoop bij Jezus, want de bevrijdende de liefde van Jezus is zo krachtig, dat het kan doordringen tot in de diepste lagen van ons hart.

Loskomen van afwijzing vereist enerzijds het opbouwen van een nieuw zelfbeeld onder de leiding van de Heilige Geest. Maar meestal is het ook nodig om eerst te worden bevrijd van een demonische geest van afwijzing. Daarna is het van belang dat er gebeden wordt dat de Heilige Geest, Gods liefde (Rom.5:5) verder in het hart uitstort en de wonden geneest.

Hier volgens nog wat aanwijzingen:

1.Word geworteld in de liefde van de Jezus.
Zoek de Heer elke dag en ga het Woord van God lezen en bestuderen.
Efeze 3:17-19: ‘Geworteld en gegrond in de liefde, zult gij dan samen met alle heiligen, in staat zijn te vatten, hoe groot de breedte en lengte en hoogte en diepte is en te kennen de liefde van Christus, die de kennis te boven gaat, opdat gij vervuld wordt tot alle volheid Gods.’

Paulus bidt dat de gelovige mag leren zien hoe lief God hem heeft, hoe breed, hoe hoog, hoe ver en hoe diep deze liefde van God is. Dus lees over de liefde van God, vraag aan de Heer om aan jou zelf te openbaren hoe lief Hij jou heeft. En aanvaard die liefde van God in geloof als je het dan niet emotioneel kunt aanvaarden. Vat God in Zijn Woord, God heeft je lief. Hij heeft je zó lief dat Hij Zijn Zoon voor je gestuurd heeft en Die is voor jou gestorven.

2. Vraag God je te helpen, jezelf te openen!
Haal het deksel eraf! Maak de deur van je hart open en deel b.v. jezelf met iemand die je kunt vertrouwen. Doe dit als eerste met de God die je hemelse Vader wil zijn, maar daarnaast heb je ook iemand nodig die een luisterend oor voor je heeft en met je kan bidden. Ik denk aan een vriend, pastor, voorganger, iemand die de Heer Jezus liefheeft en vervuld is met de Heilige Geest. Verstop je dus niet langer maar kom met je probleem tevoorschijn, je hebt ook andere mensen daarbij nodig. We noemen dit: In het licht gaan wandelen. In 1 Johannes 1:7-9 staat o.a. ‘Maar indien wij in het licht wandelen, gelijk Hij in het licht is, hebben wij gemeenschap met elkander; en het bloed van Jezus, zijn Zoon, reinigt ons van alle zonde.’

Je kunt innerlijk genezen worden, maar het is wel belangrijk dat je gewillig zult zijn. Het is moeilijk om dit te erkennen en te belijden en te zeggen: ‘Heer, verander mij!’ Daarom, als je erover hebt nagedacht, ga naar mannen en vrouwen in de Heer die je eerlijk behandelen en die je geestelijk kunnen begeleiden.

3. Verwerp de leugens van satan aanhoudend.
De duivel doet er alles aan om je de leugens te laten geloven. Het is bijvoorbeeld beslist een leugen dat je ‘niets zo kunnen en dat niemand met je om wil gaan’. Belijd aan God dat je dat fout heb gezien en weersta die leugens en als je weer in een situatie komt waarin je je afgewezen voelt, dan moet je dat zien als een aanval van de duivel en dan zeg je: ‘Ik weersta nu deze leugen en ik neem in geloof de waarheid van Gods Woord aan. Ik ben door de Heere aanvaard, God heeft mij lief.’ En zo verwerp je die duivelse emoties of gedachten. Daarom is ook de vervulling van de Heilige Geest zo belangrijk, omdat de Heilige Geest iemand die zwak is sterk kan maken. De Heer wil je ook op gebed de vervulling met de Heilige Geest geven waardoor je overwinning zult hebben over de aanvallen van satan.
Lees verder

Geplaatst in afwijzing, Angsten, Bevrijding, demonen, eenzaamheid, Liefde, minderwaardigheids gevoelens | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Genezing van innerlijke pijn? Ga naar Jezus.

Echtscheiding kan een traumatische gebeurtenis zijn in iemands leven. Vooral als mensen bedrogen of verlaten worden. De achterblijvende partij blijft vaak met een gebroken hart achter. Soms kunnen pijnlijke herinneringen mensen jaren achtervolgen, men is ernstig teleurgesteld in mensen.

Mensen zoeken profesionele hulp maar in veel gevallen kunnen hulpverleners maar beperkt hulp bieden. Daarna komen de medicijnen om het verdriet, de depressies en de pijn te verminderen.
Vandaag heb ik een boodschap voor u: “U heeft méér nodig dan pilletjes, of een gesprek met een hulpverlener.” Er is een Vriend die ons kan echt helpen, Hij weet als geen ander wat we voelen, want Hij heeft hier op aarde de diepste pijn en het ergste leed meegemaakt. Zijn Naam is Jezus Christus, de Zoon van de Levende God, er is geen betere hulpverlener. In de hof van Gethsémane bad Hij eens: “Mijn ziel is zeer bedroefd, tot stervens toe” (Mattheüs 26:28). Hij is de beste psycholoog en een Geneesheer die nooit fouten kan maken en u voor 100% kan genezen van uw innerlijke wonden en het is gratis, omdat Jezus Christus voor u de prijs al heeft betaald op Golgotha. Jezus stierf voor al uw zonden, fouten, gebreken en…. ziekten (Jesaja 53:4,5).

Blijf daarom niet langer rondlopen met uw pijn, uw verdriet, uw teleurstellingen, uw angsten, uw wonden. Geef het niet op. Sta in geloof op en zie op Jezus! Geloof dat Jezus bestaat en dat Hij u wil genezen (Joh. 3:16), neem Hem aan in uw leven (Joh. 1:12), geef uw leven aan Hem, vertel Hem uw zonden en… innerlijke wonden.

Dit is de eerste belangrijkste stap. Om echt blijvend te kunnen genezing van de diepste wonden, moet u ook weten wat de oorzaak van de pijn is. De oorzaken van wonden zijn:

1. Soms door eigen oorzaak, door onze zonden (lees Psalm 38:5-7,9 en Jesaja 1:6). Zonde (doen wat niet naar Gods wil ) brengt vaak verwondingen met zich mee. Een voor God niet beleden zonde zal u omlaag trekken. Het neemt uw vrede, rust en blijdschap weg. Maar zonde neemt vooral het contact met de Levende God weg (Jesaja 59:2).

2. Nog een oorzaak kan zijn: de vijanden die tegenover ons staan.
■Ten eerste: de satan en zijn trawanten (Johannes 10:10a en Job 1:12b). Bijvoorbeeld, demonen van angsten, stress, onverklaarbare vermoeidheid vallen ons aan.
■Ten tweede: wolven in de Gemeente van Jezus Christus, die zich voordoen als schapen (Mattheüs 7:15-20). Door pijnlijke ervaringen onder christenen, kan men diep verwond worden.
■Ten derde: mensen buiten de Gemeente (Lucas 10:30-32) De wereld wordt bestuurt door demonen, vandaar kan veel tegenstand en teleurstellingen komen.
■Ten vierde kan een vijand zelfs een familielid zijn (Genesis 37:1-28) die een wond in u heeft veroorzaakt.

Lees de genoemde Bijbelteksten eens, want de Bijbel is nog beter dan alle boeken over psychologie. De Bijbel geeft u namelijk hét antwoord! Wat de oorzaak van uw innerlijke wond ook is, hoeveel wonden u ook heeft, hoe diep uw wonden ook geslagen zijn: de pijn van het verleden hoeft u niet te vernietigen! De Levende God wil de diepe pijn, de wonden, de littekens genezen.

Wat doet u nu met uw innerlijke pijn?
Verkeerde reacties op innerlijke pijn zijn: woede, wraak, angst, niet vergeven, zelfmedelijden, teruggetrokkenheid, drugs, alcohol, etc.. Als u dit doet, dan blijft uw wond open en de pijn wordt alleen maar erger. Het verzwakt u. Ga met die emoties naar Jezus en vraag Hem u rustig te maken van bidden.

Hoe kunt u op een positieve manier reageren?
Door u te laten vervullen met de Heilige Geest. Hij geeft u de kracht om op de juiste wijze op de pijn te reageren. In Lucas 10 lezen we van een man die verwond raakte door een vijand. Er was een persoon die deze man hielp, de wond verbond en er olie op goot (vers 34). De betekenis hiervan is geweldig. Als God iemand in het O.T. vervulde met de Heilige Geest, dan liet Hij deze persoon met olie zalven. In het N.T. staat, dat zieken zich moeten laten zalven met olie (Jacobus 5:14). Zalven met olie is natuurlijk symbolisch, om aan te geven wat er geestelijk kan gebeuren, namelijk dat Gods Geest iemand vervuld en dan komt er genezing. De Heilige Geest kan iemand die innerlijk verwond is echt troosten. (Johannes 14:15,26).

Laat mij voor u persoonlijk bidden:
“O, machtige God en Vader. In de Naam van Jezus kom ik tot U met de persoon die dit leest en innerlijk pijn heeft, verwond is, innerlijk gebroken is. U kent ons het beste, U weet ook van de oorzaak. U kent de gevolgen.
We vragen U: laat Uw Goddelijke genezingskracht op dit moment uitgaan, naar degene die dit gebed serieus leest. Maak vrij van elke gebondenheid van pijn aan het verleden, in Jezus’ Naam. En kom met Uw machtige Zalving van de Heilige Geest! Dank U dat U NOG steeds geneest. Amen!”

God heeft gezegd: “WANT IK, DE HERE, BEN UW HEELMEESTER” (Exodus 15:26). Ontvang in de Naam van Jezus Christus, de Zoon van de Levende God, genezing van uw diepste wonden! Leef dicht bij Hem, óók als bescherming tegen verwondingen die bij u binnen willen dringen. Wees elke dag vervuld met Gods Heilige Geest. Er is geen pijn te diep en geen wond te groot voor de genezingskracht van de Levende God.

Lees verder

Geplaatst in afwijzing, Angsten, Bevrijding, Bijbel, demonen, eenzaamheid, Vergeven | Tags: , | Een reactie plaatsen

Eenzaamheid is een gevoel wat overwonnen kan worden.

Eenzaamheid is een gevoel van leegte, waar je niet mee rond hoeft te blijven lopen. Ga er liever mee naar Jezus Hij kan je helpen.

Eenzaamheid is een gevoel van niet-verbonden zijn met de anderen, met de mensen om je heen. De oorzaak kan liggen in de jeugd, maar dat hoeft niet, soms komt daar ook depressiviteit bij of het gemis aan sociale vaardigheden om contact te leggen met anderen.

Feitelijk is eenzaamheid voor ieder mens anders, sommige hebben nu eenmaal meer behoefte aan gezelschap als anderen, maar tegelijk zou men dolgraag af en toe iets willen delen, maar dat kan dan niet. Anderen hunkeren er juist heel erg naar gezelschap en men voelt zich gevangen in een gevangenis van eenzaamheid en weet daar niet uit te breken. Maar het kan ook dat je midden in het leven staat, je doet overal aan mee. en zijn toch helemaal op zichzelf aangewezen, ze voelen zich alleen dus. Er zijn mensen die een hele rij vrienden en kennissen hebben, maar al die contacten blijven steken bij de buitenkant. In stilte schreeuw men om iemand die daar doorheen breekt, iemand met wie je kunt delen wat je werkelijk bezighoudt. Maar ze hebben ‘t allemaal zo druk, ze zien je niet staan!

Het is in ieder geval niet Gods wil dat een mens alleen door het leven gaat. De mens is niet gemaakt om alleen te zijn, maar ons relaties te hebben met anderen. Over de schepping van de mens kun je lezen in de Bijbel, in Genesis 2:18-23.Omdat het in Gods ogen niet goed was als de mens alleen bleef, maakte Hij mensen. Hij heeft de mensen zo gemaakt, dat ze in relaties tot hun volle recht komen. Bij relaties moet je denken aan het contact tussen mensen onderling en tussen mensen en God.
Lees verder

Geplaatst in afwijzing, Angsten, Bevrijding, eenzaamheid | Tags: , , , | Een reactie plaatsen